ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΑ Συνωμοσία σιωπῆς «Κι ἀποχαιρέτα τήν τὴν Αλεξάνδρεια ποὺ χάνεις. --- Πρὸ πάντων νὰ μὴ γελασθεῖς, μμὴν πεῖς πὼς ἦταν ἕνα ὄνειρο». Κι ὅμως, καθὼς εἶχα πάρει τοὺς ὀρόμους ρωτῶντας γιὰ τὴ Φλόγα τότε, ποὺ ἡ “Ελλάδα ὁλό«ληρη ἡ ήταν παραδομένη στὶς φλόγ ες, οἱ ἱ ἄνθρωποι μὲ κυττοῦσαν περίεργα,’ καὶ ἄρχισα σὲ κάποια στιγμὴν ̓ἀμφιδάλλω, μήπως καὶ κάποιο ὄνειρο μ ἔχει ἀκινήητοποιήσει στὸ χρόνο, ἐκεῖ ποὺ ἄναψε ἡ Φλόγα Ἑλλάς. Καὶ τὸ ὄνομα τῶν κατοίκων αὐτῆς, ποὺ εἶχαν ἁπλωθεῖ σ’ ὅλη τὴ Μεσόγειο καὶ τὸν Εὔξεινο Πόντο, Ελλη γες. Τοὺς εἶχε κάποτε ἑνώσει σὲ Δαναούς, ̓Αχαιούς, ̓Αργείους ὁ πόλεμος. Μὰ δὲν ἔλεγαν νὰ μονοιάσουν, χαὶ τὸ θανατικὸ θέριζε ̓Απελπισμένος ὁ ὁ Ἴφιτος, ὁ ) δασιλιᾶς τῆς "Ἠλιδας, ἀνέδηκε στοὺς 4 ελφοὺς γιὰ νὰ ρωτήσει τὸ Φοϊόο, τί ἔπρεπε νὰ χάνει, γιὰ νὰ σταματήσει τὸ κακό. Καὶ ὁ θεὸς τοῦ Φωτός, ποὺ εἶχε νικήσει τὸν ”Αρη στὴν πυγμὴ καὶ τὸν “Ἑρμῆ στὴ γρηγοράδα. δίπλα στὸν πανάρχαιο δωμὸ τοῦ Κρόνου στὴν: κοιλάδα τοῦ ̓Αλφειοῦ, εἶπε πὼς ἔπρεπε ν ̓ ἀνανεώσει τοὺς ἀγῶνες ποὺ σημάδεψαν τὸν ἐρχομὸ τοῦ Δία ἐκεῖ. Γιατὶ ὁ ἩἩραλλῆς, 0 ὁ μεγαλύτερος ἆ ἀπὸ τοὺς Κουρῆτες, ποὺ τὸν ἔφεραν ἀπὸ τὴν Κρή τή, τέλεσε ἀγῶνες ἀνάμεσα στ ̓ἀδέρφια 1 του, τίμησε τὸ νικητὴ μ’ ἕνα στεφάνι ἀγριελιᾶς καὶ τοὺς ὠνόμασε ̓Ολύμπια. Κι ὅπως ὥρισεν ὁ θεός, ἄἄρχισαν καὶ πάλι οἱ ἀγῶνες, ποὺ γίνονται πιὰ κάθε πέντε χρόνια, ὅσοι καὶ οἱ | Κουρῆτες. Φῶς καταυγάζει τὴ γῆ, ποὺ ἔθρεψε μὲ τοὺς χυμούς τῆς τὸ θεῖο θρέφος. Πνεῦμα ἀλληλεγγύης ἑνώνει τώρα τοὺς Πανέλληνες. σὲ ἀγῶνες εἰρή νικοὺς μὲ τὸ ἰδανικὸ τῆς εὐγενικῆς ἅμιλλας: στὴν χοινὴ λατρεία τῆς ὀμορφιάς. καὶ τῆς εὐγένειας. Τὸ κάλλος καὶ ἧ δύναμι τοῦ σώματος σὲ ἀπόλυτη ἁ μονία μὲ τοῆθος καὶ τὴν ψυχικὴ καλλιέργεια. Εὐχαριστὴμένος ὁ ὀ μέγας θεός. ὋὉ Δίας τοῦ Φειδία δὲν ειναι ὁτρομερὸς καὶ ἱ φοδερὸς θεὸς ποὺ δίνει τὴ μεγάλη μάχη μὲ τοὺς «τιταίνοντας ἀτασθαλίῃ», ἀλλὰ ὁ Μειλίχιος, ὁ γεμᾶτος συμπόνοια, καὶ κατανόηση γιὰ τὸν ἄνθρωπο. ο κουρασμένος ὁδοιπόρος τῆς ζωῆς ποὺ τὸν ἀντίκρυζε, ξεχνοῦσε ἀμέσως ὅλα τὰ δάσανά του, λέει ὁ Δίων ὁ Χρυσόστομος. ̓Αλίμονο. Δαρμένη ἀπὸ τὸν ἀνοικτίρμονα ἄνεμο τοῦ κακοῦ ἀνάμεσα στὶς συμπληγάδες ̓Ανατολῆς καὶ Δ ὕσης ἡ Φλόγα ξεψύ χησε μὲ μιὰ τελευταία ἀναλαμπὴ στὴν ̓ Αντιόχεια τὸ 520 μ.