ΤῸ ΑΝΕΚΛΟΤΟΘ ΔΙΉΓΗΜΑ ΤΟΥ͂ ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΜΑΡΜΑΊΣΟΥΡΗΣ Η ἔχστρατεια μεγάλου μεταλλίνου ἀγάλματος τοῦ θεοῦ, ποὺ στεχόταν μετέωρο στὴ μέση τοῦ ναοῦ --- χωρὶς νὰ στηρίζεται σὲ θάση --- ἀκουσαν τὸ νεαρὸ θασιλιᾶ νὰ δίνει ἐντολὴ στοὺς ἀκολούθους του «νὰ φέρουν τὸ ἄγαλμα τοῦ θεοῦ στὴ φυσική του θέση, διότι καὶ οἱ θεοἱ θρίσκονται μέσα στὴ φύση καὶ ὄχι ἔξω ