ΔΑΥΛΟΣ/143, Νοέμθριος 1993 8297 ἀπάντηση τὰ ἐρωτήματα, πῶς Πλάτων καὶ ̓Αριστοτέλης, αὐτοὶ οἱ ἐκπρόσωποι τῆς Ἰδεαλιστικῆς Φιλοσοφίας, ἐξασφάλισαν τὴν ἀποκλειστικότητα στὴν Ἑλληνικὴ «σχολικὴ ἀγορὰ» μετὰ τὴν «ἁγιοποίησή» τους ἀπὸ τὸν Χριστιανισμὸ σὰν «φύλακες ἄγγελοι» καὶ γιατὶ τὸ ἔργο τους διασώθηκε στὸ ἀχέραιο, ἐνῶ τῶν «ἄλλων», τῶν «προσωκρατικῶν», σπαράγματα μόνον τυχαίως γλύτωσαν ἀπὸ τοὺς μισελληνικοὺς διωγμούς. "Ας προσπαθήσουμε λοιπόν, τουλάχιστον μέσα στὸ περιοδικό, νὰ ἀποφεύγουμε, ὅσο μποροῦμε, τὴν χρήση αὐτῆς τῆς ἑτεροκαθορισμένης «ἀνευλαδοῦς» ὀνομασίας. Μὲ ἐκτίμηση Κώστας Ἰωάννου Πολιτικὸς Μηχανικὸς Εὐγενείας 4-6, 151 23 ΦΙΛΟΘΕΗ Σπουδαῖες ὁμοιότητες Ἑλληνικῆς-Αἰθιοπικῆς γραφῆς ̓ ̓Αγαπητὲ κύριε Λάμπρου, Ἢ ἀποκρυπτογράφηση τῆς Γραμμικῆς Α ἀπὸ τὸν κύριο Καλλίμαχο Διογένους στὸν «Δαυλὸ» ἀλλὰ καὶ τὰ ἄρθρα τῶν Η. Τσατσόμοιρου, Κ. Γεωργανᾶ, Α. Γάτσια καὶ λοιπῶν Ἑλλήνων συγγραφέων καὶ ἀρθρογράφων γιὰ τὴν παγκοσμιότητα τῆς Ἑλληνικῆς γλώσσης ἔχει θάλει κυριολεκτικὰ φωτιὰ σὲ πολλούς ἀπὸ μᾶς τοὺς ἀναγνῶστες τοῦ «Δαυλοῦ»,ἀφήνοντάς μας ἄφωνους εἴτε λόγω ἐκπλήξεως εἴτε λόγω ἀμφιδολιῶν, ἀλλὰ σὲ μερικούς, ὅπως στὸ ἀτομό μου, διήγειρε τὴν ἀνάγκη τῆς ἔρευνας. Στὴν παροῦσα ἐπιστολὴ σᾶς ἀναπτύσσω ἐπιτροχάδὴν τὶς τελευταῖες πιστοποιήσεις μου. Ἔχοντας ζήσει τὰ πρῶτα μαθητικά μου χρόνια στὴν Αἰθιοπία εἶχα τὴν τύχη νὰ μάθω καὶ τὴν ἐθνικὴ γλῶσσα τοῦ τόπου, τὴν «Αχμαοίνια». Ἡ Αἰθιοπία (αἴθω- ὄψις) εἶναι χώρα, ποὺ τ ̓ ὄνομά της ἀναφέρεται στὴν ̓]λιάδα τοῦ “Ομήρου. Ὁ θασιλεύς της Μένων (ἀκόμα καὶ σήμερα οἱ Αἰθίοπες μεταχειρίξονται τὸ ὄνομα Μεπεπ) ἐπολέμησε μὲ τὸ μέρος τῶν Ἑλληνόφυλων (μιλοῦσαν τὴν ἴδια γλῶσσα καὶ εἶχαν τὴν ἴδια Ἑλληνικὴ θρησκεία) Τρώων. 'Ὑπάρχουν πλεῖστα ἑλληνικὰ ὀνόματα ἀρχηγῶν ὅπως Μεγκίστου (Μέγιστος), Λίτξ- Ἰάσου (Ἰάσων), Μινὰς (Μίνως), Νεγκοὺς (Νικίας), Μενελὶκ (Μενέλαος) καὶ ἄλλα. Πέραν αὐτοῦ ὅμως ἡ « ̓Αμχαρίνια» ἔχει 231 κανονικὰ συλλαδικὰ γράμματα, ἄλλα 37 σύνθετα καὶ δικούς της ἀριθμοὺς μὲ προϊστορία τοὐλάχιστων 2200 ἐτῶν. Αὐτὸ ὅμως ποὺ μὲ ἐξέπληξε πρόσφατα ἦταν ἡ συνειδητοποίηση ὅτι ἕνας τρόπος ποὺ οἱ Αἰθίοπες μάθαιναν τὰ 231 αὐτὰ γράμματά τους, ἦταν καὶ ἡ « ̓Αμπουγπκίντα». Ἕνας δύσκολος γι’ αὐτοὺς τρόπος, πού, ἐὰν τὸ καλοκυττάξουμε, θὰ δοῦμε τρομακτικὲς ὁμοιότητες μὲ τὰ δικά μας. Ὅριζοντίως λοιπόν: ΕΛΛΗΝΙΚΗ: Α Γ Ε Ε Ζ ΑΙΘΙΟΠΙΚΗ: Ν ῃ- Ί. Ρ . ω- Η ΠΡΟΦΟΡΑ: ἢδ ὉοΟ ρί ἀᾶ Πιε νυ ΖΟ Καὶ τώρα καθέτως: ΑΙΘΙ. ΕΛΛ. ΠΡΟΦ. ΑΙΘ. ΕΛΛ. Προφ. Αἴθ. ΕΛΛ. ΠΡΟΦ. Ἶι Α ΗΑ φ ἵ ΥΕ ὄὥ Ρ ΕΙΕ ῃ Β ΒΕ Ὦ Κ