“Οδηγὸς τῆς σημερινῆς γενιᾶς τὰ ἔργα τῆς ἀρχαίας τραγωδίας ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΗΣ Λ. ΚΟΝΙΟΡΔΟΥ ΣΤΟΝ «Δ» Ἡ κ. Λυδία Κονιόρδου γεννήθηκε στην ᾿Αθήνα. Σπούδασε Αγγλική Φιλο- λογία, μουσικὴ καὶ τραγούδι. ᾿Αποφοίτησε ἀπ’ την Δραματικὴ Σχολη τοῦ Ἔθνι- κοῦ Θεάτρου καὶ στὴ συνέχεια συνεργάστηκε μὲ τὸ Θέατρο «Δεσμοὶ» τῆς᾽Ασπα- σίας Παπαθανασίου, τὸ Θέατρο "Ανοιξης, τὸ Ἐθνικὸ Θέατρο, τὸ Θέατρο Τέ- χνης γιὰ 9 χρόνια, τὸ Θεσσαλικὸ καὶ τέλος μὲ τὸν Λευτέρη Βογιατζή. Ἔχει σκη- νοθετήσει στὸ Θεσσαλικὸ Θέατρο τὸ ἔργο τοῦ Λόρκα «Φασουλῆδες µε τὴν µα- γκούρα», στὸ ΔΗΛΕΔΕ Πάτρας τὴν «Ελίζα» τῆς Καλογεροπούλου, στὸ Πανε- πιστήµιο τῆς Ν. Ὑόρκης τὴν «Κασσάνδρα» τῆς Κρίστα Οὐόλφ. Διδάσκει ὑπο- κριτική θεάτρου στὴ Δραματική Σχολῆ τοῦ Ἐθνικοῦ καὶ στὸ Πανεπιστήµιο Θεσ- σαλονίκης. κ κ ὰΧκ Ἡ κ. Λυδία Κονιόρδου παρεχώρησε εὐγενῶς στὸν «Δαυλὸ» τὴν ἀκόλουθη συ- νέντευξη: Ἐρώτηση: Παρουσιάζει κάποια ἰδιαιτερότητα τὸ ἀρχαῖο ἑλληνικὸ δράµα σὲ σὐγκριση μὲ κάποια ἄλλα θεατρικὰ εἴδη; ᾽Απάντηση: Εἶναι παγκόσμιο. Εἶναι ἕνα εἶδος θεάτρου ποὺ ξεπερνάει τὸν τό- πο καὶ τὸν χρόνο. Ἔχει διαπεράσει τοὺς αἰῶνες καὶ τὶς γενιές. Κάθε γενιὰ 6α- πτιζόμενη σ᾽ αὐτὰ τὰ κείμενα ἀναγνωρίζει πράγματα ποὺ τῆς εἶναι ἀπαραίτητα γιὰ νὰ προχωρήσει, γιὰ τὴν αὐτογνωσία της καὶ γιὰ νὰ καταλάθει τὸν κόσμο γύ- ρωτης. Ἰδιαίτερα τὰ τελευταῖα χρόνια, µέσα στὸν 20ὸ αἰῶνα, οἱ γενιὲς ἡ µία μετὰ τὴν ἄλλη αἰσθάνονται αὐτὰ τὰ κείμενα ζωτικῆς σημασίας γιὰ νὰ Φωτισθῇ ἡ ὕπαρ- ξίς τους, γιὰ νὰ φανῇ πῶς θὰ προχωρήσουν στὸ μέλλον. Ἴσως γιατὶ τὰ κείμενα αὐτὰ γεννήθηκαν σὲ μιὰ ἱστορικὴ περίοδο, ποὺ λειτουργοῦσε ἀντίστοιχα μὲ τὴν δική µας σήµερα ἡ ἀνθρωπότ τα τότε -ἐντοπίζω περισσότερο στὸ ἐπίπεδο τῆς συνείδησης τοῦ ἀνθρώπου, ὅτι δηλαδὴ ὁ ἄνθρωπος ἄρχισε νὰ ἀντιλαμθάνεται τὴν ὕπαρξή του σὰν µονάδα, σὰν πολίτης καὶ ὄχι µέσα ἀπὸ μιὰ οἰκογένεια, μιὰ φυ- λή, μιὰ κάστα. ᾿Αλλὰ μέσα ἀπὸ ἱστορικὲς συνθῆκες μὲ ἀναγκαιότητες -- ᾿Ανάγκη μὲ κεφαλαῖο, αὐτὸ ποὺ ὀνόμαζαν ἔτσι οἱ “Ἕλληνες -- στρώθηκε ὁ δρόμος, ὅπου ὁ ἄνθρωπος ἀναγκάστηκε νὰ κάνει τὸ ἑπόμενό του θῆμα, τὸ συνειδησιακό. Νὰ ἀποκτήσει τὴν συνείδηση τοῦ ἀτόμου-πολίτη. Ἐκεῖ πάνω δημιουργήθηκε τὸ οἰκοδόμημα τῆς δημοκρατίας, ποὺ ἀκόμα σήμερα θιώνουµε, ἀλλὰ καὶ ταυτό- χρονα τὸ θέατρο, ποὺ πάντα σὰν ἕνας εὐαίσθητος φορέας συλλαμθάνει αὐτὴν τὴν τραγικὴ στιγμὴ τῶν δύο πόλων, ποὺ ἀνάμεσά τους ὀρίσκεται ἀναποφάσι- στος ὁ ἄνθρωπος. Τὸ ὀλέπουμε στὸ θέμα τῆς ᾽Αντιγόνης, τοῦ Οἰδίποδα, ὅπου ἐκφράζονται αὐτὰ τὰ τραγικὰ διλήμματα. Κι’ ὁ ἕνας ἔχει δίκιο ἀλλὰ κι᾽ ὁ ἄλλος, καὶ μέσα ἀπ’ αὐτὴν τὴν τριδὴ ὁ ἄνθρωπος ὄρίσκει τὴν πορεία του. Ἐκεῖ θρίσκε- ται τὸ τραγικό. Κάτι ἀντίστοιχο συμδαίνει καὶ σήμερα. Ὁ πολιτισμός μας ἔχει φτάσει στὸ τέρμα του. Γιὰ νὰ προχωρήσει ἡ κοινωνία, νὰ μὴν καταστραφεῖ, νὰ