8158 τητα πικρὴ ἐμπειρία. Δεδομένου ὅτι ὅλα τὰ θρησκευτικὰ δόγματα ἀναφέρονται στὴν ἴδια Δύναμη, δηλαδὴ στὸν Θεό, τὸν ὁποῖο πιστεύουν καὶ ὑμνοῦν τὸ καθένα μὲ διαφο- ρετικὸ ὄνομα καὶ διαφορετικὲς διαδικασίες λατρείας, θὰ πρέπει πρὸς αὐτὲς τὶς ἀρχὲς τῆς κάθε θρησκείας, νὰ ὑπάρχει ὁπωσδή- ποτε ἀλληλοσεθασμός, καθότι ὅλοι οἱ λαοὶ τῆς γῆς ζοῦμε κάτω ἀπὸ τὴν σκέπη τοῦ ἴδι- ου Θεοῦ. “Ὅμως ἡ συμπεριφορὰ τῶν ἀνθρώπων ἔναντι τοῦ Θεοῦ μοιάζει μὲ συμπεριφορὰ ὑπηκόων πρὸς κάποιον θασιλιᾶ ἢ σουλ- τᾶνο, τὸν ὁποῖο προσπαθοῦν νὰ ἐξευμενί- σουν, γιὰ νὰ τοῦ ἀποσπάσουν τὴν εὔνοιά του προσφέροντας τιμὲς καὶ δόξες. Δηλαδὴ πιστεύεται, ὅτι ὁ Θεὸς ἀπαιτεῖ ἀπὸ ἐμᾶς τοὺς θνητοὺς δόξες καὶ τιμές, γιὰ νὰ αἰσθά- νεται ἀνώτερος πάντων καὶ τυφλὴ ὑπακοή, γιὰ νὰ διατηρεῖ τὸν θρόνο του. [..] Προσερχόμεθα στοὺς ναοὺς ἔμπλεοι πίστεως καὶ μετανοίας, ἀφήνοντας πρὸς στιγμὴν ἔξω ἀπὸ τὴν πόρτα τὴν διάθεση τῆς ἀντιπαλότητας, ὅπως τὴν ὀμπρέλλα μας, γιὰ νὰ ὑμνήσουμε καὶ δοξάσουμε τὸν Κύριο μὲ ἀπώτερο σκοπὸ ---ὁ καθένας γιὰ τὸν ἑαυτὸν του---, νὰ τὸν ἐξευμενίσουμε, γιὰ νὰ μᾶς θοηθήσει στὴν εὐόδωση τῶν ἔπι- διώξεών µας, οἱ ὁποῖες ξεπερνοῦν τὶς προ- σωπικές µας δυνατότητες. Ἐξερχόμενοι δέ, παραλαμθάνουμε πάλι τὴν προσωρινὰ ἐγκαταλειφθεῖσα διάθεση, γιὰ νὰ λειτουρ- γήσουµε μὲ τὸν ἴδιο ρυθμό, τὸν ρυθμὸ ποὺ ἀντιθαίνει πρὸς τὶς θεϊκὲς ἐπιταγές. Τὰ ἀνωτέρω ἀναφέρω ὡς ἐπιχειρήματα ---καὶ πιστεύω, ὅτι δὲν τὰ ἀμφισθητεῖ κα- νείς---, γιὰ νὰ ἀποδείξω, ὅτι ὅλοι οἱ προ- καθήμενοι τῶν διαφόρων θρησκειῶν ἆσχο- λοῦνται περισσότερο μὲ τὸν δογματικὸ φα- νατισμό, ὁ ὁποῖος δημιουγεῖ ἀντίθετα στρα- τόπεδα ἐν δυνάμει θρησκόληπτων μα- ΔΑΥΛΟΣ/140-141, Αὔγ.