ΕΘΝΙΚΑ «Ἓνα, δύο, τρία, σύνορα μὲ τὴν Σερθία» (Λαϊκὸ ἆσμα) ̓Εμπρὸς λοιπόν, πρῶτα τὰ Σκόπια, μετὰ μπαίνουμε καὶ στὴν ̓Αλόανία, ἰἴσως στὴ συνέχεια μὲ ἀλεξίπτωτα πέφτουμε στὴν Κάτω Ιταλία μὲ ταυτόχρονη ναυτικὴ κάλυψη καὶ ἀπόδαση στὸν Τάραντα καὶ στὴν Γέλα (εἴμαστε ἆαραγε γιὰ γέλια ἢ γιὰ κλάματα; ). Καὶ θὰ ἀκοῦμε τὸν ἑλληνικὸ ἐθνικὸ ὕμνο νὰ δονεῖ τὰ ἑλληνικὰ ΗΙ-ΕΙ, θὰ θλέπουμε τὶς γαλανόλευκες νὰ κυματίζουν στὰ τσιμεντένια μεγαθήρια καὶ τὸν ἑλληνικὸ λαὸ νὰ όγαίνει στοὺς ὀρόμους πλημμυρισμένος ἀπὸ ἐθνικὴ ἔπαρση, κραδαίνοντας τσαρούχια, σουδενὶρ ἀπ ̓ αὐτὰ ποὺ πουλᾶμε στοὺς τουρίστες στὸ Μοναστηράκι. ̓Αθάνατη «ἑλληνικὴ»λεδεντιά, πάλι τὰ κατάφερες! Σενάριο ἐπιστημονικῆς φαντασίας ἢ ὁρατὴ πραγματικότη τα; Εδῶ ποὺ φτάσαμε, τὰ ὅρια μεταξὺ μύθου καὶ γεγονότος εἰναι πλέον πολὺ κοντά. Καὶ κατηγοροῦμε κατὰ κόρον τὴν Τουρκία, ὀρίθουν τὰ μέσα μαξικῆς ἐνημερώσεως ἀπὸ λιδέλλους κατὰ τῶν “Τούρκων καὶ τῆς πολιτικῆς τους, γιὰ τὸ ἰσλαμικὸ τόξο, γιὰ τὴν τουρκικὴ ἀπειλή, γιὰ τὸν ̓Αττίλα καὶ ἄλλα τέτοια πολλά, ποὺ συνθέτουν τὴν ὅλη εἰκόνα τῆς θλιδερῆς δυστυχῶς ὑποκρισίας καὶ ἐθελοτυφλίας μας. Ὑποκρισίας, γιατὶ ἐμεῖς, ὁ «εἰρηνόφιλος» λαὸς τῶν Ελλήνων, ὅπως πάντοτε οἱ ἴδιοι ὑποστηρίζουμε, τείγουμε νὰ ἐξομοιωθοῦμε μὲ τοὺς «δαρδαρους» ̓Ασιάτες, τείνουμε νὰ υἱοθετήσουμε δικά τους μοντέλλα σκέψεως καὶ πρακτικές. Καὶ ἐθελοτυφλίας, γιατί, ἐνῶ γνωρίζουμε τὴν πραγματικότητα, δικαιολογοῦμε τὴν στάση μας μὲ ἁπλοΐκα ἐπιχειρήματα τοῦ τύπου «μὰ ἐμεῖς ἔχουμε δίκιο», «δὲν μποροῦμε νὰ κάνουμε ἀλλιῶς» ἢ «ἄλλο ἐμεῖς, ἄλλο αὐτοι». Ποιά εἶναι ἡ διαφορὰ τελικὰ μεταξύ μας; Ὅτι ἐμεῖς, θὰ ποῦν πολλοί, πᾶμε σὲ ἀμιγῶς ἑλληνικὲς περιοχές, ἐνῶ οἱ Τοῦρκοι ὀχι. ̓Αλλὰ κι αὐτοὶ μὲ τὴν ἴδια λογικὴ, θὰ μιλήσουν γιὰ τὶς τουρκικὲς μειονότητες τῆς Βαλκανικῆς (ἐμεῖς