ΜΕΤΟΕΟΡΙΣ Μ ο 1 παρακμιακὴ ἱστορικὴ φάση στὴν ὁποία ἡ μοίρα μᾶς καταδίκασε νὰ ζοῦμε, ἀντιμάχεται περισσότερο ἀπὸ κάθε τι ἄλλο τὸ ἰδανικὸ τοῦ ἥρωα. Ὁ ἥρωας, ὁ ὡραιότερος καὶ καθολικώτερος καὶ πιὸ ὡλοκληρωμένος καὶ πολυσύνθετος ἰδεατὸς τύπος ἀνθρώπου ἐξ ὅσων συνέλαβαν κατὰ καιροὺς οἱ ἀνθρώπινες κοινωνίες, ἀποτελεῖ τὸ ἀφυσικό, τὸ ἀληθινό, τὸ λογικὰ καὶ πραγματικὰ ὑπαρκτό κορυφαῖο συστατικὸ στοιχεῖο τῆς ἀνθρώπινης ὁμάδας, ἄν δεχθοῦμε ὅτι κοινότητα δὲν σημαίνει ποτὲ πολτοποιημένη καὶ ἰσοπεδωμένη μάζα, αὐτὴ ποὺ δημιουργεῖται ὅπου ἰσχύει ἡ παρὰ φύσιν δογματικὴ ἀρχὴ τῆς ἰσότητας, ἀλλὰ σύνολο ὅπου τὰ ἄτομα διαφέρουν ὡς πρὸς τὶς δυνατότητες καὶ ἱκανότητες μεταξύ τοὺς, ὅπου κανένα δὲν ἰσοῦται ἀπόλυτα πρὸς τὸ ἄλλο ---κάτι δηλαδὴ ποὺ ἀποτελεῖ αὖτονότητη καὶ στὴν πράξη ὁλοφάνερη ἀλήθεια. Σ ̓ αὐτή, λοιπόν, τὴν πραγματικὴ κοινότητα κι ὄχι στὴν αὐθαίρετη καὶ φανταστική --καὶ συνεπῶς δογματική, νοσηρή, τυραννικὴ καὶ ἐξουσιαστική--- κοινότητα τῆς ἰσότητας, ὁ ἥρωας καὶ ἡ δέσμη τῶν ἰδανικῶν ποὺ τὸν χαρακτηρίζουν δὲν ἀντιπροσωπεύουν ἁπλῶς τὴν ἠθικὴ κορυφἠ τῆς ὁμαδικῆς πυραμίδας, ἀλλὰ ἐνσαρκώνουν καὶ τὴν δυναμικὴ τάση τῆς γενικῆς ἀνόδου, τῆς γενικῆς ἐξάρσεως καὶ τῆς γενικῆς ὀρέξεως γιὰ τελειοποίηση. “Ο ἰδανικὸς τύπος τοῦ ἥρωα, ὅπως τουλάχιστον τὸν συνέλαβαν καὶ τὸν ὑλοποίησαν οἱ προκλασσικοὶ καὶ κλασσικοὶ Ἕλληνες, εἶναι κάθε ἄνθρωπος προικισμένος μὲ ἀνώτερες φυσικές, ἠθικὲς καὶ πνευματικὲς δυνάμεις, ποὺ ὀρέγεται καὶ μετέχει τόσο πολὺ τῶν ἰδεῶν (Ξθεοτήτων, κατὰ τὴν πλατώνεια θεωρία), ὥστε μὲ τὰ «μεγάλα τε καὶ θαυμαστὰ» ἔργα του νὰ ὑπερβαίνη τὴν ἀνθρώπινη φύση του καὶ νὰ γίνεται ἡμίθεος. Ἡρωας καὶ ἡμίθεος ἦταν, ὡς γνωστόν, λέξεις ταυ- τόσημες στὴν ἀρχαία ἑλληνικὴ γλῶσσα. ὐτὴ ἡ σύγχρονη ἐξουσιαστικὴ κοιΑ νωνία τῆς παρακμῆς καταπολεμεῖ μ ̓ ὅλα τὰ μέσα τὸ ἰδανικὸ τοῦ ἥρωα, τὸ κατασυκοφαντεῖ καὶ τὸ γελοιποιεῖ συνεχῶς. Τέχνη, θρησκεία, λογοτεχνία, πολιτικὴ προπαγάνδα δὲν κάνουν τίποτ’ ἄλλο ἀπὸ τὸ νὰ σπιλώνουν καὶ νὰ μειώνουν κάθε εὐγενῆ καὶ φωτισμένη φύση, ποὺ χάρη στὸν δικό της τρόπο σκέπτεσθαι καὶ πράττειν διαφέρει, ὑπερέχει τοῦ κατεστημένου μαζικοῦ τρόπου σκέπτεσθαι καὶ ζῆν. Λὲς κι ἕνας «ὑποχθόνιος» φόβος καταλαμβάνει τὴν κοινωνία τῆς ἰσότητας μπροστὰ στὸν ἀληθινὸ ἥρωα, καὶ ἐναντίον του συνενώνονται τὰ δύο συστατικὰ στοιχεῖα της --- ἐξουσία καὶ ἡ μάζα, ἀφοῦ τὰ δύο αὐτὰ συννοοῦνται καὶ συνυπάρχουν ἀπαραίτητα, πουθενὰ δὲν συναντᾶται ἐξουσία χωρὶς μάζα οὔτε μάζα χωρὶς ἐξουσία--- σὲ μία ἄτιμη συμμαχία, μὲ σκοπὸ τὴν ἠθικὴ καὶ βιολογικὴ ἐκμηδένισή του. Τὸ διεστραμμένο ἐξουσιαστικὸ ἔνστικτο αὖτοσυντηρήσεως τῆς Παρακμῆς ἀντιλαμβάνεται, ὅτι τὸ ὑγιές, τὸ φυσικό, τὸ ἀληθινό, τὸ ὑψηλόφρον, τὸ γνήσιο, τὸ ἀνυστερόβουλο, τὸ ἰδεαλιστικό, ὅ,τι τέλος πάντων ἐνσαρκώνεται στὸν ἥρωα --ἐννοοῦμε πάντοτε τὸν ἥρωα ἐλληνικοῦ τύπου, ἀκόμη καὶ τὸ τύπο τοῦ λεβέντη, τὸ ὡραῖο αὐτὸ ἰδεῶδες τοῦ Νέου Ἑλληνισμοῦ, ποὺ δὲν ἔχει νὰ ζηλέψη σχεδὸν τίποτε ἀπὸ τὸν ἥρωα τῆς ὁμηρικῆς ἐποχῆς, καὶ δὲν ἐννοοῦμε τὸν φιγουρατζήδικο τύπο τοῦ «ἱππότη» τῆς Δύσεως ἤ τὸν βρώμικο τύπο τοῦ «νταῆ» τῆς ̓Ανατολῆς ἤ τὸν δόλιο τύπο τοῦ «σαμουράι» τῆς "Απω ̓Ασίας --εἶναι ἐπικίνδυνο γιὰ τὸ νοσηρό, τὸ ἀφύσικο, τὸ ψεύτικο, τὸ σκοπιμοθηρικό, τὸ ὠφελιμιστικό, τὸ δειλό, τὸ ὑλιστικό, ὅ,τι τέλος πάντων ἐνσαρκώνεται στὸν ἠθικὰ καὶ πνευματικὰ ἔεπε-