-Σεπτ. 1993 νιακῶν, οἱ ὁποῖοι σὲ δεδομένη στιγμὴ «γιὰ τὴν πίστη τους» ἐξοντώνουν ὁλόκληρους λαοὺς μὲ τὴν συγκατάθεση τοῦ δικοῦ τους Θεοῦ. Καὶ ἐδῶ ἔγκειται ἡ εὐθύνη τῶν προκα- θημένων ὅλων τῶν ἀνὰ τὴν οἰκουμένην θρησκειῶν. "Ας ἀναλογιστοῦν τὶς εὐθύνες των, καὶ στὸ χέρι τους εἶναι νὰ θοηθήσουν τὴν ἀνθρωπότητα νὰ εἰρηνεύσει καὶ νὰ συ- ναδελφωθοῦν οἱ λαοί της. Γιὰ νὰ ἔπιτευ- χθεῖ αὐτὸς ὁ διακαὴς πόθος, ἔχω νὰ προ- τείνω τὰ ἑξῆς: Νὰ ἀναλάθει ἐπισήμως τὴν πρωτοθουλία ἡ Ἑλληνικὴ ᾿Ορθόδοξη Ἐκκλησία καὶ νὰ ἔλθει σὲ ἐπαφὴ μὲ τοὺς προκαθήµενους ὅλων τῶν θρησκειῶν, στοὺς ὁποίους νὰ προτείνει τὴν σύγκλιση μιᾶς νέας Οἰχου- μενικῆς Συνόδου πανθρησκευτικῆς ἀντι- προσώπευσης μὲ ἕδρα τὴν Ἑλλάδα, κατὰ τὴν ὁποία θὰ καταθληθεῖ κάθε προσπάθεια ἔχ µέρους ὅλων τῶν μελῶν της, νὰ ὁμονοή- σουν καὶ νὰ συναδελφωθοῦν μεταξύ τους, ἀποδεχόμενοι πρωτίστως τὸ κύριο αἴτημα τοῦ σεθασμοῦ τῶν ἀρχῶν κάθε θρησκείας καὶ τὴν ἀναγνώριση τῶν ἐκπροσώπων τῆς ὡς ἰσοτίμων μελῶν τῆς Συνόδου. Ἐὰν τοῦτο ἐπιτευχθεῖ, νὰ συνταχθεῖ τὸ κατα- στατικὸν τῆς Συνόδου. Στὴν ἀρχαία Ἑλλάδα, ὡς μᾶς εἶναι γνω- στόν, εἶχαν θεσπίσει τὶς᾽Αμϕικτυονίες, ποὺ σκόπευαν στὴν συμφιλίωση τῶν ἑλληνικῶν πόλεων, οἱ ὁποῖες μποροῦν νὰ θεωρηθοῦν σὰν πρότυπο ἑνὸς νέου θεσμοῦ, παγκοσμί- ου ἐπιπέδου καὶ πανθρησκχευτικοῦ χαρα- κτήρα. Εὐχαριστῶ γιὰ τὴν Φιλοξενία Μὲ Φιλικοὺς χαιρετισμοὺς Νίκος Αρθανίτης Μακεδονίας 12, 14232 Ν. Ἰωνία Οἱ ἀρχές τοῦ ἑδραϊκοῦ μίσους κατὰ τῶν Ἑλλήνων Κύριε διευθυντά, Ἐπιτρέψτεμου μὲτὴν ἐπιστολή µου αὐτὴ νὰ συμφωνήσω μὲ τὰ γραφόμενα στὸ τεῦχος 135, σελ. 7825, ὑπὸ τὸν τίτλον «Γιὰ νά 'μα- στε φίλοι...» καὶ μὲ ὑπογραφὴ Πὰν-Αἴολος. Ἐπειδὴ ὁ συνεργάτης σας ἀναφέρθηχεπε- ρισσότερο σὲ ζητήματα θρη σκείας καὶ δια- φορῶν στὴ διδασκαλία τοῦ Γιαχδὲ καὶ τοῦ Χριστοῦ, θὰ ἤθελα νὰ ἀναφερθῶ σὲ κάποια περισσότερα ἱστορικὰ στοιχεῖα [...]. Κατὰ τὴ διάρκεια τῆς ἕλλη νικῆς κυριαρ- χίας τῶν Ἐπιγόνων τοῦ Μ. ᾿Αλεξάνδρου ἡ ἡ Ἰουδαία ἐ ἔπη ρεάστηκε δαθύτατα ἀπὸ τὴ δύ- ναµη τῆς Ἑλληνικῆς Σκέψης. Ἱδρύθηκαν γέες πόλεις μὲ ἑλληνικὰ ὀνόματα, ὅπως ᾿Ανθηδών, Πύργος, Στράτωνος, Σελεύκεια, Ἵππος, Πέλλα, Δῖον κιλπ. καὶ ἀνακατα- σκευάστηκαν παλιότερες, ὅ ὅπως ἡ Σαμά-