“Οδηγὸς τῆς σημερινῆς γενιᾶς τὰ ἔργα τῆς ἀρχαίας τραγωδίας ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΗΣ Λ. ΚΟΝΙΟΡΔΟΥ ΣΤΟΝ «Δ» Ἡ κ. Λυδία Κονιόρδου γεννήθηκε στην ̓Αθήνα. Σπούδασε Αγγλική Φιλολογία, μουσικὴ καὶ τραγούδι. ̓Αποφοίτησε ἀπ’ την Δραματικὴ Σχολη τοῦ Ἔθνικοῦ Θεάτρου καὶ στὴ συνέχεια συνεργάστηκε μὲ τὸ Θέατρο «Δεσμοὶ» τῆς ̓Ασπασίας Παπαθανασίου, τὸ Θέατρο "Ανοιξης, τὸ Ἐθνικὸ Θέατρο, τὸ Θέατρο Τέχνης γιὰ 9 χρόνια, τὸ Θεσσαλικὸ καὶ τέλος μὲ τὸν Λευτέρη Βογιατζή. Ἔχει σκηνοθετήσει στὸ Θεσσαλικὸ Θέατρο τὸ ἔργο τοῦ Λόρκα «Φασουλῆδες με τὴν μαγκούρα», στὸ ΔΗΛΕΔΕ Πάτρας τὴν «Ελίζα» τῆς Καλογεροπούλου, στὸ Πανεπιστήμιο τῆς Ν. Ὑόρκης τὴν «Κασσάνδρα» τῆς Κρίστα Οὐόλφ. Διδάσκει ὑποκριτική θεάτρου στὴ Δραματική Σχολῆ τοῦ Ἐθνικοῦ καὶ στὸ Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. κ κ ὰΧκ Ἡ κ. Λυδία Κονιόρδου παρεχώρησε εὐγενῶς στὸν «Δαυλὸ» τὴν ἀκόλουθη συνέντευξη: Ἐρώτηση: Παρουσιάζει κάποια ἰδιαιτερότητα τὸ ἀρχαῖο ἑλληνικὸ δράμα σὲ σὐγκριση μὲ κάποια ἄλλα θεατρικὰ εἴδη; ̓Απάντηση: Εἶναι παγκόσμιο. Εἶναι ἕνα εἶδος θεάτρου ποὺ ξεπερνάει τὸν τόπο καὶ τὸν χρόνο. Ἔχει διαπεράσει τοὺς αἰῶνες καὶ τὶς γενιές. Κάθε γενιὰ 6απτιζόμενη σ ̓ αὐτὰ τὰ κείμενα ἀναγνωρίζει πράγματα ποὺ τῆς εἶναι ἀπαραίτητα γιὰ νὰ προχωρήσει, γιὰ τὴν αὐτογνωσία της καὶ γιὰ νὰ καταλάθει τὸν κόσμο γύρωτης. Ἰδιαίτερα τὰ τελευταῖα χρόνια, μέσα στὸν 20ὸ αἰῶνα, οἱ γενιὲς ἡ μία μετὰ τὴν ἄλλη αἰσθάνονται αὐτὰ τὰ κείμενα ζωτικῆς σημασίας γιὰ νὰ Φωτισθῇ ἡ ὕπαρξίς τους, γιὰ νὰ φανῇ πῶς θὰ προχωρήσουν στὸ μέλλον. Ἴσως γιατὶ τὰ κείμενα αὐτὰ γεννήθηκαν σὲ μιὰ ἱστορικὴ περίοδο, ποὺ λειτουργοῦσε ἀντίστοιχα μὲ τὴν δική μας σήμερα ἡ ἀνθρωπότ τα τότε -ἐντοπίζω περισσότερο στὸ ἐπίπεδο τῆς συνείδησης τοῦ ἀνθρώπου, ὅτι δηλαδὴ ὁ ἄνθρωπος ἄρχισε νὰ ἀντιλαμθάνεται τὴν ὕπαρξή του σὰν μονάδα, σὰν πολίτης καὶ ὄχι μέσα ἀπὸ μιὰ οἰκογένεια, μιὰ φυλή, μιὰ κάστα. ̓Αλλὰ μέσα ἀπὸ ἱστορικὲς συνθῆκες μὲ ἀναγκαιότητες -- ̓Ανάγκη μὲ κεφαλαῖο, αὐτὸ ποὺ ὀνόμαζαν ἔτσι οἱ “Ἕλληνες -- στρώθηκε ὁ δρόμος, ὅπου ὁ ἄνθρωπος ἀναγκάστηκε νὰ κάνει τὸ ἑπόμενό του θῆμα, τὸ συνειδησιακό. Νὰ ἀποκτήσει τὴν συνείδηση τοῦ ἀτόμου-πολίτη. Ἐκεῖ πάνω δημιουργήθηκε τὸ οἰκοδόμημα τῆς δημοκρατίας, ποὺ ἀκόμα σήμερα θιώνουμε, ἀλλὰ καὶ ταυτόχρονα τὸ θέατρο, ποὺ πάντα σὰν ἕνας εὐαίσθητος φορέας συλλαμθάνει αὐτὴν τὴν τραγικὴ στιγμὴ τῶν δύο πόλων, ποὺ ἀνάμεσά τους ὀρίσκεται ἀναποφάσιστος ὁ ἄνθρωπος. Τὸ ὀλέπουμε στὸ θέμα τῆς ̓Αντιγόνης, τοῦ Οἰδίποδα, ὅπου ἐκφράζονται αὐτὰ τὰ τραγικὰ διλήμματα. Κι’ ὁ ἕνας ἔχει δίκιο ἀλλὰ κι ̓ ὁ ἄλλος, καὶ μέσα ἀπ’ αὐτὴν τὴν τριδὴ ὁ ἄνθρωπος ὄρίσκει τὴν πορεία του. Ἐκεῖ θρίσκεται τὸ τραγικό. Κάτι ἀντίστοιχο συμδαίνει καὶ σήμερα. Ὁ πολιτισμός μας ἔχει φτάσει στὸ τέρμα του. Γιὰ νὰ προχωρήσει ἡ κοινωνία, νὰ μὴν καταστραφεῖ, νὰ