σπεύσαμε νὰ τοὺς δαφτίσουμε μουσουλμάνους, λὲς καὶ κάτι θὰ ἄλλαζε, ὅταν οἱ ἴδιοι δηλώνουν περίτρανα ὅτι εἶναι καὶ αἰσθάνονται Τοῦρκοι: κωφεύουμε ἁπλῶς, κοροϊδεύουμε τοὺς ἑαυτούς μας, λὲς καὶ ὅταν μιλᾶμε γιὰ τὴν δική μας, μειονότητα στήν Τουρκία, τὴν ὀνομάξουμε χριστιανικἡ καὶ ὄχι ἑλληνική.. .). Θὰ ποῦν λοιπόν, ὅτι κι αὐτοὶ προστατεύουν τοὺς όμοεθνεῖς τους, καὶ μὲν τὴν ἴδια λογικὴ θὰ ἔ ἔχουν ἆἀπόλυτο δίκιο. Μέσα λοιπὸν οἱ Τοῦρκοι στὴ Βουλγαρία, μέσα στὴ Δυτική Θράκη, μέσα στὴν ̓Αλδανία, μέσα κι ἐμεῖς στὴν Κωνσταντινούπολη, μέσα στὰ Σκόπια ποὺ τολμοῦν νὰ ὀνομάζονται Μ ακεδόνες (αὐτὸ μοῦ θυμίζει τὶς μαμάδες, πού, ὅταν τὸ παιδί τους πάει νὰ κάνει κάτι κακό, τοῦ φωνάξουν, γιὰ νὰ τὸ ἀποθαρρύνουν, τζίζ»!..), μέσα λοιπόν καὶ στὴν ̓Αλδανία -- κι ὅποιον πάρει ὁ Χάρος. Κι ἐδῶ ὁ θυμόσοφος ἑλληνικὸς λαὸς θὰ ἀπαντοῦσε μὲ τὴν παροιμία: «Δυὸ γάιδαροιμαλώνανε σὲ ξένο ἆἀχυρῶνα». Γι ιατὶ δὲν ἔ ἔχουμε μάθει τελικὰ νὰ ὄλέπουμε τὴν πραγματικότητα. Καὶ ποιά εἰναι αὐτή; Ζοῦμε στὴν ἴδια περιοχὴ καὶ συμδιώνουμε ἐδῶ καὶ ἀρκετὲς δεκαετίες εἰρηνικὰ σχεδὸν μὲ ὅλους τοὺς γύρω μας λαούς. Μοχθήσαμε, γιὰ νὰ φτάσουμε ἐδῶ καὶ θρήνησαν ὅλα ἀνεξαιρέτως τὰ κράτη αὐτῆς τῆς χερσονήσου χιλιάδες νεκροὺς στὰ πεδία τῶν μαχῶν. Σήμερα ἡἡ κάθε χώρα ἔχει τὰ σύνορά της, τὶς παραδόσεις καὶ τοὺς θεσμούς της. Λόγω τῶν ἀνακατατάξεων ποὺ συνέδησαν τὰ προηγούμενα χρόνια τόσο σὲ ἐδαφικὴ ὅσο καὶ σὲ πληθυσμιακὴ μορφὴ ἦταν ἀναπόφευκτο ἕνα ποσοστὸ ἀνθρώπων νὰ ἔχει ἀποκοπεῖ ἐκτὸς τῶν συνόρων τοῦ κράτους των, ποὺ δημιουργήθηκε μετὰ τὸ πέρας τῶν ἐχθροπραξιῶν καὶ ὅπου οἱ ὑπόλοιποι ὁμοεθνεῖς τους διαόιοῦν. Ἔτσι ἔχουμε “λληνες στὴν ̓Αλδανία, ̓Αλδανοὺς στὴ Γιουγκοσλαδία, Τούρκους στὴ Βουλγαρία κ.ο.κ. Πολλὰ ἀπ’ αὐτὰ τὰ κράτη εἶχαν ἕνα καθεστὼς τέτοιο τὰ πρό-----ᾧ»-