Τῶν ἁγίων πατέρων ἡμῶν Κύττα τώρα νὰ δῆς! Πάνω ποὺ λέγαμε νὰ κάνουμε τὸ «ὀρθόδοξο τόξο», νά σου ἢ εἰσπή δηση τοῦ πατριάρχου Ιεροσολύμων στὰ χωράφια τοῦ καθ’ ἡμᾶς Οἰκουμενικοῦ. ᾿Ελᾶτε, ἅγιε, γιὰ ἕνα παλιομετόχι στοῦ διαόλου τὴ μάνα δὲν ἦταν ἀνάγκη νὰ ἀπειλῆτε τὸ σύμπαν ὡς ὁ ἔσχατος χουλιγκᾶνος. ”Αμ τὸ ἀλλο; Γιὰ τοὺς ἀντάρτες μητροπολίτες λέω. Τί ἱστορία κι αὐτή! Μό- νο θεδαίως γιὰ ἐντελῶς πνευματικοὺς λόγους, ἀπὸ χριστιανικήν ἀγάπην καὶ γιὰ τὴν ἀποκατάσταση τῆς δικαιοσύνης κατέλαθόαν τὰς ἱεράς των µήτροπό- λεις, ἐπισύροντες τὴν δικαίαν ὀργὴν τοῦ μακαριωτάτου ᾿ Αθηνῶν. Ποῦ ἀκού- στήκε οἱ ἀχρεῖοι Ἱερωνυμικοὶ νὰ ζητοῦν δικαιώµατα ἐν μέσῃ δημοκρατίᾳ ἀπὸ τοὺς ἐκλεκτοὺς τοῦ Ιωαννίδη: αἶσχος καὶ πάλι αἶσχος! Ἔτσι τοὺς δῶσαν τὶς προσωποπαγεῖς μητροπόλεις, νά χουν νὰ παίζουν. ᾿Αλλ’ αὐτὴ δὲν εἶναι ἀπο- κατάσταση τῆς ἀδικίας. Τί νὰ όγάλῃης ὡς μητροπολίτης Αιοσίων; Κάτι ἡ φτω- χολογιά, κάτι οἱ Τσιγγάνοι, τί εἶναι ὁ κάόουρας τί εἶναι τὸ ξζουμί του. ᾿Εφαρμόζοντες πιστῶς «ὁ ἔχων δύο χιτῶνας δίδει τὸν ἕνα» καὶ δανεισθέντες εὐαρίθμους ἀπὸ τὸν διαθέτοντα πληθώραν ὀπαδῶν ἅγιον Φλωρίνης ἐπέ- δραμον χριστιανικῷ τῷ τρόπῳ κατὰ τῶν νομίμων. Καὶ λίαν ἱεροπρεπῶς κα- τέδασαν (κυριολεκτικὰ καὶ μεταφορικὰ) τὰ καντήλια τῆς ζωῆς των. Τὸ εὐλο- γημένον ντιρὲκτ τοῦ διακόνου ἀπεκρούετο ἀπὸ τὴν καθαγιασµένην κλειστή ν γκὰρ τοῦ ἱερέως, ἐνῷ τὸ χριστιανικὸν ἄπερχκατ τοῦ πιστοῦ μετὰ 6ίας ἀπε- κρούετο ἀπὸ τὸν διαθέτοντα ἐξαιρετικὸν κροσσὲ µήτροπολίτην. Καὶ μόνος ὁ Παντοκράτωρ, δίκην σουανίερ, ἦταν ἀνίκανος νὰ ἐπέμόδῃ. Φυσικὰ ὅλα αὐτὰ εἶχαν σὰν ἀποτέλεσμα νὰ συγκληθῆ ἡ Διαρκὴς Ἱερὰ Σύ- νοδος. Καὶ νὰ οἱ μητροπολίτες νὰ ἐξέρχονται ἐν ἄκρᾳ ταπεινότητι ἀπὸ τὰς πε- νιχράς των «Μερσεντὲς» ἀνήμποροι καὶ ἀδύνατοι ἀπὸ τὴν νηστεία καὶ τὴν προσευχή. Πολλὰ ἐλέχθησαν σ᾽ αὐτὸ τὸ συμόθούλιο, ὅμως ἴσως νὰ μὴ µάθου- με ποτὲ ποιός «ἅγιος» καλεῖται «Λούλα» μετὰ τὴν τέλεση τῶν ἱεροπραξιῶν του. Γιατὶ χι αὐτὸ ἐλέχθη ἐχεῖ. ᾿Αλλὰ εἴπαμε! Ὃ Θεὸς ἀγάπη ἐστί. Τόση, ποὺ νὰ ἀπαγορεύῃ τὴν χριστια- νικὴ ταφὴ τοῦ τετράμηνου ἀθάπτιστου τέκνου Ρωσσοπόντιου πρόσφυγα. Οἱ κανόνες εἶναι κανόνες, ἀπεφάνθη ὁ λευΐτης. ᾿Αξιος! “Ὅπως ἄξιος καὶ ὁ ἔτε- οος λευϊτης, ποὺ ἀρνήθηκε νὰ µεταλάδῃ τὰ σπαστικἁ παιδάκια ἀπὸ φόδο μὴ χυθῇ κάτω ἡ ἁγία κοινωνία. Πῶς ἀλλιῶς θὰ μποροῦσε νὰ ἐκτελεσθῆ ἡ εὐαγγελικῆ προσταγὴ «Μὴ οἱ- πτετε ἀδάμαντας τοῖς ὑσίν»; Γιῶργος Πετρόπουλος