8236 ΔΑΥΛΟΣ/142, Ὀκτώδριος 1993 Σηµείωση τοῦ Δαυλοῦ: Δημοσιεύουμε τὴν ἀνωτέρω ἐπιστολή, διότι κατὰ τὴν γνώμη µας ἀπο- τελεῖ τυπικὸ δεῖγμα τῆς πολιτικῆς συγχύσεως ἀλλὰ καὶ τῆς ἀτολμίας-ψυ- χικῆς κάµψεως-ήἡττοπάθειας- ἀπραξίας τοῦ Ελληνισμοῦ στὸ θέµα τῶν Σκοπίων. Ο ἐπιστολογράφος, μολονότι ἀντιλαμόάνεται ὅτι ἀποτελεῖ ἱστο- ρικήν ἀλήθεια, ὅτι ἡ Μακεδονία εἶναι Ελλάς, ἐν τούτοις χαρακτηρίζει ὡς «μεγάλο λογικὸ σφάλμα» τὴν ἐχμετάλλευση τοῦ πλεονεκτήματος αὐτοῦ, καὶ σταυρώνει τὰ χέρια ἔναντι οἱουδήποτε περιφερόµενου πράκτορος ᾿Ἰου- δαίου, ποὺ πλαστογραφεῖ τὴν ἱστορία, προεξοφλώντας ὅτι οἱ ψευδόμενοι θὰ πείσουν τοὺς πάντες καὶ οἱ τ’ ἀληθῆ λαλοῦντες δὲν θὰ πείσουν κανένα καὶ ἀφήνοντας ἔτσι ἐντελῶς ἐλεύθερο τὸ πεδίο δράσεώς τους: ὅπως ἀκριθῶς τὸ Ρωμαίικο Κρατίδιο μὲ «ἄλλοθύῦ του τὸ ψευτονταηλίκι τῶν πα- λαιῶν καὶ νεοφανῶν κομματαρχῶν του ἀφήνει τὸ γειτονικὸ φτωχὸ κρατί- διο (ἂν δὲν τὸ σπρώχνη...) νὰ πέση στὴν ἀγκαλιὰ τῶν Τούρκων, τῶν Βουλ- γάρων, τῶν) Αλδανῶν, τῶν Παπιστῶν καὶ ὅποιων ἄλλων ἐπιθυμοῦν, σπρώ- χνοντας ἔτσι τὸ πιᾶτο ποὺ λέγεται «Σκόπια» ἀπὸ τὸ τραπέξι τοῦ ᾿ Ελληνι- σμοῦ μπροστὰ σὲ κάθε ἄσχετον (6λ. «Δαυλόν», τ. 134). ᾿Ελληνικὴ τραγω- δία ἢ μᾶλλον ἱλαροτραγωδία... Ἑλληνισμὸς καὶ «Παλαιὰ Διαθήκη» Α' Κύριε διευθυντά, Στὸ τεῦχος 132 τοῦ «Δαυλοῦ» (Δεκ. 1992) εἶχα ἀναφερθεῖ στὴ Σιωνιστικὴ προπαγάν- δα ποὺ ὑφίστανται τὰ Ἑλληνόπουλα μέσα ἀπὸ τὸ θιθλἰο «Προετοιμασία τῶν ἀνθρώ- πων γιὰ τὸν καινούργιο κόσμο τοῦ Θεοῦ», ποὺ διδάσκεται στὴν Α᾽ τάξη Γυμνασίου. Στὸ κείμενό μου αὐτὸ ἀνέφερα, ἐνδει- κτικῶς, σημεῖα τοῦ ὀιόλίου, παραθέτοντας ἀριθμὸ σελίδας, στὰ ὁποῖα ἐντόπιζα ὑπο- θολιμιαῖες ἀνθελληνικὲς ἀνακρίδειες. Τε- λειώνοντας προκαλοῦσα τὸ Ὑπουργεῖο Πολιτισμοῦ καὶ τὰ Πανεπιστήμια, νὰ πά- ρουν θέση ἐπὶ τοῦ ζητήματος αὐτοῦ. Γιὰ τὶς ἀνακρίθειες τοῦ ἐν λόγω θιθλίου εἶχε καὶ παλαιότερα ἀσχοληθεῖ τὸ περιοδικό σας (τεῦχος 99, Μάρτιος 1990). Ἐπειδή, ὡς φαίνεται, κανεὶς δὲν ἄσχο- λήθηκε μὲ τὸ θέµα καὶ ἐπειδὴ τὸ θιθλίο αὐτὸ ἐξακολουθεῖ καὶ ἐφέτος νὰ διδάσχε- ται, ἐπανέρχομαι, γιὰ νὰ ὑποθάλω τὶς πιὸ κάτω ἐρωτήσεις στὸν κ. Ὑπουργὸ Παιδεί- ας ἀλλὰ καὶ σὲ κάθε ἁρμόδιο γιὰ τὴ μόρ- φωση τῶν Ἑλληνοπαίδων πάνω στὴν ἱστο- ρία μας καὶ τὸν πολιτισμό μας: 1) Εἶναι σωστὸ νὰ διδάσκονται οἱ Ἕλλη- νόπαιδες Ορθόδοξοι Χριστιανοὶ ὅτι: «Με- λετώντας τὴν Π. Διαθήκη, δὲν μελετοῦμε τὴν ἀρχαία ἱστορία ἑνὸς λαοῦ, τοῦ ἱσραη- λιτικοῦ, ἀλλὰ τὴν πνευματικὴ προϊστορία μας»; (σελὶς 17). 2) "Ασχετα μὲ τὴν ὕποπτη ἐπιμονὴ τῶν Φοινικιστῶν γιὰ τὴν προέλευση τοῦ ἀλφα- θήτου µας, τί θέση ἔχουν στὸ θιθλἰο τῶν θρησκευτικῶν ὁλόκληρες σελίδες γιὰ τὸν «πολιτισμό» τῶν Χανααναίων; ὁ πίνακας τῆς σελ. 108 μὲ τὸ «Χαναανικο-Φοινικικὸ ἀλφάδητο»; καὶ ἡ πληροφορία, τῆς σελίδος 107, ὅτι «ἐπινόηση δική τους (δηλαδὴ τῶν Χανααναίων) ἦταν τὸ... Χαναανικοφοινι- χικὸ ἀλφάδητο, ἀπὸ τὸ ὁποῖο προῆλθε ἀργότερα τὸ ᾿Ελληνικὸ καὶ τὸ ατινικό»; (σελ. 107).3"Ας σημειωθεῖ ἐδῶ, ὅτι ἡ «θέση» τῶν συγγραφέων τοῦ θιόλἰου εἰναι πιὸ «ωπροωθηµένη ἀπὸ τοὺς Φοινιχιστὲς, τόσο γιατὶ μιλᾶνε πιὰ γιὰ «Χαναανικο-φοινι- χικὸ» καὶ ὄχι γιὰ ἁπλῶς Φοινικικό, ὅσο γιατὶ τοποθετοῦν τὸ Λατινικὸ κατ’ εὐθεῖαν ὡς παιδὶ τοῦ «Χαναανικο-Φοινικικοῦ» στερώντας ἀπὸ τὸ Ἑλληνικὸ ἀλφάθητο τὴν εὐκαιρία νὰ ...τεκνοποιήσει καὶ αὐτό! [Γιὰ τὸ Κυριλλικό, ἂν κι αὐτὸ προέρχεται κατ᾽ εὐθεῖαν ἀπὸ τὸ «Χαναανικο-φοινικικό», Εέχασαν οἱ σοφοὶ συγγραφεῖς νὰ μᾶς ποῦν]. 3) Τί θέση ἔχουν μὲ τὰ θρησκευτικὰ τῶν ᾿Ορθοδόξων Χριστιανῶν οἱ τρεῖς σχεδὸν