ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΜΙΠΕΞΗΣ Παῦλος, ὁ ἀπόστολος τοῦ Ἰεχωσθᾶ Ξεκινῶντας τὴν ἔρευνα αὐτὴ γιὰ τὸν Σαοὺλ-Παῦλο καὶ τὴν σχέση τῆς Χριστιανικῆς Θρησκείας πρὸς τὴν Ἰουδαϊκή, «σκόνταφτα» συνεχῶς πάνω στη λέξη «Θεός» ποὺ χυριαρχεῖ τόσο στὶς Πράξεις ὅσο καὶ στὶς ̓Επιστολές. Θεὸς ὑὑπάρχει στοὺς Ἑδραίους, ὅμως καὶ στοὺς Ἕλληνες, καὶ σὲ πλεῖστα ἑλληνικὰ κείμενα ἀναφέρεται στὸν ἑνικὸ ἀριθμό, ὅπως καὶ σὲ ἄλλους λαούς. Ποιός εἶναι ὁ ̓Θεὸς τοῦ Παύλου; Αὐτὴ ἡ ἐρώτηση ἀποτελεῖ κατὰ τὴ γνώμη μου τὸ «κλειδὶ» γιὰ τὴν καλύτερη κατανόη ση τῆς παρακάτω ἔρευνας, ὅσο καὶ τῶν ὑπολοίπων τῶν σχετικῶν μὲ τὸ θέμα. Τὸ κλειδί, γιὰ νὰ κατανοηθεῖ ἀκόμη “καλύτερα ἡ ἣ σχέση Ἰουδαϊσμοῦ καὶ Χριστιανισμοῦ. Ας ξεχινή σουμε λοιπὸν ἀπὸ τὸ ποιός ἦταν ὁ Σαούλ, ὅπως ὁ ἴδιος ἐξομολογεῖται: Πράξεις ΚΒ’ 3 (λόγος Παύλου πρὸς τοὺς Ιουδαίους τῶν Ἱεροσολύμων) Ἐγὼ εἶμαι Ιουδαῖος, ὁ ὁποῖος ἔχω γεννἠΕγὼ μὲν εἰμὶ ἀνὴρ ̓Ιουδαῖος, γεγεννημέθεῖ στὴν Ταρσὸ τῆς Κιλικίας, ἔχω ὅμως ἐκπαινος ἐν Ταρσῷ τῆς Κιλικίας, ἀνατεθραμμένος δευθεῖ σ ̓ αὐτὴν τὴν πόλη τῶν Ἱεροσολύμων δὲ ἐν τῇ πόλει ταύτῃ παρὰ τοὺς πόδας Γαμαὡς μαθητής, ποὺ καθόμουν κοντὰ στὰ πόδια λιήλ, πεπαιδευμένος κατὰ ἀκρίδειαν τοῦ πατοῦ Γαμαλιὴλ καὶ ἄκουγα τὴ διδασκαλία του, τρῴου νόμου, ζηλωτὴς ὑπάρχων τοῦ Θεοῦ, καὶ εἶμαι διδαγμένος σύμφωνα μὲ τὴν ἀχριδή καθὼς πᾶντες ὑμεῖς ἐστε σήμερον. διδασκαλία καὶ ἐξήγηση τοῦ νόμου τῶν πατέρων μας, ζηλωτὴς τοῦ Θεοῦ (Ξ Ἰεχωθᾶ), ὅπως κι ὅλοι ἐσεῖς εἶστε σήμερα. Καὶ πιὸ κάτω, ὅταν ἀπολογεῖται στὸν ̓Αγρίππα: Πράξεις ΚΣΥ 5,6,7α. 5. αὐτοὶ μὲ γνωρίζουν ἀπὸ πρωτύτερα, ἐὰν θέ5. προγινώσκοντές με ἄνωθεν, ἐὰν θέλωσι λουν νὰ μαρτυρήσουν ὅτι ἔζησα σύμφωνα μαρτυρεῖν, ὅτι κατὰ τὴν ἀκριθεστάτην αἷρεμὲ τὶς ἀρχὲς τῆς ἀχριθεστάτης αἱρέσεως τῆς σιν τῆς ἡμετέρας θρησκείας ἔζησα Φαριθρησκείας μας, ὡς Φαρισαῖος. σαῖος. 6. Καὶ τώρα ἀκόμα στέχομαι καὶ δικάζομαι ό. Καὶ νῦν ἐπ ̓ ἐλπίδι τῆς πρὸς τοὺς πατέρας γιὰ τὴν περὶ Μεσσίου ἐλπίδα, ποὺ 6ασίζεἐπαγγελί ας γενομένης ὑπὸ τοῦ Θεοῦ ἔστηται στὴν ἐπαγγελία ποὺ ἔγινε ἀπ’ τὸν Θεὸ κα χρίνομενος, ΝΞ ΞΕ , (Ξ Ἰεχωθᾶ) πρὸς τοὺς πατέρες μας, 7. εἰς ἣν τὸ δωδεκάφυλον ἡμῶν ἐν ἐκτενείᾳ 17 εἰς τὴν πραγματοποίησιν τῆς ὁποίας ὁλόνύκτα καὶ ἡμέραν λατρεῦον ἐλπίξει καταχληρος ὁ ἰσραηλιτικὸς λαὸς τῶν δώδεκα ντῆσαι! περὶ ἧς ἐλπίδος ἐγκαλοῦμαι, δασιφυλῶν ἐλπίζει νὰ φτάσει καὶ τελεῖ θυσίες μέρα καὶ νύκτα συνεχῶς. Γι’ αὐτὴν τὴν ἐλπίλεῦ Αγρίππα, ὑπὸ τῶν ̓Ιουδαίων. δα κατηγοροῦμαι, θασιλέα ̓Αγρίππα, ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους. Ἐδῶ ὁ Παῦλος σὲ συσχετισμὸ μὲ τὰ στοιχεῖα ποὺ μᾶς ἔχει δώσει προηγουμένως ὁ ἴδιος περὶ τοῦ δασκάλου του (Γαμαλιὴλ) παραδέχεται ὅτι ἀνήχει στὴν αἵρεση τῶν Φαρισαίων καὶ μάλιστα ἐπικαλεῖται καὶ τὴν μαρτυρία τῶν Ἰουδαίων ἐχθρῶν του -καὶ ὄχι τῶν Φαρισαίων - γιὰ νὰ ἀθωωθεῖ. Δὲν ἀπαρνεῖται τὴν ἑδραϊκὴ καταγωγή του, γιὰ τὴν ὁποίαν εἶναι ὑπερήφανος, ὅπως θὰ δοῦμε καὶ ἀλλοῦ, καὶ περισσότερο τὴν φαρισαϊκὴ του παίδευση. Γι’ αὐτὸ καὶ παρουσιάζεται νὰ κατηγορεῖ τοὺς Ἰουδαίους καὶ ὄχι τοὺς Φαρισαίους, γιατὶ μέσα σ ̓ αὐτὴν τὴν αἵρεση, τὴν φαρισαϊκή, θρῆκε καὶ τοὺς πρώτους ὑποστηρικχτές του λόγω τῆς κοινῆς τους ταυτότητος, ἐνῶ οἱ ὑπόλοιποι Ἰουδαῖοι προσκολλημένοι στὸν ἐθνικὸ χαραχτῆρα τοῦ Μωσαϊκοῦ νόμου