ΜΕΤΟΕΟΡΙΣ Μ ο 1 παρακμιακὴ ἱστορικὴ φάση στὴν ὁποία ἡ μοίρα μᾶς καταδίκασε νὰ ζοῦμε, ἀντιμάχεται περισσότερο ἀπὸ κάθε τι ἄλλο τὸ ἰδανικὸ τοῦ ἥρωα. Ὁ ἥρωας, ὁ ὡραιότερος καὶ καθολικώτε- ρος καὶ πιὸ ὡλοκληρωμένος καὶ πολυ- σύνθετος ἰδεατὸς τύπος ἀνθρώπου ἐξ ὅσων συνέλαβαν κατὰ καιροὺς οἱ ἀν- θρώπινες κοινωνίες, ἀποτελεῖ τὸ ἀφυ- σικό, τὸ ἀληθινό, τὸ λογικὰ καὶ πραγ- ματικὰ ὑπαρκτό κορυφαῖο συστατικὸ στοιχεῖο τῆς ἀνθρώπινης ὁμάδας, ἄν δεχθοῦμε ὅτι κοινότητα δὲν σημαίνει ποτὲ πολτοποιημένη καὶ ἰσοπεδωμένη μάζα, αὐτὴ ποὺ δημιουργεῖται ὅπου ἰ- σχύει ἡ παρὰ φύσιν δογματικὴ ἀρχὴ τῆς ἰσότητας, ἀλλὰ σύνολο ὅπου τὰ ἄ- τομα διαφέρουν ὡς πρὸς τὶς δυνατότη- τες καὶ ἱκανότητες μεταξύ τοὺς, ὅπου κανένα δὲν ἰσοῦται ἀπόλυτα πρὸς τὸ ἄλλο ---κάτι δηλαδὴ ποὺ ἀποτελεῖ αὖ- τονότητη καὶ στὴν πράξη ὁλοφάνερη ἀλήθεια. Σ᾽ αὐτή, λοιπόν, τὴν πραγμα- τικὴ κοινότητα κι ὄχι στὴν αὐθαίρετη καὶ φανταστική --καὶ συνεπῶς δογ- µατική, νοσηρή, τυραννικὴ καὶ ἐξουσιαστική--- κοινότητα τῆς ἰσότη- τας, ὁ ἥρωας καὶ ἡ δέσμη τῶν ἰδανι- κῶν ποὺ τὸν χαρακτηρίζουν δὲν ἀντι- προσωπεύουν ἁπλῶς τὴν ἠθικὴ κορυ- φἠ τῆς ὁμαδικῆς πυραμίδας, ἀλλὰ ἐν- σαρκώνουν καὶ τὴν δυναμικὴ τάση τῆς γενικῆς ἀνόδου, τῆς γενικῆς ἐξάρ- σεως καὶ τῆς γενικῆς ὀρέξεως γιὰ τε- λειοποίηση. “Ο ἰδανικὸς τύπος τοῦ ἥ- ρωα, ὅπως τουλάχιστον τὸν συνέλα- βαν καὶ τὸν ὑλοποίησαν οἱ προκλασ- σικοὶ καὶ κλασσικοὶ Ἕλληνες, εἶναι κάθε ἄνθρωπος προικισμένος μὲ ἀνώ- τερες φυσικές, ἠθικὲς καὶ πνευματικὲς δυνάμεις, ποὺ ὀρέγεται καὶ μετέχει τό- σο πολὺ τῶν ἰδεῶν (Ξθεοτήτων, κατὰ τὴν πλατώνεια θεωρία), ὥστε μὲ τὰ «μεγάλα τε καὶ θαυμαστὰ» ἔργα του νὰ ὑπερβαίνη τὴν ἀνθρώπινη φύση του καὶ νὰ γίνεται ἡμίθεος. Ἡρωας καὶ ἡ- µίθεος ἦταν, ὡς γνωστόν, λέξεις ταυ- τόσηµες στὴν ἀρχαία ἑλληνικὴ γλῶσ- σα. ὐτὴ ἡ σύγχρονη ἐξουσιαστικὴ κοι- Α νωνία τῆς παρακμῆς καταπολεμεῖ μ᾽ ὅλα τὰ µέσα τὸ ἰδανικὸ τοῦ ἥρωα, τὸ κατασυκοφαντεῖ καὶ τὸ γελοιποιεῖ συνεχῶς. Τέχνη, θρησκεία, λογοτε- χνία, πολιτικὴ προπαγάνδα δὲν κά- νουν τίποτ’ ἄλλο ἀπὸ τὸ νὰ σπιλώνουν καὶ νὰ μειώνουν κάθε εὐγενῆ καὶ φωτι- σµένη φύση, ποὺ χάρη στὸν δικό της τρόπο σκέπτεσθαι καὶ πράττειν διαφέ- ρει, ὑπερέχει τοῦ κατεστημένου µαζι- κοῦ τρόπου σκέπτεσθαι καὶ ζῆν. Λὲς κι ἕνας «ὑποχθόνιος» φόβος καταλαμ- βάνει τὴν κοινωνία τῆς ἰσότητας μπροστὰ στὸν ἀληθινὸ ἥρωα, καὶ ἐ- ναντίον του συνενώνονται τὰ δύο συ- στατικὰ στοιχεῖα της --- ἐξουσία καὶ ἡ μάζα, ἀφοῦ τὰ δύο αὐτὰ συννοοῦνται καὶ συνυπάρχουν ἀπαραίτητα, πουθε- νὰ δὲν συναντᾶται ἐξουσία χωρὶς μάζα οὔτε μάζα χωρὶς ἐξουσία--- σὲ μία ἄτι- µη συμμαχία, μὲ σκοπὸ τὴν ἠθικὴ καὶ βιολογικὴ ἐκμηδένισή του. Τὸ διε- στραμμένο ἐξουσιαστικὸ ἔνστικτο αὖ- τοσυντηρήσεως τῆς Παρακμῆς ἀντι- λαμβάνεται, ὅτι τὸ ὑγιές, τὸ φυσικό, τὸ ἀληθινό, τὸ ὑψηλόφρον, τὸ γνήσιο, τὸ ἀνυστερόβουλο, τὸ ἰδεαλιστικό, ὅ,τι τέλος πάντων ἐνσαρκώνεται στὸν ἥρωα --ἐννοοῦμε πάντοτε τὸν ἥρωα ἐλληνικοῦ τύπου, ἀκόμη καὶ τὸ τύπο τοῦ λεβέντη, τὸ ὡραῖο αὐτὸ ἰδεῶδες τοῦ Νέου Ἑλληνισμοῦ, ποὺ δὲν ἔχει νὰ ζηλέψη σχεδὸν τίποτε ἀπὸ τὸν ἥρωα τῆς ὁμηρικῆς ἐποχῆς, καὶ δὲν ἐννοοῦ- με τὸν φιγουρατζήδικο τύπο τοῦ «ἱπ- πότη» τῆς Δύσεως ἤ τὸν βρώμικο τύπο τοῦ «νταῆ» τῆς ᾿Ανατολῆς ἤ τὸν δόλιο τύπο τοῦ «σαμουράι» τῆς "Απω ᾿Ασίας --εἶναι ἐπικίνδυνο γιὰ τὸ νοσηρό, τὸ ἀφύσικο, τὸ ψεύτικο, τὸ σκοπιµοθηρι- κό, τὸ ὠφελιμιστικό, τὸ δειλό, τὸ ὑλι- στικό, ὅ,τι τέλος πάντων ἐνσαρκώνε- ται στὸν ἠθικὰ καὶ πνευματικὰ ἔεπε-