ΕΛΛΟΓΑ ΚΑΙ ΜΑΝΤΙΚΑ Προπαγάνδα “Ἢ ἀνθρωπότητα ἔχει παύσει πρὸ πολλοῦ ν᾿ ἀποτελῆ ἑνιαῖο σύνολο. Ὃ λό- γος, ἡ συνεκτικἠ αὐτὴ δύναμη ποὺ συντηρεῖ καὶ προάγει τὸν κόσµο, ἔχει ὑπο- κατασταθεῖ ἀπ᾽ τοὺς ἐξ-ουσιαστὲς μὲ κούφια λόγια, ποὺ ἀποπροσανατολί- ζουν τοὺς ἀνθρώπους καὶ τοὺς διασποῦν σὲ χονιορτοποιηµένες µονάδες, µο- νάδες ποὺ ἡ ἐξ-ουσία τὶς συναθροίζει καὶ τὶς συγκολλᾶ σὲ τεχνητὰ ὑποσύνο- λα, σὲ ἀθροιστικὰ μεγέθη, ἀπαρτιζόμενα ἀπὸ ἄχρωμα καὶ ἰσόδαθμα ἄτομα χωρὶς ἐσωτερικὸ δεσμὸ χι αἴσθημα εὐθύνης. Τὰ μεγέθη αὐτὰ εἴτε κράτη λέ- γονται εἴτε πολιτικο-κομματικοὶ μη χανισμοὶ εἴτε συνδικαλιστικὲς κοινοπρα- ξίες μόνο ὁ ὠφελιμισμὸς καὶ τὰ ὑλικὰ συμφέροντα τὰ ἑνώνουν, γι’ αὐτὸ καὶ διάκεινται ἐχθρικῶς τὰ μὲν ἐναντίον τῶν δέ, ἕτοιμα ν᾿ ἀλληλοσπαραχθοῦν, ὁσάκις τὸ κρίνει σκόπιμο ἡ ἐξ-ουσία. Πρωταρχικὸ μέλημα τῆς ἐξ-ουσίας, πού, ὡς γνωστόν, δασιλεύει διαιρώντας καὶ διαιρεῖ θασιλεύοντας, εἶναι ἡ διαρκὴς ὑπόθαλψη καὶ ἔξαψη τῶν παθῶν, τῶν κατωτερικῶν ἐνστίκτων κι αἰσθημάτων τῶν ἀνθρώπων, κάτι τὸ ὁποῖο ἐπι- τυγχάνει διὰ νέας ἐξουσιαστικῆς «ἐπιστήμης», τῆς προπαγάνδας ἤτοι τῆς διὰ συνθηµάτων, φημῶν, ψευδῶν πληροφοριῶν ἐξαπάτησης. ᾿Εμεῖς οἱ «πολιτισμένοι» καὶ «σύγχρονοι» ἄνθρωποι δὲν ἔχουμε συνειδήτο- ποιήσει, δὲν ὑποψιαξόμαστε κἄν τὸ μέγεθος τῆς πνευματικῆς ἀνελευθερίας μας, τῆς χειραγωγίας-δουλαγωγίας ποὺ ἀσκοῦν ἐπάνω μας οἱ ἐξ-ουσιαστὲς διὰ τῆς παιδείας, τῶν θρησκειῶν, τῶν πολιτικο-κοινωνικῶν ὀργανώσεων καὶ προ- παντὸς τῶν Μ.Μ.Ε., ποὺ μᾶς δομδαρδίζουν ἀδιάκοπα μὲ τὶς δογματικὲς «ἀλή- θειες», ἀποπροσανατολίζοντας μας ἔτσι ἀπ’ τὴ φυσική μας πορεία «σὰν χα- μένα ζᾶ», κατὰ ποὺ λέγει ὁ ποιητής, «μανδρώνοντάς» μας στὸ πλατωνικὸ σπή- λαιο, στὸν ψευδο-δημοκρατικό τους κόσμο. Ἢ λέξη προπαγάνδα εἰναι λατινογενὴς κι ἀνάγεται στὰ νεώτερα χρόνια. Η ἔννοια καὶ ἡ μορφὴ αὐτὴ παραπληροφόρησης κι ἐξαπάτησης τῶν ἀνθρώπων ἀπουσίαξε στὴν ἀρχαία ᾿Ελλάδα. ᾿Ασφαλῶς δὲν ἀγνοοῦσε τὶς «Σειρῆνες» ὁ “Ὅμηρος οὔτε καὶ τὴ δύναμη τῆς «δήμου φάτιος» καὶ δὲν ἔλειπαν οἱ «ἐπὶ τῶν ἀνδριάντων γράφοντες» οὔτε καὶ οἱ πολιτικοί, ποὺ διὰ τῆς ρητορικῆς ἐπε- δίωκαν τὸ «πείθειν», ἔστω καὶ παντοιοτρόπως. ᾿Απὸ τὸ σημεῖο ὅμως αὐτὸ μέ- χρι τὸ σημερινὸ κατάντημα ὑπάρχει τεράστιο χάσμα. Σήμερα -- σ᾽ ἀντίθεση μὲ τὰ παλιά, ὅταν θεοὶ καὶ ἄνθρωποι, ποιητὲς καὶ καλλιτέχνες, πολιτικοὶ καὶ δάσκαλοι χρησιμοποιοῦσαν τὴν τέχνη τοῦ «πεί- θειν», προκειμένου νὰ μορφώσουν τοὺς ἀνθρώπους καὶ «θελτίους αὐτοὺς ἀπεργάσασθαι ἐν ταῖς πόλεσιν» -- ὁλόκληρος ὁ κρατικὸς μη χανισμὸς ἔχει ἀρχί- σει ἕνα τρελλὸ παιχνίδι, ἕναν ξέφρενο ἀγῶνα προπαγάνδας, ποὺ δὲν ἀπο- σκοπεῖ παρὰ στὸ νὰ καταφέρουν τοὺς ἀνθρώπους νὰ σκέπτωνται καὶ νὰ ἐνερ- γοῦν ἐξ-ουσιαστικά, δηλαδὴ διάστροφα, δόλια καὶ παρὰ φύσιν: ποὺ δὲν ἀπο- δλέπει παρὰ στὴν ἀπο-φυσιοποίηση τῶν ἀνθρώπων, στὴ διαστροφὴ δηλαδὴ τοῦ συνειδησιακοῦ τους μηχανιομοῦ καὶ στὴν ἀποθλάκωσή τους ἔτσι, ὥστε ν᾽ ἀποδέχωνται ὡς μόνα ὀρθὰ καὶ ἀληθῆ τὰ λογοκρατικὰ ψεύδη, τὰ πολιτι- κο-κοινωνικά, θρησκευτικὰ καὶ ἐπιστημονικά δόγματα τῶν ἐξ-ουσιαστῶν. «Οὐ μικρὸν οὖν διαφέρει τὸ οὕτως ἢ οὕτως εὐθὺς ἐκ νέων ἐθίξεσθαι, ἀλλὰ πάμπολυ, μᾶλλον δὲ τὸ πᾶν», παρατηρεῖ ὁΑριστοτέλης' πρᾶγμα ποὺ σημαί- νει ὅτι ἡ μίμηση, ὁ ἐθισμὸς ἀποτελεῖ μιὰ ἐξαιρετικὴ γνωστικὴ δύναμη. Εἶναι ---.ν