ΒΑΣΙΛΗΙΟΣ ΚΑΤΣΙΑΔΡΑΜΗΣ Ἢ δυναμικὴ τῆς γραφῆς στὴν Ἑλλάδα ἀπὸ τὴν ἱερογλυφικὴ ἕως τὸ ̓Αλφάθητο Ὅλες οἱ γραφὲς τοῦ Ἑλληνικοῦ χώρου εἶναι ἀνεξάρτητες ἀπὸ τὶς ̓ Ανατολικὲς Ὡς εἶναι γνωστόν, στὸν Ἑλλαδικὸ χῶρο παρουσιάζονται ὅλα τὰ εἴδη γραφῆς, ἀπὸ τὰ παλαιολιθικἁ εἰκονογραφήματα καὶ τὶς προαλφαθητικὲς γραφὲς ἕως καὶ τὸ φθογγικὸ ἀλφάθητο. Ἐν περιγράμματι οἱ διάφορες προαλφαθητικὲς γραφὲς τοῦ Ἑλλαδικοῦ χώρου, οἱ ὁποῖες ἀποτελοῦν αὐτοδύναμα συστήματα γραφῆς ἀνεἙάρτητα ἀπὸ τὰ Σουμερικὰ ἢ Αἰγυπτιακὰ ',τὸ φθογγικὸ ἀλφάθητο καὶ τὰ χρονικὰ ὅρια, κατὰ τὰ ὁποῖα αὐτὲς μαρτυροῦνται ἐδῶ ἐξ ἀρχαιολογικῶν εὑρημάτων, εἶναι κατὰ διαφόρους συγγραφεῖς οἱ ἀκόλουθες. [Σύμφωνα μὲ τὴν συμθατικὴ χρονολόγησι. Χρησιμοποιεῖται ὁ ὅρος «συμθατικὴ χρονολόγησυ», διότι τὸ πλέον πιθανὸν εἶναι, οἱ χρονολογίες αὐτὲς νὰ μετατοπισθοῦν πολὺ ἀρχαιότερα, ὅπως ἀρχετοὶ συγγραφεῖς καὶ ἐρευνητὲς ὑποστηρίζουν. Κατωτέρω διατηρεῖται ἡ συμθατικὴ χρονολόγησι χάριν τῆς ἐποπτείας τὴν ὁποίαν παρέχουν στὴν ἐμφάνισι τῶν ἀνωτέρω γραφῶν μέσω τῶν μαρτυρουμένων ἀρχαιολογικῶν εὑρημάτων]: Κρητικὴ Ἱερογλυφικὴ 2100-1600, Γραμμική Γραφὴ Α (ΓΓΑ) 2700 Ἰθάκη, 20001450 Κρήτη, Δίσκος τῆς Φαιστοῦ 1700-1600, Κυπρομινωϊκὴ Γραμμικὴ 1500-1200, Γραμμικὴ Β (ΓΓΒ) 1450-1200 (Κνωσὸς 1450-1375, Πύλος 1200), κλασική Κυπριακὴ π-ὔ-Ἱ- Τὸ φάντασμα τῆς «Ἰνδοευρωπαϊκῆς» Εἶναι γνωστὸ -καὶ ὄχι μόνον στοὺς εἰδικούς-, ὅτι ἡ κυριότερη ἐπιστημονικὴ μέθοδος τῆς Ἱστορικοσυγκριτικῆς Γλωσσολογίας εἶναι ἡ λεγόμενη «ἐπανασύνθεση» (ΒεΚοηείτιΚίίοπ). Σύμφωνα μ’ αὐτὴν συγκρίνοντας τὶς ὅμοιες λέξεις τῶν συγγενῶν «Αρίων» γλωσσῶν «... ἀναγόμαστε στην Πρωτο- ̓ ἵνδοΕὐρωπαϊκὴ Γλῶσσα κατόπιν γλωσσολογικῆς συγκρίσεως ποὺ θεμελιώνεται σὲ σταθερὲς ἀντιστοιχίες, ουθμιξόμενες ἀπὸ ἀνάλογους γλωσσολογικοὺς νόμους» (Γ. Μπαμπινιώτης, Συνοπτικὴ “Ἱστορία τῆς “Ἑλληνικῆς Γλώσσας, ̓Αθῆναι 1986, σελ. 23). Ἔτσιλ.χ. συγκρίνοντας γλωσσολογικἀ τὶς λέξεις, «πατὴρ» τῆς Ἑλληνικῆς, «ραίον» τῆς Λατινικῆς καὶ «ρίία» τῆς Σανσκριτικῆς, ἀναγόμαστε στὸν ὑποθετικὸ «ἴνδοευρωπαϊκὸ» τύπο Σρᾶίει. Τὰ ἱστορικὰ συμπεράσματα τῆς γλωσσολογικῆς αὐτῆς μεθόδου κατέρριψε ἐκ δάθρων ὁ καθηγητὴς ̓Αρχαιολογίας στὸ Πανεπιστήμιο τοῦ Καϊμπριτς Οοίίη Κεπ[τεν στὸ θιθλίο του «ΑΤολαεοΙοβν απά Γαηβιαρον (Οχίοτά, 1987). Σ ̓ αὐτή του τὴ μελέτη ὁ Κεηίτεν/ κατακρίνει τὶς τραγικὲς παραλείψεις (" τῶν γλωσσολόγων ποὺ ἀφοροῦν: α) στὶς χρονολογιχὲς ἀφετηρίες τῶν διαφόρων συγγενῶν γλωσσῶν, 6) στὰ ἀρχαιολογικὰ τεκμήρια καὶ γ) στὰ ἱστορικὰ δεδομένα ἐν συνόλῳ. Δὲν εἶναι σωστὸ λ.χ. νὰ θεωροῦνται ὡς ἔχουσες κοινὴ χρονική ἀφετηρία ἡ ̓Αρχαία Ἑλληνική, ἡ Λατινική καὶ ἡ Σανσχριτιχή. Ὅπως ἐπίσης δὲν εἶναι σωστὸ νὰ ἀποσιωποῦνται τὰ ἀρχαιολογικά καὶ ἀνθρωπολογικὰ δεδομένα, ποὺ ἀγνοοῦν τὴν Ἰνδοευρωπαϊκῆ φυλὴ-φάντασμα. “Οπωσδήποτε ἡ «ἐπανασύνθεση» εἶναι γλωσσολογικἁ ὀρθή. “Ὅμως τὰ ἱστοριχά της συμπεράσματα εἶναι λανθασμένα, γιατί παραθλέπει τὰ ἱστορικὰ καὶ ἀρχαιολογικὰ δεδομένα. ὋΟ γλωσσολόγος Εγηί ------»-