Χ. μὲ διάταγμα τοῦ αὐτοκράτορα ̓Ιουστίνου, ζη τήσατε Ιουστινιανό. «Μὲ τὸ κλείσιμο καὶ τῆςΑ καδημίας τοῦ Πλάτωνος τὸ 529 ἔσθδησε καὶ ἡ τελευταία φωνὴ στὸ χῶροτῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς παιδείας. Μαζὶ μὲ τὴ φιλοσοφία καὶ ᾗ ἀθλητικὴ μοῦσα τῶν Ελλήνων εἶχε σιγήσει ὁριστικά». Στοὺς σύγχρονους « ̓θλυμπιακοὺς ̓Αγῶνες», ἔργο τοῦ Γάλλου δαρώνου Πιὲρ ντὲ Κουμπερτὲν «δικαιωμένου ἱστορικά», γι ̓ αὐτὸ καὶ τὸ μνημεῖο στὸ « "Αλσος Κουμπερτὲν» στὴν Ολυμπία, «ἡ ἀγοραπωλησία γίνεται μὲ τὸ χιλιόμετρο, μὲ τοὺς πόντους», μὲ διαθεθαίωσε ἄνθρωπος τῆς Ἑλληνικῆς Ὀλυμπιακῆς ̓Επιτροπῆς. Τότε, γιατί δὲν τὸ κλείνετε τὸ ρημάδι, πατριώτη; Πρὸς τί τὸ θέατρο, πρὸς τί ὁ διασυρμός, τὸ ξεπούλ ἡμα καὶ ὁ ἐμπαιγμὸς ἱερῶν καὶ ὁσίων; ̓Αλλὰ «ἑνὸς κακοῦ ἐπελθό ντος, μύρια ἕπεται», καὶ ἡ καταστροφὴ ἔρχεται ἀναπότρεπτη. ̓Α ντιγράφω ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ δημοσίευμα ποὺ φέρει τὴν ὑπογραφὴ τῆς κ. ̓Αγγελικῆς Δαμίγου («0 Ελεύθερος Τύπος» 23-7-93 σελ. 15). Στὴ σελίδα 15, ναί, στὸ κάτω μέρος, καὶ εἶναι ντροπὴ ποὺ δὲν ἄ ἄστραψαν καὶ δὲν ὀρόντηξαν τὰ πρωτοσέλιδα, ἡἡ σιγὴ ἰχθύος ποὺ ἐτήήσαν τὰ “πιεήϊα ̓ τῆς κυρίας ποὺ «ὁμιλεῖ ἑλληνικά», ὁ «πνευματικός», ὁ δημοσιογραφικὸς καὶ ὁ πολιτικὸς κόσμος τῆς χώρας. Κραυγαλέα ὕποπτη ἐθνικὴ ὁμοψυχία σὲ μιὰ χωρὶς προηγούμενο προδοτικὴ συνωμοσία σιωπῆς. Πᾶμε λοιπόν: «Άλλου εἴδους σεισμὸς τίναξε τὴν ̓Ηλεία καὶ κυρίως τὴν Ολυμπία. ̓Επίκεντρο ἡ Λωζάννη. Ἔν χέλαδος ἡἡ Διεθνὴς ̓ ̓Ολυμπιακὴ ̓Επιτροπή, ποὺ ἑδρεύει ἐἐκεῖ καὶ ἡ ὁποία μᾶς ἐξαπέστειλε μιὰ δεύτερη ἀπαίτησί της. Ἢ πρώτη, πρὶν δύο χρόνια, ἦταν νὰ μεταφερθοῦν στὸ ἱδρυόμενο Μουσεῖο τῆς /ωξάννης πολλὰ καὶ σημαντικὰ ἀρχαιολογικὰ ἆἀντικείμενα ἀπὸ τὴν ̓Αρχαία ̓Ολυμπία. Ἣ δεύτερη ἀπαίτησι- πρόκλησι ἀφορᾶ τὴν ἴδια τὴν Ολυμπιακή Φλόγα, τὴν ὁποίαν ἡ ΔΟΕ ἀποφάσισε, ἐρήμην τῆς ̓Ολυμπίας καὶ τῆς Ελλάδας γενικώτερα, νὰ κρατήσει μόνιμα κοντὰ τῆς, γιὰ νὰ φωτίζει τὸ προαύλιο τοῦ Μουσείου τῆς Λωζάννης. Κι ἀπὸ κεῖ πλέον νὰ γίνεται ἡ μεταφορά τῆς στὸν τόπο τῆς κάθε ̓Ολυμπιάδας. Μ ̓ ἄλλα λόγια, ἀξίωσαν νὰ κόψουν τοὺς δεσμοὺς τῆς ̓Ολυμπίας μὲ τὶς Ολυμπιάδες καὶ νὰ ἐξα--ὌὉΡὉὮ}».».