Τὸ παραμύθι τοῦ Κοινοθουλευτισμοῦ ᾿᾽Ανεξαρτήτως τοῦ γεγονότος ὅτι οἱ Ἕλληνες δὲν ἀνεκάλυψαν µόνο τὴ δημοκρατία ἀλλὰ ὅλα τὰ πολιτεύματα καὶ τὰ ἐφάρμοσαν οἱ ἴδιοι --- καὶ εἶναι γνωστόν, ὅτι ἀπὸ τοὺς ἐκπροσώπους τῆς ἑλληνικῆς σκέψεως, ἀπὸ τὸν Ἡρά- χλειτο καὶ τὸν Πλάτωνα μέχρι τὸν ᾿Αριστοτέλη, κανεὶς δὲν καταφάσκει πρὸς τὴ Δημοκρατία, ἀλλὰ τὴν ἀπορρίπτουν προθάλλοντας σὰν πρότυπα ἄλλα συστήµατα, τιμοκρατικὰἁ καὶ ἀριστοκρατιχά, ὅπως ὡρισμένες πολιτεῖες τῆς Κρήτης, τὴν Σπάρτη κ.λπ. --- ἂς ἐξετάσουμε τὴν ἑλληνικότητα τοῦ Κοινο- θουλευτισμοῦ, ἂς δοῦμε δηλαδὴ ἂν τὸ σύστημα αὐτό εἶναι πολίτευμα μὲ ἰδε- ολογικὸ χαρακτῆρα ἴδιον ἢ παρόμοιο πρὸς τὴν Ἑλληνικὴ Δημοκρατία, καὶ δὴ τὴν ᾿Αθηναίων Πολιτεία, ὅπως ἰσχυρίζονται οἱ ἀπολογητές του. Πρῶτ' ἀπ’ ὅλα πρέπει μὲ δύο λόγια νὰ ὑπενθυμίσουμε, ὅτι ἱστορικὰ ὁ Κοι- νοθουλευτισμὸς ἐμφανίζεται στὴν Δυτικὴ Εὐρώπη σὰν πολιτικὸ προϊὸν τῶν «ἀστικῶν» ἐπαναστάσεων στὴν ᾽Αγγλία καὶ τὴ Γαλλία, καὶ ὁλοκληρώνεται σὰν σύστηµα ἀναπτύσσοντας θεσμοὺς καὶ τύπους ποὺ ἴσχυαν ἤδη στὰ φε- ουδαρχικἀ μεσαιωνικὰ καθεστῶτα (Παρλαμέντα). “Ὅταν οἱ δύο αὐτὲς χῶρες ἔγιναν παγκόσμιες ἰμπεριαλιστικὲς δυνάμεις, «ἐξήγαγαν» τὸν Παρλαμε- νταρισμὸ μέσω τῶν κατὰ τόπους ὀργάνων τους στὶς χῶρες ποὺ ἤλεγχαν, με- ταξὺ τῶν ὁποίων καὶ τὸ ἄθλιο Νεοελληνικὸ Κρατίδιο, ποὺ συγκροτήθηκε κάτω ἀπὸ καθεστὼς Προστασίας μετὰ τὴν μεγαλειώδη ᾿Επανάσταση τοῦ Εἰκοσιένα(α)͵ Κύρια ἰδεολογικὴ δάση τοῦ Κοινοδουλευτισμοῦ εἶναι ἡ ἀρχὴ τῆς ἰσότη- τας (ἐρα!π6). Οἱ πολῖτες τοῦ κοινοθουλευτικοῦ καθεστῶτος ἔχουν ψῆφο τῆς ἴδιας ἀξίας. Ἢ ψῆφος τοῦ θλακὸς ἔχει τὸ ἴδιο θάρος μὲ τὴν ψῆφο τοῦ σο- φοῦ, ἡ ψῆφος τοῦ ἀπατεῶνος μετρᾶ τὸ ἴδιο μὲ τὴν ψῆφο τοῦ ἔντιμου, ἡ ψῆφος τοῦ δημιουργικοῦ ἀνθρώπου δὲν ἔχει καμμιὰ διαφορὰ ἀπὸ τὴν ψῆφο τοῦ ἀνικάνου κ.ο.κ. Στὸν Κοινοδουλευτισμὸ ἡ ἔννοια τῆς ποιότητας εἶναι ἀπαράδεκτη καὶ «ἀντιδημοκρατική», οἱ ἄνθρωποι ἰσοπεδώνονται ἀπὸ κά- -----»»»α-. (α) Ἢ ἱστορικὴ πολιτικοχοινωνικὴ παράδοση τοῦ Νέου Ἑλληνισμοῦ δὲν ἔχει καμμιὰ σχέ- σὴ μὲ τὶς ἀρχὲς τοῦ Κοινοδουλευτισμοῦ οὔτε γενικώτερα τοῦ ᾿Αστισμοῦ, καὶ τὸ «πλασσάρι- σμα» τοῦ ξένου αὐτοῦ φρούτου στὴν ἑλληνικὴ πολιτικὴ «ἀγορὰ» συνάντησε δυσκολίες, μὲ ἀπο- τέλεσμα νὰ μὴν λειτουργήση ποτὲ κανονικὰ σὰν σύστημα μέχρι σήμερα. Οἱ ἄνθρωποι ποὺ εἶχαν ἀναλάδει αὐτὸ τὸ πλασσάρισμα, γιὰ νὰ «χρυσώσουν τὸ χάπι», μεταξὺ τῶν ἄλλων χρησι- μοποίησαν καὶ τὴ μέθοδο τοῦ ἐξελληνισμοῦ τῆς παρλαμενταρίστικης ὁρολογίας, μὲ σκοπὸ νὰ φανῆ ὅτι τὸ ἀγγλογαλλικὸ αὐτὸ προϊὸν εἶναι δῆθεν ἀρχαῖο, ἑλληνικῆς κατασκευῆς. Ἔτσι ὁ Παρλαμενταρισμὸς δαφτίσθηκε Δημοκρατία, τὸ Παρλαμέντο ντύθηκε μὲ τὸν μανδύα τῆς ἀρχαί- ας Βουλῆς τῶν Πεντακοσίων, τὸ Κονστιτουσιὸν ἔγινε Σύνταγμα, τὸ «παρτίδο», ὅπως τὸ ἔλε- γαν στὰ χρόνια τῆς Ἐπαναστάσεως, ἔγινε Κόμμα, τὸ «μέλος τοῦ Παρλαμέντου» θουλευτὴς κ.Ο.Χ.