ΣΑΡΑΝΤΟΣ ΠΑΝ ΝΕΡΩΝ, ὁ συκοφαντημένος Σύμφωνα μὲ τὶς πηγὲς τὰ δεκατέσσερα ἔτη τῆς δασιλείας τοῦ Νέρωνος ἀποτελοῦν μιὰ «χρυσῆ ἐποχή», μιὰ «ἀκτινοόόλο περίοδο, ποὺ ἄφησε ἕνα μοντέλο χρηστῆς διακυθέρνησης». Ο φιλειρηνικὸς καὶ ἐμπνευσμένος αὐτὸς καῖσαρ ἐπέτυχε νὰ ἐπιθάλη τὸ νόμο, τὴν τάξη καὶ τὸν ἀνθρωπισμὸ μέσα σ ̓ ἕναν κόσμο ἀνήθικο, ἄδικο, ἀκόλαστο, πρόστυχο. Μὲ μιὰ σειρὰ διαταγμάτων διέκοψε τὶς πολεμικὲς δραστηριότητες τῆς Ρώμης, ἀπηγόρευσε τὶς μονομαχίες, ἔκλεισε τὸν ἱππόδρομο, θέσπισε τὴ «δωρεὰν παροχὴ σίτου καὶ θεαμάτων» στοὺς φτωχούς, κατήργησε τὸ θεσμὸ τῆς δουλείας, περιόρισε στὸ ἐλάχιστο δυνατὸν τὶς θανατικὲς καταδίχες. Ἐξέλιπεν τὸ φαινόμενο, νὰ πετιοῦνται ἐκτὸς τῶν τειχῶν σὰν σκουπίδια οἱ γέροντες κι ἀνήμποροι δοῦλοι ἀπ’ τοὺς ἀφέντες τους' περιορίστηκε ἡ πεῖνα καὶ ἡ ἀνέχεια" ἐλήφθη μέριμνα γιὰ τὰ ὀρφανὰ παιδιά. Μὲ τὶς φροντίδες καὶ τὴν ἐνεργὸ συμμετοχὴ τοῦ ἴδιου τοῦ αὐτοχράτορος χατασκευάσθηχαν ἐξαίρετα δημόσια χαταστή ματα, ὑδραγωγεῖα, γυ μναστή ρια, σχολές, θέατρα καὶ πλατεῖες, ποὺ ἐκοσμήθησαν μὲ ἔργα τέχνης ἕλλη νικῆς τεχνοτροπίας. Θεσπίστηχαν ὁ ἀγῶνες στίδου, μουσικῆ 5 θεάτρου, λογοτεχνίας εἰς ἀντικατάστασιν τῶν μονομαχιῶν καὶ τοῦ ἱπποδρόμου. Μ ̓ δλ ̓ αὐτὰ ὁ νεαρὸς αὐτοκράτωρ ἐπέτυχε ν ̓ ἀποσπάση τὴν εἰλικρινῆ ἀγάπη καὶ ἐχτίμηση τοῦ λαοῦ, ποὺ τὸν θεοποίησε, καὶ νὰ κερδίση τὴν ἐμπιστοσύνη τῆς παντοδύναμης συγκλήτου, ἡ ὁποία, ὑπολογίζοντας καὶ στὴν δημοτικότητά του, τοῦ ἔδωσε τὸν τίτλο «Πατὴρ τοῦ Ρωμαϊκοῦ Ἔθνους». Ἂ κ Χ ὋὉ Νέρων σὲ ἡλικία μόλις δεκαπέντε ἐτῶν καὶ μὲ ἀπόφαση τῆς συγκλήτου εἶχε διορισθῆ δικαστής σοθαρῶν ὑποθέσεων, ὅπου διεκρίθη ὄχι μόνο γιὰ τὴν ἀμεροληψίατου ἀλλὰ καὶ γιὰ τὴν ἐπιείκεια καὶ τὴν συγκαταθατικότητά