ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΜΙΠΕΞΗΣ Παῦλος, ὁ ἀπόστολος τοῦ Ἰεχωσθᾶ Ξεκινῶντας τὴν ἔρευνα αὐτὴ γιὰ τὸν Σαοὺλ-Παῦλο καὶ τὴν σχέση τῆς Χριστιανικῆς Θρησκείας πρὸς τὴν Ἰουδαϊκή, «σκόνταφτα» συνεχῶς πάνω στη λέξη «Θεός» ποὺ χυ- ριαρχεῖ τόσο στὶς Πράξεις ὅσο καὶ στὶς ᾿Επιστολές. Θεὸς ὑ ὑπάρχει στοὺς Ἑδραίους, ὅμως καὶ στοὺς Ἕλληνες, καὶ σὲ πλεῖστα ἑλληνικὰ κείμενα ἀναφέρεται στὸν ἑνικὸ ἀριθμό, ὅπως καὶ σὲ ἄλλους λαούς. Ποιός εἶναι ὁ ᾿Θεὸς τοῦ Παύλου; Αὐτὴ ἡ ἐρώτη- ση ἀποτελεῖ κατὰ τὴ γνώμη μου τὸ «κλειδὶ» γιὰ τὴν καλύτερη κατανόη ση τῆς παρα- κάτω ἔρευνας, ὅσο καὶ τῶν ὑπολοίπων τῶν σχετικῶν μὲ τὸ θέµα. Τὸ κλειδί, γιὰ νὰ κα- τανοηθεῖ ἀκόμη “καλύτερα ἡ ἣ σχέση Ἰουδαϊσμοῦ καὶ Χριστιανισμοῦ. Ας ξεχινή σου- με λοιπὸν ἀπὸ τὸ ποιός ἦταν ὁ Σαούλ, ὅπως ὁ ἴδιος ἐξομολογεῖται: Πράξεις ΚΒ’ 3 (λόγος Παύλου πρὸς τοὺς Ιουδαίους τῶν Ἱεροσολύμων) Ἐγὼ εἶμαι Ιουδαῖος, ὁ ὁποῖος ἔχω γεννη- θεῖ στὴν Ταρσὸ τῆς Κιλικίας, ἔχω ὅμως ἐκπαι- δευθεῖ σ᾽ αὐτὴν τὴν πόλη τῶν Ἱεροσολύμων ὡς μαθητής, ποὺ καθόμουν κοντὰ στὰ πόδια τοῦ Γαμαλιὴλ καὶ ἄκουγα τὴ διδασκαλία του, καὶ εἶμαι διδαγμένος σύμφωνα μὲ τὴν ἀχριδή διδασκαλία καὶ ἐξήγηση τοῦ νόμου τῶν πα- τέρων μας, ζηλωτὴς τοῦ Θεοῦ (Ξ Ἰεχωθᾶ), ὅπως κι ὅλοι ἐσεῖς εἶστε σήμερα. ᾿Εγὼ μὲν εἰμὶ ἀνὴρ ᾿Ιουδαῖος, γεγεννημέ- νος ἐν Ταρσῷ τῆς Κιλικίας, ἀνατεθραμμένος δὲ ἐν τῇ πόλει ταύτῃ παρὰ τοὺς πόδας Γαμα- λιήλ, πεπαιδευμένος κατὰ ἀκρίδειαν τοῦ πα- τρῴου νόμου, ζηλωτὴς ὑπάρχων τοῦ Θεοῦ, καθὼς πᾶντες ὑμεῖς ἐστε σήμερον. Καὶ πιὸ κάτω, ὅταν ἀπολογεῖται στὸν ᾿Αγρίππα: Πράξεις ΚΣΥ 5,6,7α. 5. προγινώσκοντές με ἄνωθεν, ἐὰν θέλωσι μαρτυρεῖν, ὅτι κατὰ τὴν ἀκριθεστάτην αἷρε- σιν τῆς ἡμετέρας θρησκείας ἔζησα Φαρι- σαῖος. ό. Καὶ νῦν ἐπ᾿ ἐλπίδι τῆς πρὸς τοὺς πατέρας ἐπαγγελί ας γενομένης ὑπὸ τοῦ Θεοῦ ἔστη- ται στὴν ἐπαγγελία ποὺ ἔγινε ἀπ’ τὸν Θεὸ κα χρίνομενος, ΝΞ ΞΕ , (Ξ Ἰεχωθᾶ) πρὸς τοὺς πατέρες μας, 7. εἰς ἣν τὸ δωδεκάφυλον ἡμῶν ἐν ἐκτενείᾳ 17 εἰς τὴν πραγματοποίησιν τῆς ὁποίας ὁλό- 5. αὐτοὶ μὲ γνωρίζουν ἀπὸ πρωτύτερα, ἐὰν θέ- λουν νὰ µαρτυρήσουν ὅτι ἔζησα σύμφωνα μὲ τὶς ἀρχὲς τῆς ἀχριθεστάτης αἱρέσεως τῆς θρησκείας µας, ὡς Φαρισαῖος. 6. Καὶ τώρα ἀκόμα στέχοµαι καὶ δικάζομαι γιὰ τὴν περὶ Μεσσίου ἐλπίδα, ποὺ 6ασίζε- νύκτα καὶ ἡμέραν λατρεῦον ἐλπίξει κατα- ντῆσαι! περὶ ἧς ἐλπίδος ἐγκαλοῦμαι, δασι- λεῦ Αγρίππα, ὑπὸ τῶν ᾿Ιουδαίων. χληρος ὁ ἰσραηλιτικὸς λαὸς τῶν δώδεκα φυλῶν ἐλπίζει νὰ φτάσει καὶ τελεῖ θυσίες μέρα καὶ νύκτα συνεχῶς. Γι’ αὐτὴν τὴν ἐλπί- δα κατηγοροῦμαι, θασιλέα ᾿Αγρίππα, ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους. Ἐδῶ ὁ Παῦλος σὲ συσχετισμὸ μὲ τὰ στοιχεῖα ποὺ μᾶς ἔχει δώσει προηγουμένως ὁ ἴδιος περὶ τοῦ δασκάλου του (Γαμαλιὴλ) παραδέχεται ὅτι ἀνήχει στὴν αἵρεση τῶν Φαρισαίων καὶ μάλιστα ἐπικαλεῖται καὶ τὴν μαρτυρία τῶν Ἰουδαίων ἐχθρῶν του -- καὶ ὄχι τῶν Φαρισαίων - γιὰ νὰ ἀθωωθεῖ. Δὲν ἀπαρνεῖται τὴν ἑδραϊκὴ καταγωγή του, γιὰ τὴν ὁποίαν εἶναι ὑπερήφανος, ὅπως θὰ δοῦμε καὶ ἀλλοῦ, καὶ περισσότερο τὴν φαρισαϊκὴ του παίδευση. Γι’ αὐτὸ καὶ παρουσιάζεται νὰ κατηγορεῖ τοὺς Ἰου- δαίους καὶ ὄχι τοὺς Φαρισαίους, γιατὶ μέσα σ᾽ αὐτὴν τὴν αἵρεση, τὴν φαρισαϊκή, θρῆκε καὶ τοὺς πρώτους ὑποστηρικχτές του λόγω τῆς κοινῆς τους ταυτότητος, ἐνῶ οἱ ὑπόλοιποι Ἰουδαῖοι προσκολλημένοι στὸν ἐθνικὸ χαραχτῆρα τοῦ Μωσαϊκοῦ νόμου