ΕΛΛΟΓΑ ΚΑΙ ΜΑΝΤΙΚΑ ω Καὶ ξανὰ πρὸς τὴν δόξαν; Μετὰ ἀπὸ ἕνα µεγάλο διάστηµα ἐθνικο-πολιτικῶν ἀναταραχῶν καὶ πολέμων οἱ Ἕλληνες ἠρέμησαν καί, καθὼς ἡ ήταν φυσικό, ἄρχισαν νὰ ξαναδρίσκουν τὸν ἑαυτό τους, ν ᾿ἀπεικάξουν τὸ δέον τους. Μίση καὶ πάθη 7 πολλῶν αἰώνων, ποὺ ἔντεχνα χαὶ δό- λια ἐνστάλαξαν στὶς ψυχές μας οἱ ἐξ. -ουσιαστές, ἄρχισαν νὰ ὑποχωροῦν καί νὰ παρα- δίδουν τὴ θέση τους στὴ φυσικὴ δίψα γιὰ μάθηση, στὴν ἐπιστημονικὴ καὶ τέχνολο- γικὴ ἔρευνα, στὴ δημιουργικὴ διάθεση. Φιλοσοφικὰ καὶ ἐπιστημονικὰ προδλήματα, ποὺ εἶχαν ἐγκαταλειφθεῖ ἐξαιτίας τῶν πολιτικο-κοινωνικῶν ἀναταραχῶν καὶ τῶν ἐμφυ- λίων πολέμων ἐδῶ καὶ 2.000 χρόνια, ἀνακινοῦνται καὶ ὀρίσκουν τῇ λύση τους, ἐνῶ πρωτότυπες ἔρευνες καὶ μελέτες τείνουν νὰ φωτίσουν ὅλες τὶς σκοτεινὲς πτυχὲς τῆς μα- κραίωνης ἱστορίας μας, ἀποκαλύπτοντας ἔ ἔτσι καὶ τὸν ἄθλιο ρόλο τῶν ἐξ-ουσιαστῶν, πού ᾿χουν παραχαράξδει καὶ πλαστογραφήσει τὴν ἱστορικὴ ἀλήθεια. κκ Χ «Πᾶς μὴ “Έλλην δάρδαρος», ἔλεγαν οἱ παλιοὶ "Ελληνες, ἐννοώντας μ᾽ αὐτό, ὅτι σ᾽ ἀντίθεση μὲ τοὺς ἐξ-ουσιαστικοὺς καὶ δουλικοὺς συγ χρόνως γείτονές τους αὐτοὶ ἦσαν ἐλεύθεροι καὶ λογικοὶ ἄνθρωποι, . ἱκανοὶ νὰ δλέπουν τὴν ἀλήθεια καὶ νὰ τὴν λέγουν μὲ εἰλωιρίνεια : και παρρησία. Πράγματι οἱ “Ἕλληνες τοῦ παλιοῦ καλοῦ καιροῦ, προ- τοῦ δηλαδὴ νὰ προσθ]ηδοῦν ὁ ἀπ᾿ τὸ μικρόδιο τοῦ δογματισμοῦ, ἦσαν αὐτάρκεις κι αὐτοδύναμοι, ἐνεργοῦσαν δὲ σύμφωνα μὲ τὸ λόγο καὶ τὴ λογικὴ καὶ χαρακτηρίζονταν ἀπὸ ἀνέφελη διαύγεια τοῦ νοῦ. Αὐτὸς ἦταν ὁ λόγος ποῦ ἔνιωθαν ἀνώτεροι και ὑπέ- ροχοι ἔναντι τῶν δαρδάρων: ἡ παιδεία τους καὶ ἡ ἐν γένει στάση τους ἔναντι τῆς ζωῆς καὶ τοῦ κόσμου. ΧΧΧ Καὶ ξαφνικὰ τὰ πάντα ἄλλαξαν στὴ χώρα τῶν θεῶν καὶ ἡρώων! Λὲς καὶ κάποιο μα- γικὸ ραδδὶ ἆ ἀκούμπησε τοῦς Ἓλληνες, που τοὺς μετέδαλε σὲ τυφλὰ ὅ ὄργανα τῶν ἐξ-ου- σιαστῶν, σὲ μυθολογικοὺς δράκους τοῦ κάθε Κάμδου καὶ Αἰήτη, ἕτοιμος ν ᾿ ἀλληλο- σπαραχθοῦν μὲ τὸ πέταγμα τῆς πρώτης «πέτρας», εἴτε αὐτὴ λέγεται πολιτικο-θρη: σκευτικὸ δόγμα εἴτε κοινωνικο- οικονομικὸ σύστημα καὶ θεωρία. Καὶ νὰ λοιπὸν ἡ Αθήνα ἐναντίον τῆς Σπάρτης, κι ἡ τελευταία κατα τῶν Θηδῶν' οἱ | Αἰτωλοὶ ἐ ἐναντίον τῶν Φωκέων κι οἱ Μακεδόνες κατὰ τῶν Θρακῶν! Συντρίμμια γίνονται τ’ ἀθάνατα μνημεῖα τοῦ κλεινοῦ ἄ ἄστεως, κι ἥ Σπάρτη κινδυνεύει νὰ ἀφανισθῆ ἀπὸ λειψανδρία: ῇ Θήδα πλὴν τῆς οἰκίας τοῦ ποιητοῦ γίνεται στάχτη, κι ἡ "Ἤπειρος γιορτάξει τὴν «πύρ- θειον νίκην» της χωρὶς δεδαίως τοὺς νικητές. Σὲ τέτοιο ὀαθμὸ κατάπτωσης κι αὐτο- καταστροφικῆς μανίας ἔφθασε «τὸ κάλλιστον καὶ ἄριστον ἐπ ᾿ἀνθρώπους γένος», ὥστε γὰ μὴν ἀνέχεται τὴν παρουσία ἱκανῶν κι ἐναρέτων ἀνθρώπων ἀνάμεσά του! ᾿Εξόρι- στος λοιπὸν ὁ ὁ ᾿Αριστείδης, γιατί, λέει, ἦταν δίκαιος, ἐξόριστος κι ὁ Ερμόδωρος, ποὺ σ᾽ ὅλα ἡ ήταν ἄριστος: καὶ πρῶτος" ὁ θριαμδευτὴς. τοῦ ᾿ Μαραθῶνος καταδικάζεται εἰς θά- νατον κι ὁ τροπαιοῦχος τῆς Σαλαμῖνος πίνει τὸ κώνειον... ᾿Αλήθεια πῶς καταντήσαμε ἔτσι ἐμεῖς οἱ “Ἕλληνες; Πῶς ἐμεῖς --- «γένος καθ᾽ ὅλα εὐφυές, ὅπερ ἁπανταχοῦ ἔσχεν τὴν θέαν καθαρὰν καὶ σαφῆ» --- τυφλωθήκαμε καὶ με- ταθληθήκαμε σὲ παίγνια τῶν ἐξ-ουσιαστῶν; κ Χ Χ Ὅ,τι κατέστρεψε τὸν ᾿Ελληνισμὸ ---ἀρχαῖο καὶ νέο--- εἶναι ἡ ἐμφάνιση τοῦ ᾿Ασιο- γενοῦς φαινομένου τοῦ κρατικισμοῦ-ἐξ- ουσιασμοῦ. Ὁ μετασχηματιομὸς τῶν ἑλλη- νικῶν πόλεων (Ξἔναρχες, ἐλεύθερες πολιτεῖες) σὲ κράτη, φυσικὸ ἦταν νὰ 6ρῆ ἀντίθε- τους τοὺς μεγάλους "Ἓλληνες, τοὺς πνευματικούς, χαλλιτεχνικοὺς καὶ στρατιωτικοὺς -»