ΕΘΝΙΚΑ «Ἓνα, δύο, τρία, σύνορα μὲ τὴν Σερθία» (Λαϊκὸ ἆσμα) ᾿Εμπρὸς λοιπόν, πρῶτα τὰ Σκόπια, μετὰ μπαίνουμε καὶ στὴν ᾽Αλόανία, ἰ ἴσως στὴ συ- νέχεια μὲ ἀλεξίπτωτα πέφτουμε στὴν Κάτω Ιταλία μὲ ταυτόχρονη ναυτικὴ κάλυψη καὶ ἀπόδαση στὸν Τάραντα καὶ στὴν Γέλα (εἴμαστε ἆ αραγε γιὰ γέλια ἢ γιὰ κλάματα; ). Καὶ θὰ ἀκοῦμε τὸν ἑλληνικὸ ἐθνικὸ ὕμνο νὰ δονεῖ τὰ ἑλληνικὰ ΗΙ-ΕΙ, θὰ θλέπουμε τὶς γα- λανόλευκες νὰ κυματίζουν στὰ τσιμεντένια μεγαθήρια καὶ τὸν ἑλληνικὸ λαὸ νὰ όγαί- νει στοὺς ὀρόμους πλημμυρισμένος ἀπὸ ἐθνικὴ ἔπαρση, κραδαίνοντας τσαρούχια, σουδενὶρ ἀπ᾿ αὐτὰ ποὺ πουλᾶμε στοὺς τουρίστες στὸ Μοναστηράκι. ᾿Αθάνατη «ἑλλη- νικὴ»λεδεντιά, πάλι τὰ κατάφερες! Σενάριο ἐπιστημονικῆς φαντασίας ἢ ὁρατὴ πραγ- ματικότη τα; Εδῶ ποὺ φτάσαμε, τὰ ὅρια μεταξὺ μύθου καὶ γεγονότος εἰναι πλέον πολὺ κοντά. Καὶ κατηγοροῦμε κατὰ κόρον τὴν Τουρκία, ὀρίθουν τὰ μέσα μαξικῆς ἐνημερώσεως ἀπὸ λιδέλλους κατὰ τῶν “Τούρκων καὶ τῆς πολιτικῆς τους, γιὰ τὸ ἰσλαμικὸ τόξο, γιὰ τὴν τουρκικὴ ἀπειλή, γιὰ τὸν ᾿Αττίλα καὶ ἄλλα τέτοια πολλά, ποὺ συνθέτουν τὴν ὅλη εἰκόνα τῆς θλιδερῆς δυστυχῶς ὑποκρισίας καὶ ἐθελοτυφλίας μας. Ὑποκρισίας, γιατὶ ἐμεῖς, ὁ «εἰρηνόφιλος» λαὸς τῶν Ελλήνων, ὅπως πάντοτε οἱ ἴδιοι ὑποστηρίζουμε, τεί- γουμε νὰ ἐξομοιωθοῦμε μὲ τοὺς «δαρδαρους» ᾿Ασιάτες, τείνουμε νὰ υἱοθετήσουμε δι- κά τους μοντέλλα σκέψεως καὶ πρακτικές. Καὶ ἐθελοτυφλίας, γιατί, ἐνῶ γνωρίζουμε τὴν πραγματικότητα, δικαιολογοῦμε τὴν στάση μας μὲ ἁπλοΐκα ἐπιχειρήματα τοῦ τύ- που «μὰ ἐμεῖς ἔχουμε δίκιο», «δὲν μποροῦμε νὰ κάνουμε ἀλλιῶς» ἢ «ἄλλο ἐμεῖς, ἄλλο αὐτοι». Ποιά εἶναι ἡ διαφορὰ τελικὰ μεταξύ μας; Ὅτι ἐμεῖς, θὰ ποῦν πολλοί, πᾶμε σὲ ἀμιγῶς ἑλληνικὲς περιοχές, ἐνῶ οἱ Τοῦρκοι ὀχι. ᾿Αλλὰ κι αὐτοὶ μὲ τὴν ἴδια λογικὴ, θὰ μιλή- σουν γιὰ τὶς τουρκικὲς μειονότητες τῆς Βαλκανικῆς (ἐμεῖς σπεύσαμε νὰ τοὺς δαφτί- σουμε μουσουλμάνους, λὲς καὶ κάτι θὰ ἄλλαζε, ὅταν οἱ ἴδιοι δηλώνουν περίτρανα ὅτι εἶναι καὶ αἰσθάνονται Τοῦρκοι: κωφεύουμε ἁπλῶς, κοροϊδεύουμε τοὺς ἑαυτούς μας, λὲς καὶ ὅταν μιλᾶμε γιὰ τὴν δική μας, μειονότητα στήν Τουρκία, τὴν ὀνομάξουμε χρι- στιανικἡ καὶ ὄχι ἑλληνική.. .). Θὰ ποῦν λοιπόν, ὅτι κι αὐτοὶ προστατεύουν τοὺς όμοε- θνεῖς τους, καὶ μὲν τὴν ἴδια λογικὴ θὰ ἔ ἔχουν ἆ ἀπόλυτο δίκιο. Μέσα λοιπὸν οἱ Τοῦρκοι στὴ Βουλγαρία, µέσα στὴ Δυτική Θράκη, µέσα στὴν ᾽Αλδανία, µέσα κι ἐμεῖς στὴν Κωνσταντινούπολη, μέσα στὰ Σκόπια ποὺ τολμοῦν νὰ ὀνομάζονται Μ ακεδόνες (αὐτὸ μοῦ θυμίζει τὶς μαμάδες, πού, ὅταν τὸ παιδί τους πάει νὰ κάνει κάτι κακό, τοῦ φω- νάξουν, γιὰ νὰ τὸ ἀποθαρρύνουν, τζίζ»!..), µέσα λοιπόν καὶ στὴν ᾿Αλδανία -- κι ὅποι- ον πάρει ὁ Χάρος. Κι ἐδῶ ὁ θυµόσοφος ἑλληνικὸς λαὸς θὰ ἀπαντοῦσε μὲ τὴν παροιμία: «Δυὸ γάιδα- ϱοιµαλώνανε σὲ ξένο ἆ ἀχυρῶνα». Γι ιατὶ δὲν ἔ ἔχουμε μάθει τελικὰ νὰ ὄλέπουμε τὴν πραγ- ματικότητα. Καὶ ποιά εἰναι αὐτή; Ζοῦμε στὴν ἴδια περιοχὴ καὶ συμδιώνουμε ἐδῶ καὶ ἀρκετὲς δεκαετίες εἰρηνικὰ σχεδὸν μὲ ὅλους τοὺς γύρω μας λαούς. Μοχθήσαμε, γιὰ νὰ φτάσουμε ἐδῶ καὶ θρήνησαν ὅλα ἀνεξαιρέτως τὰ κράτη αὐτῆς τῆς χερσονήσου χι- λιάδες νεκροὺς στὰ πεδία τῶν μαχῶν. Σήµερα ἡ ἡ κάθε χώρα ἔχει τὰ σύνορά της, τὶς πα- ραδόσεις καὶ τοὺς θεσμούς της. Λόγω τῶν ἀνακατατάξεων ποὺ συνέδησαν τὰ προη- γούμενα χρόνια τόσο σὲ ἐδαφικὴ ὅσο καὶ σὲ πληθυσμιακὴ μορφὴ ἦταν ἀναπόφευκτο ἕνα ποσοστὸ ἀνθρώπων νὰ ἔχει ἀποκοπεῖ ἐκτὸς τῶν συνόρων τοῦ κράτους των, ποὺ δημιουργήθηκε μετὰ τὸ πέρας τῶν ἐχθροπραξιῶν καὶ ὅπου οἱ ὑπόλοιποι ὁμοεθνεῖς τους διαόιοῦν. Ἔτσι ἔχουμε “λληνες στὴν ᾿Αλδανία, ᾿Αλδανοὺς στὴ Γιουγκοσλαδία, Τούρ- κους στὴ Βουλγαρία κ.ο.κ. Πολλὰ ἀπ’ αὐτὰ τὰ κράτη εἶχαν ἕνα καθεστὼς τέτοιο τὰ πρό- -----ᾧ»-