ΕΛΛΟΓΑ ΚΑΙ ΜΑΝΤΙΚΑ “Εόραίικος γάμος Φίλος, ποὺ ἔτυχε νὰ παρακολουθή ση προσεκτικἁ τὴν ἀκολουθία τοῦ γάμου, ἔφριξε. Αἰτία ἦταν οἱ πάμπολλες καὶ διαρκεῖς ἀναφορὲς στοὺς “Εδραίους σολιτικοὺς καὶ στρατιωτικοὺς ἡγέτες, τοὺς ὁποίους ἡ ̓Εκκλησία μας οὔτε λίγο οὔτε πολύ προτείνει ὡς πρότυπα στοὺς Ἕλληνες Χριστιανούς. Καθὼς φαίνεται, οἱ πατέρες τῆς ̓Εκκλησίας μας εἶν ̓ἀποφασισμένοι νὰ μᾶς μεταδάλουν εἰς «ἐκλεκτὸν λαὸν καὶ ἔθνος ἅγιον», κάτι ποὺ οὔτε νὰ τὸ φανταστοῦν δὲν μποροῦσαν οἱ θεωρητικοὶ καὶ ἱδρυτὲς τοῦ σιωνισμοῦ... Διερωτᾶται ὅμως κανεὶς εὔλογα: Πρὸς τὶ ὅλες αὐτὲς οἱ ἀναφορὲς στοὺς ̓“Εδραίους ἡγέτες; Τὶ εἴδους πρότυπα μποροῦν ν ̓ ἀποτελοῦν δ ̓ Αόραὰμ καὶ ἡ Σάρρα, ὁ ̓Ιακὼδ καὶ ἡ “Ῥαχήλ, ὁ Ἰωσὴφ καὶ ἡ ̓Ασυνὲθ κι ἕνας μεγάλος ἀριθμὸς 'Ἑδραίων ἡγετῶν, ποὺ παρέχονται ὡς ὑποδείγματα στοὺς νεονύμφους; Νὰ ὑποθέσουμε ὅτι οἱ θρησκευτικοίμας ταγοί συμόουλεύουν τὸν νυμφίο νὰ ἐκδίδη τὴ σύζυγό του, ὅπως ὁ ̓Αόραάμ, καὶ τὴν νύμφη νὰ ἐκδίδεται στοὺς ἄρχοντες, ὅπως ἡ Σάρρα; Καὶ ναὶ μὲν ὁ πατριάρχης ̓Αδραὰμ μέγας ἐγένετο καὶ κατέστη «πλούσιος σφόδρα κτήνεσι καὶ ἀργυρίῳ καὶ χρυσίῳ» χάριν τῆς συξύγου του Σάρρας, ἡ ὁποία «καλὴ ἦήν σφόδρα.. διὸ καὶ εἰσήγαγον αὐτὴν εἰς τὸν οἶκον Φαραώ», πρὸς τὸν ὁποῖον παρέσχε τὶς «πολύτιμες» ὑπηρεσίες της ὑποδυόμενη τὴν ἄγαμον... (Γένεσις, 1Β’, 15 καὶ ΙΓ’, 2), σὲ καμμιὰ περίπτωση ὅμως δὲν νομιμοποιοῦνται ὡς πρότυπα... Κι αὐτὸς ὁ ̓Ιακὼδ σὰν τὶ εἴδους πρότυπο προὄδάλλεται; Χάριν ποίων ἀθλημάτων του μνημονεύεται; Ποιές ἀρετές του δοξολογοῦνται; Μήπως τὰ ἀπατήλια ποὺ γνώριξε ἢ οἱ ἀτιμίες του; Ἢ ἐξ-ουσιαστικότητά του ἢ οἱ διαστροφές του; Γιατὶ ὁ «ἅγιος» αὐτὸς ἄνθρωπος, ἀφοῦ «τό ̓σκασε» ἀπ’ τὸν τόποτου γιὰ τὸν φόδον τῶν ἐξαπατη θέντων πατέρα καὶ ἀδελφοῦ του, μετέδη στὰ μέρή τοῦ ἐκ μητρὸς θείου του Λάδαν, τοῦ ὁποίου τὸ σπίτι μετέτρεψε σὲ πραγματικὸ διαφθορεῖο, «εἰσερχόμενος» πότε στὴ νόμιμη σύζυγό του Ραχὴλ καὶ πότε στὴν ἀδελφή της Λεία: πότε πάλι στὴν παιδίσκη (Ξὑπηρέτρια) τῆς Λείας καὶ πότε στὴν παιδίσκη τῆς Ραχήλ, μ ̓ ἀποτέλεσμα νὰ «φτιάξη» ὁ δεινὸς ἕνα μαντρὶ παιδιά, πρὸς δόξαν τοῦ Γιαχδὲ δεδαίως!.. ̓Ασφαλῶς δὲν θὰ ἐπιμείνουμε στὴν κλεπτομανία τοῦ «σοφοῦ» ̓]ωσὴφ οὔτε στὶς μαγικο-τεχνικὲς ἱκανότητες τοῦ Μωύσέως, ποὺ οὕτως ἢ ἄλλως καταδικάζονται ἀπ ̓ τὴ χριστιανική ̓Εκκλησία. Διερωτώμεθα ὅμως, πρὸς τί ἡ ἀναφορὰ τῶν πατέρων μας κατὰ τὴν γαμήλια τελετὴ τόσο σ ̓ αὐτοὺς, ὅσο καὶ στὶς συξύγους τους, οἱ ὁποῖες ὑπῆρξαν ἐξάπαντος διάσημες «θεονύμφες», τουτέστιν «ἱερὲς πόρνες», τὶς ὁποῖες «ἐπεσκέπτετο» κατὰ δούλησιν ὁ Γιαχόέ, δηλαδὴ ὁ ἑκάστοτε ἰσχυρὸς ἄνδρας τοῦ ̓Ισραήλ, ὁ πρωθιερέας τοῦ Γιαχδέ...; «Περὲς πόρνες» ὑπῆρξαν κι ἡ ̓Ασυνὲθ κι ἡ Σεπφόρα...' ὅσο γιὰ τοὺς συζύγους τους, δὲν ἦσαν παρά «κερασφόροι», κάτι ποὺ δὲν φανταξόμαστε νὰ εὔχωνται γιὰ τοὺς νεονύμφους οἱ ἱερεῖς μας. (Βλέπ. Παναγῆ εκατσᾶ, «Τὸ κάλεσμα τῆς Θεονύμφης»). Μεγάλη ἐντύπωση ὡστόσο ἔκανε στὸ φίλο, Χριστιανὸ ὀρθόδοξο, κι ἡ πείσμων ἀναφορὰ στὸ μυθικὰ ἀρχέγονο ζεῦγος τοῦ ̓ Αδὰμ καὶ τῆς Εὔας, ὅπως καὶ τὸ ἀναμάσημα τοῦ δόγματος τῆς δημιουργίας τῆς ἀνθρωπότητας ἐξ αὐτῶν. Στὸ σημεῖο αὐτὸ πράγματι οἱ θρησκευτικοὶ ταγοίμας ἀποδεικνύεται ὅτι καμ--