ΕΛΛΟΓΑ ΚΑΙ ΜΑΝΤΙΚΑ ω Καὶ ξανὰ πρὸς τὴν δόξαν; Μετὰ ἀπὸ ἕνα μεγάλο διάστημα ἐθνικο-πολιτικῶν ἀναταραχῶν καὶ πολέμων οἱ Ἕλληνες ἠρέμησαν καί, καθὼς ἡ ήταν φυσικό, ἄρχισαν νὰ ξαναδρίσκουν τὸν ἑαυτό τους, ν ̓ἀπεικάξουν τὸ δέον τους. Μίση καὶ πάθη 7 πολλῶν αἰώνων, ποὺ ἔντεχνα χαὶ δόλια ἐνστάλαξαν στὶς ψυχές μας οἱ ἐξ. -ουσιαστές, ἄρχισαν νὰ ὑποχωροῦν καί νὰ παραδίδουν τὴ θέση τους στὴ φυσικὴ δίψα γιὰ μάθηση, στὴν ἐπιστημονικὴ καὶ τέχνολογικὴ ἔρευνα, στὴ δημιουργικὴ διάθεση. Φιλοσοφικὰ καὶ ἐπιστημονικὰ προδλήματα, ποὺ εἶχαν ἐγκαταλειφθεῖ ἐξαιτίας τῶν πολιτικο-κοινωνικῶν ἀναταραχῶν καὶ τῶν ἐμφυλίων πολέμων ἐδῶ καὶ 2.000 χρόνια, ἀνακινοῦνται καὶ ὀρίσκουν τῇ λύση τους, ἐνῶ πρωτότυπες ἔρευνες καὶ μελέτες τείνουν νὰ φωτίσουν ὅλες τὶς σκοτεινὲς πτυχὲς τῆς μακραίωνης ἱστορίας μας, ἀποκαλύπτοντας ἔ ἔτσι καὶ τὸν ἄθλιο ρόλο τῶν ἐξ-ουσιαστῶν, πού ̓χουν παραχαράξδει καὶ πλαστογραφήσει τὴν ἱστορικὴ ἀλήθεια. κκ Χ «Πᾶς μὴ “Έλλην δάρδαρος», ἔλεγαν οἱ παλιοὶ "Ελληνες, ἐννοώντας μ ̓ αὐτό, ὅτι σ ̓ ἀντίθεση μὲ τοὺς ἐξ-ουσιαστικοὺς καὶ δουλικοὺς συγ χρόνως γείτονές τους αὐτοὶ ἦσαν ἐλεύθεροι καὶ λογικοὶ ἄνθρωποι, . ἱκανοὶ νὰ δλέπουν τὴν ἀλήθεια καὶ νὰ τὴν λέγουν μὲ εἰλωιρίνεια : και παρρησία. Πράγματι οἱ “Ἕλληνες τοῦ παλιοῦ καλοῦ καιροῦ, προτοῦ δηλαδὴ νὰ προσθ]ηδοῦν ὁἀπ ̓ τὸ μικρόδιο τοῦ δογματισμοῦ, ἦσαν αὐτάρκεις κι αὐτοδύναμοι, ἐνεργοῦσαν δὲ σύμφωνα μὲ τὸ λόγο καὶ τὴ λογικὴ καὶ χαρακτηρίζονταν ἀπὸ ἀνέφελη διαύγεια τοῦ νοῦ. Αὐτὸς ἦταν ὁ λόγος ποῦ ἔνιωθαν ἀνώτεροι και ὑπέροχοι ἔναντι τῶν δαρδάρων: ἡ παιδεία τους καὶ ἡ ἐν γένει στάση τους ἔναντι τῆς ζωῆς καὶ τοῦ κόσμου. ΧΧΧ Καὶ ξαφνικὰ τὰ πάντα ἄλλαξαν στὴ χώρα τῶν θεῶν καὶ ἡρώων! Λὲς καὶ κάποιο μαγικὸ ραδδὶ ἆἀκούμπησε τοῦς Ἓλληνες, που τοὺς μετέδαλε σὲ τυφλὰ ὅὄργανα τῶν ἐξ-ουσιαστῶν, σὲ μυθολογικοὺς δράκους τοῦ κάθε Κάμδου καὶ Αἰήτη, ἕτοιμος ν ̓ ἀλληλοσπαραχθοῦν μὲ τὸ πέταγμα τῆς πρώτης «πέτρας», εἴτε αὐτὴ λέγεται πολιτικο-θρη: σκευτικὸ δόγμα εἴτε κοινωνικο- οικονομικὸ σύστημα καὶ θεωρία. Καὶ νὰ λοιπὸν ἡ Αθήνα ἐναντίον τῆς Σπάρτης, κι ἡ τελευταία κατα τῶν Θηδῶν' οἱ | Αἰτωλοὶ ἐ ἐναντίον τῶν Φωκέων κι οἱ Μακεδόνες κατὰ τῶν Θρακῶν! Συντρίμμια γίνονται τ’ ἀθάνατα μνημεῖα τοῦ κλεινοῦ ἄἄστεως, κι ἥ Σπάρτη κινδυνεύει νὰ ἀφανισθῆ ἀπὸ λειψανδρία: ῇ Θήδα πλὴν τῆς οἰκίας τοῦ ποιητοῦ γίνεται στάχτη, κι ἡ "Ἤπειρος γιορτάξει τὴν «πύρθειον νίκην» της χωρὶς δεδαίως τοὺς νικητές. Σὲ τέτοιο ὀαθμὸ κατάπτωσης κι αὐτοκαταστροφικῆς μανίας ἔφθασε «τὸ κάλλιστον καὶ ἄριστον ἐπ ̓ἀνθρώπους γένος», ὥστε γὰ μὴν ἀνέχεται τὴν παρουσία ἱκανῶν κι ἐναρέτων ἀνθρώπων ἀνάμεσά του! ̓Εξόριστος λοιπὸν ὁὁ ̓Αριστείδης, γιατί, λέει, ἦταν δίκαιος, ἐξόριστος κι ὁ Ερμόδωρος, ποὺ σ ̓ ὅλα ἡήταν ἄριστος: καὶ πρῶτος" ὁ θριαμδευτὴς. τοῦ ̓ Μαραθῶνος καταδικάζεται εἰς θάνατον κι ὁ τροπαιοῦχος τῆς Σαλαμῖνος πίνει τὸ κώνειον... ̓Αλήθεια πῶς καταντήσαμε ἔτσι ἐμεῖς οἱ “Ἕλληνες; Πῶς ἐμεῖς --- «γένος καθ ̓ ὅλα εὐφυές, ὅπερ ἁπανταχοῦ ἔσχεν τὴν θέαν καθαρὰν καὶ σαφῆ» --- τυφλωθήκαμε καὶ μεταθληθήκαμε σὲ παίγνια τῶν ἐξ-ουσιαστῶν; κ Χ Χ Ὅ,τι κατέστρεψε τὸν ̓Ελληνισμὸ ---ἀρχαῖο καὶ νέο--- εἶναι ἡ ἐμφάνιση τοῦ ̓Ασιογενοῦς φαινομένου τοῦ κρατικισμοῦ-ἐξ- ουσιασμοῦ. Ὁ μετασχηματιομὸς τῶν ἑλληνικῶν πόλεων (Ξἔναρχες, ἐλεύθερες πολιτεῖες) σὲ κράτη, φυσικὸ ἦταν νὰ 6ρῆ ἀντίθετους τοὺς μεγάλους "Ἓλληνες, τοὺς πνευματικούς, χαλλιτεχνικοὺς καὶ στρατιωτικοὺς -»