ΒΑΣΙΛΗΙΟΣ ΚΑΤΣΙΑΔΡΑΜΗΣ Ἢ δυναμικὴ τῆς γραφῆς στὴν Ἑλλάδα ἀπὸ τὴν ἱερογλυφικὴ ἕως τὸ᾽Αλφάθητο Ὅλες οἱ γραφὲς τοῦ Ἑλληνικοῦ χώρου εἶναι ἀνεξάρτητες ἀπὸ τὶς᾽ Ανατολικὲς Ὡς εἶναι γνωστόν, στὸν Ἑλλαδικὸ χῶρο παρουσιάζονται ὅλα τὰ εἴδη γραφῆς, ἀπὸ τὰ παλαιολιθικἁ εἰκονογραφήματα καὶ τὶς προαλφαθητικὲς γραφὲς ἕως καὶ τὸ φθογγικὸ ἀλφάθητο. Ἐν περιγράµµατι οἱ διάφορες προαλφαθητικὲς γραφὲς τοῦ Ἑλλαδικοῦ χώρου, οἱ ὁποῖες ἀποτελοῦν αὐτοδύναμα συστήµατα γραφῆς ἀνε- Ἑάρτητα ἀπὸ τὰ Σουμερικὰ ἢ Αἰγυπτιακὰ ',τὸ φθογγικὸ ἀλφάθητο καὶ τὰ χρονικὰ ὅρια, κατὰ τὰ ὁποῖα αὐτὲς μαρτυροῦνται ἐδῶ ἐξ ἀρχαιολογικῶν εὑρημάτων, εἶναι κατὰ διαφόρους συγγραφεῖς οἱ ἀκόλουθες. [Σύμφωνα μὲ τὴν συμθατικὴ χρονολό- γησι. Χρησιμοποιεῖται ὁ ὅρος «συμθατικὴ χρονολόγησυ», διότι τὸ πλέον πιθανὸν εἶναι, οἱ χρονολογίες αὐτὲς νὰ μετατοπισθοῦν πολὺ ἀρχαιότερα, ὅπως ἀρχετοὶ συγ- γραφεῖς καὶ ἐρευνητὲς ὑποστηρίζουν. Κατωτέρω διατηρεῖται ἡ συμθατικὴ χρονο- λόγησι χάριν τῆς ἐποπτείας τὴν ὁποίαν παρέχουν στὴν ἐμφάνισι τῶν ἀνωτέρω γραφῶν µέσω τῶν μαρτυρουμένων ἀρχαιολογικῶν εὑρημάτων]: Κρητικὴ Ἱερογλυφικὴ 2100-1600, Γραμμική Γραφὴ Α (ΓΓΑ) 2700 Ἰθάκη, 2000- 1450 Κρήτη, Δίσκος τῆς Φαιστοῦ 1700-1600, Κυπρομινωϊκὴ Γραμμικὴ 1500-1200, Γραμμικὴ Β (ΓΓΒ) 1450-1200 (Κνωσὸς 1450-1375, Πύλος 1200), κλασική Κυπριακὴ π-ὔ-Ἱ- Τὸ φάντασμα τῆς «Ἰνδοευρωπαϊκῆς» Εἶναι γνωστὸ -καὶ ὄχι μόνον στοὺς εἰδικούς-, ὅτι ἡ κυριότερη ἐπιστημονικὴ μέθοδος τῆς Ἱστορικο- συγκριτικῆς Γλωσσολογίας εἶναι ἡ λεγόμενη «ἐπανασύνθεση» (ΒεΚοηείτιΚίίοπ). Σύµφωνα μ’ αὐτὴν συγκρίνοντας τὶς ὅμοιες λέξεις τῶν συγγενῶν «Αρίων» γλωσσῶν «... ἀναγόμαστε στην Πρωτο-᾿ ἵνδο- Εὐρωπαϊκὴ Γλῶσσα κατόπιν γλωσσολογικῆς συγκρίσεως ποὺ θεμελιώνεται σὲ σταθερὲς ἀντιστοιχίες, ουθμιξόμενες ἀπὸ ἀνάλογους γλωσσολογικοὺς νόμους» (Γ. Μπαμπινιώτης, Συνοπτικὴ “Ἱστορία τῆς “Ἑλληνικῆς Γλώσσας, ᾿Αθῆναι 1986, σελ. 23). Ἔτσιλ.χ. συγκρίνοντας γλωσσολογικἀ τὶς λέξεις, «πατὴρ» τῆς Ἑλληνικῆς, «ραίον» τῆς Λατινικῆς καὶ «ρίία» τῆς Σανσκριτικῆς, ἀναγόμαστε στὸν ὑποθετικὸ «ἴνδο- ευρωπαϊκὸ» τύπο Σρᾶίει. Τὰ ἱστορικὰ συμπεράσματα τῆς γλωσσολογικῆς αὐτῆς μεθόδου κατέρριψε ἐκ δάθρων ὁ καθηγητὴς ᾿Αρχαιολογίας στὸ Πανεπιστήµιο τοῦ Καϊμπριτς Οοίίη Κεπ[τεν στὸ θιθλίο του «ΑΤολαεοΙοβν απά Γαηβιαρον (Οχίοτά, 1987). Σ᾽ αὐτή του τὴ µελέτη ὁ Κεηίτεν/ κατακρίνει τὶς τραγικὲς παραλείψεις (" τῶν γλωσσολόγων ποὺ ἀφοροῦν: α) στὶς χρονολογιχὲς ἀφετηρίες τῶν διαφόρων συγγενῶν γλωσσῶν, 6) στὰ ἀρχαιολογικὰ τεκμήρια καὶ γ) στὰ ἱστορικὰ δεδοµένα ἐν συνόλῳ. Δὲν εἶναι σωστὸ λ.χ. νὰ θεωροῦνται ὡς ἔχουσες κοινὴ χρονική ἀφετηρία ἡ ᾿Αρχαία Ἑλληνική, ἡ Λατινική καὶ ἡ Σανσχριτιχή. Ὅπως ἐπί- σης δὲν εἶναι σωστὸ νὰ ἀποσιωποῦνται τὰ ἀρχαιολογικά καὶ ἀνθρωπολογικὰ δεδομένα, ποὺ ἀγνοοῦν τὴν Ἰνδοευρωπαϊκῆ φυλὴ-φάντασμα. “Οπωσδήποτε ἡ «ἐπανασύνθεση» εἶναι γλωσσολογικἁ ὀρθή. “Ὅμως τὰ ἱστοριχά της συμπεράσματα εἶναι λανθασμένα, γιατί παραθλέπει τὰ ἱστορικὰ καὶ ἀρχαιολογικὰ δεδοµένα. ὋΟ γλωσσολόγος Εγηί ------»-