ΒΑΣΙΛΗΙΟΣ ΚΑΤΣΙΑΔΡΑΜΗΣ. Τὰ ἀριθμητικὰ «πέντε», «δέκα», «εἴκοσι» καὶ ἡ θέση τῶν Ε, 1 καὶ Καὶ στὸ ̓Αλφάβητο ΣΥΝΤΡΙΠΤΙΚΗ ΑΠΟΔΕΙΞΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΤΗΤΑΣ ΤΟΥΣ Στὸ ἄρθρο αὐτὸ γιὰ ἄλλη μιὰ φορὰ θὰ ἀναφερθῶ στὸ ἑλληνικὸ ἀλφάβητο, εἰδικὰ στὴ θέσι τῶν γραμμάτων καὶ στὰ ἀριθμητικά. Εν προχειμένω θὰ ἤθελα νὰ ἀναφερθῶ στὰ ἀριθμητικὰ πέντε, δέκα καὶ εἴκοσι καὶ συγκεκριμένα: 1) στὴν καταγωγὴ τῶν ὀνομάτων τῶν ἀνωτέρω ἀριθμητικῶν, 2) στὴν σχέσι τῶν ὀνομάτων αὐτῶν καὶ τῆς καταγωγῆς τοῦ δεκαδικοῦ ἀριθμητικοῦ συστήματος, 3) στὴν ἐπιλογὴ τῆς θέσεως τῶν γραμμάτων Εἰ, ] καὶ Καὶ στὸ ἀλφάβητο καὶ τῆς σχἐσεώς των μὲ τὰ ἀντίστοιχα ἀριθμητικά, 4) στὴν αἰτιολόγησι τῆς ἀριθμήσεως ὡς παραμέτρου τῆς διατάξεως τῶν γραμμάτων τοῦ ἀλφαβήτου. 1. 'Ἡ καταγωγὴ τῶν ὀνομάτων τῶν ἀριθμητικῶν Δέκα καὶ Εἴκοσι 1.1. Περὶ τοῦ ἀριθμητικοῦ Δέκα ο Ὅσον ἀφορᾶ τὴν ἐτυμολογία τοῦ ὀνόματος τοῦ ἀριθμητικοῦ δέκα, ἀναφέρεται: «κατά τινας ὑπάρχει συγγένεια πρὸς τὸ δέκομαι, δικαιολογουμένγ ἐκ τοῦ ὅτι χατὰ τὸ δέχεσθαι αἱ χεῖρες εἶναι τεταμέναι "ἆαε-κπιί « ἔανε-Κπιῖὶ (Ξ δύο χεῖρες)...» Τὸ δέχομαι ἀποτελεῖ ἰων. καὶ αἰολ. τύπο, ἀντὶ τοῦ δέχομαιΐ. ̓Αλλὰ καὶ ἄλλες λέ: ξεις ἐ ἐκ τοῦ δέχομαι ἀμέσως ἣ ἐμμέσως προερχόμενες θυμίζουν χεῖρες ἣ τὸ ἀριθμητικὸ δέκα: Οὕτω: «Δέκ-της- ὁ δεχόμενος, ὁ λαμβάνων “.“ ὅθεν ἐ ἐπαίτης". Δεκά-ζωδέχομαι δῶρα. Δεξ-ιόομαι - προσφέρω (προτείνω) τὴν δεξιὰν πρὸς ὑποδοχήν, χαιρετίζω διὰ τῆς δεξιᾶς. Δεἔξ-ιός-ἐτυμ.: ἐκ ρ. δεξ-, ἐκτετ. τύπου τῆς δεκ-, δεχ- τοῦ δέχομαι»'. Ὅπως ἐκ τῶν ἀνωτέρω συνάγεται ἀλλὰ καὶ κατωτέρω ἀναπτύσσεται (παράγραφος 2), εἶναι βέβαιον ὅτι τὰ δέκα - δέκομαι κατάγονται ἐκ τῶν δύο χειρῶν ἤ, ἂς μοῦ ἐπιτραπῆ, ζεύγους χειρῶν 2 δεύγους χειρῶν 2 δε-ύγους χε-ρῶν Ὁ 3δε-χε 2 δέκα - δέκομαι. ̓Αλλὰ καὶ ἐκ τοῦ ζεύγους χειρῶν γιὰ τὴν λ. ζεῦγος προχύπτει: ζεῦγος » Ἀδεῦγος 2 "δεῦχος 2 Ἐδέχος 2 δέκα. 1.2. Περὶ τοῦ ἀριθμητικοῦ Είκοσι 1.2.1. Στὴν παροῦσα παράγραφο ἐπιχειρεῖται μιὰ προσέγγισι τῆς ἐτυμολογίας τοῦ ἀριθμητικοῦ εἴκοσι. Κατὰ 1. Ὑταματάκον: «εἴκοσι δωρ. εἴκατι, δελφ. ἴκατ,ι, ἄττ. εὐκάς, "άδος (Ξ ἡ εἰκοστὴ ἡμέρα τοῦ μηνός) -εἴκοσι καὶ εἰκοστὸς ἔχουσιν -ο-ἀντὶ -α-, κατ ̓ ἀναλογίαν πρὸς τὴν κατάλ. -κοντα» ́. Ὡς συνάγεται ἐκ τῶν προήγουμένων, ἐκ τοῦ λεξικοῦ δὲν προκύπτει σαφὴς ἐτυμολογία τοῦ ἀριθμητικοῦ εἴκοσι. 'Ἡ μόνη ἔνδειξις εἶναι ἣ τοποθέτησις τοῦ -ο- ἀντὶ τοῦ -α-, ώστε τοῦτο νὰ ὁμοιάση πρὸς τὰ λοιπὰ ἀριθμητικὰ καταλήξεως -κοντα. ̓Επ ̓ αὐτοῦ ἔχω νὰ παρατηρήσω τὰ ἑξῆς: 1.2.2. Τὸ ἀριθμητικὸν εἴκοσι παριστᾷ εἴκοσι μονάδες. Σ ̓ ὅλα τὰ ἀριθμητικὰ πέρα τοῦ εἴκοσι καὶ ἕως τοῦ χίλια (ἐκτὸς τοῦ ἑκατόν) τὰ ὀνόματά των ἔχουν ὡς βάσιν