ΕΛΛΟΓΑ ΚΑΙ ΜΑΝΤΙΚΑ Προπαγάνδα “Ἢ ἀνθρωπότητα ἔχει παύσει πρὸ πολλοῦ ν ̓ ἀποτελῆ ἑνιαῖο σύνολο. Ὃ λόγος, ἡ συνεκτικἠ αὐτὴ δύναμη ποὺ συντηρεῖ καὶ προάγει τὸν κόσμο, ἔχει ὑποκατασταθεῖ ἀπ ̓ τοὺς ἐξ-ουσιαστὲς μὲ κούφια λόγια, ποὺ ἀποπροσανατολίζουν τοὺς ἀνθρώπους καὶ τοὺς διασποῦν σὲ χονιορτοποιημένες μονάδες, μονάδες ποὺ ἡ ἐξ-ουσία τὶς συναθροίζει καὶ τὶς συγκολλᾶ σὲ τεχνητὰ ὑποσύνολα, σὲ ἀθροιστικὰ μεγέθη, ἀπαρτιζόμενα ἀπὸ ἄχρωμα καὶ ἰσόδαθμα ἄτομα χωρὶς ἐσωτερικὸ δεσμὸ χι αἴσθημα εὐθύνης. Τὰ μεγέθη αὐτὰ εἴτε κράτη λέγονται εἴτε πολιτικο-κομματικοὶ μη χανισμοὶ εἴτε συνδικαλιστικὲς κοινοπραξίες μόνο ὁ ὠφελιμισμὸς καὶ τὰ ὑλικὰ συμφέροντα τὰ ἑνώνουν, γι’ αὐτὸ καὶ διάκεινται ἐχθρικῶς τὰ μὲν ἐναντίον τῶν δέ, ἕτοιμα ν ̓ ἀλληλοσπαραχθοῦν, ὁσάκις τὸ κρίνει σκόπιμο ἡ ἐξ-ουσία. Πρωταρχικὸ μέλημα τῆς ἐξ-ουσίας, πού, ὡς γνωστόν, δασιλεύει διαιρώντας καὶ διαιρεῖ θασιλεύοντας, εἶναι ἡ διαρκὴς ὑπόθαλψη καὶ ἔξαψη τῶν παθῶν, τῶν κατωτερικῶν ἐνστίκτων κι αἰσθημάτων τῶν ἀνθρώπων, κάτι τὸ ὁποῖο ἐπιτυγχάνει διὰ νέας ἐξουσιαστικῆς «ἐπιστήμης», τῆς προπαγάνδας ἤτοι τῆς διὰ συνθημάτων, φημῶν, ψευδῶν πληροφοριῶν ἐξαπάτησης. ̓Εμεῖς οἱ «πολιτισμένοι» καὶ «σύγχρονοι» ἄνθρωποι δὲν ἔχουμε συνειδήτοποιήσει, δὲν ὑποψιαξόμαστε κἄν τὸ μέγεθος τῆς πνευματικῆς ἀνελευθερίας μας, τῆς χειραγωγίας-δουλαγωγίας ποὺ ἀσκοῦν ἐπάνω μας οἱ ἐξ-ουσιαστὲς διὰ τῆς παιδείας, τῶν θρησκειῶν, τῶν πολιτικο-κοινωνικῶν ὀργανώσεων καὶ προπαντὸς τῶν Μ.Μ.Ε., ποὺ μᾶς δομδαρδίζουν ἀδιάκοπα μὲ τὶς δογματικὲς «ἀλήθειες», ἀποπροσανατολίζοντας μας ἔτσι ἀπ’ τὴ φυσική μας πορεία «σὰν χαμένα ζᾶ», κατὰ ποὺ λέγει ὁ ποιητής, «μανδρώνοντάς» μας στὸ πλατωνικὸ σπήλαιο, στὸν ψευδο-δημοκρατικό τους κόσμο. Ἢ λέξη προπαγάνδα εἰναι λατινογενὴς κι ἀνάγεται στὰ νεώτερα χρόνια. Η ἔννοια καὶ ἡ μορφὴ αὐτὴ παραπληροφόρησης κι ἐξαπάτησης τῶν ἀνθρώπων ἀπουσίαξε στὴν ἀρχαία ̓Ελλάδα. ̓Ασφαλῶς δὲν ἀγνοοῦσε τὶς «Σειρῆνες» ὁ “Ὅμηρος οὔτε καὶ τὴ δύναμη τῆς «δήμου φάτιος» καὶ δὲν ἔλειπαν οἱ «ἐπὶ τῶν ἀνδριάντων γράφοντες» οὔτε καὶ οἱ πολιτικοί, ποὺ διὰ τῆς ρητορικῆς ἐπεδίωκαν τὸ «πείθειν», ἔστω καὶ παντοιοτρόπως. ̓Απὸ τὸ σημεῖο ὅμως αὐτὸ μέχρι τὸ σημερινὸ κατάντημα ὑπάρχει τεράστιο χάσμα. Σήμερα -- σ ̓ ἀντίθεση μὲ τὰ παλιά, ὅταν θεοὶ καὶ ἄνθρωποι, ποιητὲς καὶ καλλιτέχνες, πολιτικοὶ καὶ δάσκαλοι χρησιμοποιοῦσαν τὴν τέχνη τοῦ «πείθειν», προκειμένου νὰ μορφώσουν τοὺς ἀνθρώπους καὶ «θελτίους αὐτοὺς ἀπεργάσασθαι ἐν ταῖς πόλεσιν» -- ὁλόκληρος ὁ κρατικὸς μη χανισμὸς ἔχει ἀρχίσει ἕνα τρελλὸ παιχνίδι, ἕναν ξέφρενο ἀγῶνα προπαγάνδας, ποὺ δὲν ἀποσκοπεῖ παρὰ στὸ νὰ καταφέρουν τοὺς ἀνθρώπους νὰ σκέπτωνται καὶ νὰ ἐνεργοῦν ἐξ-ουσιαστικά, δηλαδὴ διάστροφα, δόλια καὶ παρὰ φύσιν: ποὺ δὲν ἀποδλέπει παρὰ στὴν ἀπο-φυσιοποίηση τῶν ἀνθρώπων, στὴ διαστροφὴ δηλαδὴ τοῦ συνειδησιακοῦ τους μηχανιομοῦ καὶ στὴν ἀποθλάκωσή τους ἔτσι, ὥστε ν ̓ ἀποδέχωνται ὡς μόνα ὀρθὰ καὶ ἀληθῆ τὰ λογοκρατικὰ ψεύδη, τὰ πολιτικο-κοινωνικά, θρησκευτικὰ καὶ ἐπιστημονικά δόγματα τῶν ἐξ-ουσιαστῶν. «Οὐ μικρὸν οὖν διαφέρει τὸ οὕτως ἢ οὕτως εὐθὺς ἐκ νέων ἐθίξεσθαι, ἀλλὰ πάμπολυ, μᾶλλον δὲ τὸ πᾶν», παρατηρεῖ ὁΑριστοτέλης' πρᾶγμα ποὺ σημαίνει ὅτι ἡ μίμηση, ὁ ἐθισμὸς ἀποτελεῖ μιὰ ἐξαιρετικὴ γνωστικὴ δύναμη. Εἶναι ---.ν