Τὸ παραμύθι τοῦ Κοινοθουλευτισμοῦ ̓ ̓Ανεξαρτήτως τοῦ γεγονότος ὅτι οἱ Ἕλληνες δὲν ἀνεκάλυψαν μόνο τὴ δημοκρατία ἀλλὰ ὅλα τὰ πολιτεύματα καὶ τὰ ἐφάρμοσαν οἱ ἴδιοι --- καὶ εἶναι γνωστόν, ὅτι ἀπὸ τοὺς ἐκπροσώπους τῆς ἑλληνικῆς σκέψεως, ἀπὸ τὸν Ἡράχλειτο καὶ τὸν Πλάτωνα μέχρι τὸν ̓Αριστοτέλη, κανεὶς δὲν καταφάσκει πρὸς τὴ Δημοκρατία, ἀλλὰ τὴν ἀπορρίπτουν προθάλλοντας σὰν πρότυπα ἄλλα συστήματα, τιμοκρατικὰἁ καὶ ἀριστοκρατιχά, ὅπως ὡρισμένες πολιτεῖες τῆς Κρήτης, τὴν Σπάρτη κ.λπ. --- ἂς ἐξετάσουμε τὴν ἑλληνικότητα τοῦ Κοινοθουλευτισμοῦ, ἂς δοῦμε δηλαδὴ ἂν τὸ σύστημα αὐτό εἶναι πολίτευμα μὲ ἰδεολογικὸ χαρακτῆρα ἴδιον ἢ παρόμοιο πρὸς τὴν Ἑλληνικὴ Δημοκρατία, καὶ δὴ τὴν ̓Αθηναίων Πολιτεία, ὅπως ἰσχυρίζονται οἱ ἀπολογητές του. Πρῶτ' ἀπ’ ὅλα πρέπει μὲ δύο λόγια νὰ ὑπενθυμίσουμε, ὅτι ἱστορικὰ ὁ Κοινοθουλευτισμὸς ἐμφανίζεται στὴν Δυτικὴ Εὐρώπη σὰν πολιτικὸ προϊὸν τῶν «ἀστικῶν» ἐπαναστάσεων στὴν ̓Αγγλία καὶ τὴ Γαλλία, καὶ ὁλοκληρώνεται σὰν σύστημα ἀναπτύσσοντας θεσμοὺς καὶ τύπους ποὺ ἴσχυαν ἤδη στὰ φεουδαρχικἀ μεσαιωνικὰ καθεστῶτα (Παρλαμέντα). “Ὅταν οἱ δύο αὐτὲς χῶρες ἔγιναν παγκόσμιες ἰμπεριαλιστικὲς δυνάμεις, «ἐξήγαγαν» τὸν Παρλαμενταρισμὸ μέσω τῶν κατὰ τόπους ὀργάνων τους στὶς χῶρες ποὺ ἤλεγχαν, μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ τὸ ἄθλιο Νεοελληνικὸ Κρατίδιο, ποὺ συγκροτήθηκε κάτω ἀπὸ καθεστὼς Προστασίας μετὰ τὴν μεγαλειώδη ̓Επανάσταση τοῦ Εἰκοσιένα(α)͵ Κύρια ἰδεολογικὴ δάση τοῦ Κοινοδουλευτισμοῦ εἶναι ἡ ἀρχὴ τῆς ἰσότητας (ἐρα!π6). Οἱ πολῖτες τοῦ κοινοθουλευτικοῦ καθεστῶτος ἔχουν ψῆφο τῆς ἴδιας ἀξίας. Ἢ ψῆφος τοῦ θλακὸς ἔχει τὸ ἴδιο θάρος μὲ τὴν ψῆφο τοῦ σοφοῦ, ἡ ψῆφος τοῦ ἀπατεῶνος μετρᾶ τὸ ἴδιο μὲ τὴν ψῆφο τοῦ ἔντιμου, ἡ ψῆφος τοῦ δημιουργικοῦ ἀνθρώπου δὲν ἔχει καμμιὰ διαφορὰ ἀπὸ τὴν ψῆφο τοῦ ἀνικάνου κ.ο.κ. Στὸν Κοινοδουλευτισμὸ ἡ ἔννοια τῆς ποιότητας εἶναι ἀπαράδεκτη καὶ «ἀντιδημοκρατική», οἱ ἄνθρωποι ἰσοπεδώνονται ἀπὸ κά-----»»»α-. (α) Ἢ ἱστορικὴ πολιτικοχοινωνικὴ παράδοση τοῦ Νέου Ἑλληνισμοῦ δὲν ἔχει καμμιὰ σχέσὴ μὲ τὶς ἀρχὲς τοῦ Κοινοδουλευτισμοῦ οὔτε γενικώτερα τοῦ ̓Αστισμοῦ, καὶ τὸ «πλασσάρισμα» τοῦ ξένου αὐτοῦ φρούτου στὴν ἑλληνικὴ πολιτικὴ «ἀγορὰ» συνάντησε δυσκολίες, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ μὴν λειτουργήση ποτὲ κανονικὰ σὰν σύστημα μέχρι σήμερα. Οἱ ἄνθρωποι ποὺ εἶχαν ἀναλάδει αὐτὸ τὸ πλασσάρισμα, γιὰ νὰ «χρυσώσουν τὸ χάπι», μεταξὺ τῶν ἄλλων χρησιμοποίησαν καὶ τὴ μέθοδο τοῦ ἐξελληνισμοῦ τῆς παρλαμενταρίστικης ὁρολογίας, μὲ σκοπὸ νὰ φανῆ ὅτι τὸ ἀγγλογαλλικὸ αὐτὸ προϊὸν εἶναι δῆθεν ἀρχαῖο, ἑλληνικῆς κατασκευῆς. Ἔτσι ὁ Παρλαμενταρισμὸς δαφτίσθηκε Δημοκρατία, τὸ Παρλαμέντο ντύθηκε μὲ τὸν μανδύα τῆς ἀρχαίας Βουλῆς τῶν Πεντακοσίων, τὸ Κονστιτουσιὸν ἔγινε Σύνταγμα, τὸ «παρτίδο», ὅπως τὸ ἔλεγαν στὰ χρόνια τῆς Ἐπαναστάσεως, ἔγινε Κόμμα, τὸ «μέλος τοῦ Παρλαμέντου» θουλευτὴς κ.Ο.Χ.