του. Οἱ θανατικὲς ποινὲς ποὺ ἐξέδωσε ἢ ποὺ ὡς καῖσαρ ὑπέγραψε μετριοῦνται στὰ δάχτυλα τῆς μιᾶς χειρός: ὑπέγραφε θανατικὴ καταδίκη, ὅταν ἦταν ἀδύνατον νὰ μεταπείση τοὺς συγκλητικούς' καὶ τότε ὅμως ἐπινοοὔσελόγους ἀναθολῆς τῆς ἐκτέλεσης τῶν θανατικῶν ποινῶν ἔτσι, ὥστε οἱ κατάδικοι ν ̓ ἀποθνήσκουν στὶς φυλακὲς ἐξαιτίας τοῦ γήρατος. Λέγεται ὅτι, ἀδυνατώντας κάποτε ν ̓ ἀποτρέψη τὴν εἰς θάνατον καταδίκην ἑνὸς στρατιωτικοῦ, ἐπειδὴ ἀπαιτοῦσαν τὴν ὑπογραφὴ τῆς ἀπόφασης ἀπ’ τὸν καίσαρα ἡ ̓Αγριππῖνα κι ἡ σύγκλητος, μονολογώντας περίλυπος εἶπε: «Αχ, γιατί νὰ μοῦ μάθουν γράμματα». Ὅσο δημοφιλὴς ἦταν ὁ Νέρων, ἄλλο τόσο ἀγαποῦσε χι αὐτὸς τοὺς λαούς του’ ἰδιαίτερα ὅμως τοὺς Ἕλληνες καὶ τὴν Ἑλλάδα. Ἡ Ἑλλὰς καὶ οἱ κλασσικοὶ Ἕλληνες καλλιτέχνες καὶ συγγραφεῖς ἀποτελοῦσαν τὰ ἰδανικὰ τοῦ καίσαρος, εὐκαιρία δὲ δὲν ἔχανε, γιὰ νὰ δείχνη τὰ αἰσθήματα καὶ τὴν εὔνοιά του πρὸς τοὺς Ἕλληνες. Τὸ 1888 θρέθηκε στὴν Καρδίτσα μιὰ πλάκα, ἐπὶ τῆς ὁποίας ἦταν χαραγμένη ἡ ὁμιλία τοῦ Νέρωνος πρὸς τοὺς Κορινθίους: τὴν παραθέτουμε σὲ μετάφραση σχεδὸν αὐτούσια, ἐπειδὴ εἶναι πολὺ ἀποκαλυπτιχή: «Ὅλοι ἐσεῖς ποὺ κατοικεῖτε στὴν ̓Αχαΐα καὶ σ ̓ αὐτὴ τὴ γῆ ποὺ ὀνομάζεται Πελοπόννησος, ἀπὸ τώρα καὶ στὸ ἑξῆς θὰ εἶσθε ἀπολύτως ἐλεύθεροι. Οἱ Ρωμαῖοι χιλίαρχοι θὰ εἶναι ἐγγυητὲς τῆς ἐλευθερίας σας: μιᾶς ἐλευθερίας, ποὺ σπάνια μέχρι τώρα γνωρίσατε, ἐσεῖς ποὺ μέχρι τώρα ἄλλοτε ὑπήρξατε ὑπόδουλοι ξένων κι ἄλλοτε οἱ μὲν στοὺς δέ, μεταξύ σας. Μακάρι νά "χα τὸν χρόνο, ὥστε ν’ ἀποδείξω μὲ ἔργα τὴν εὐγνωμοσύνη καὶ τὸν θαυμασμό μου πρὸς τὴν Ελλάδα, κάνοντας ὃ,τι καλύτερο μπορῶ γιὰ τοὺς ἀνθρώπους της. Κάνω ἐπίκληση στὸ χρόνο, νὰ μοῦ ἐπιτρέψη νὰ πραγματοποιήσω ὅλα τὰ εὐνοϊκὰ γιὰ τοὺς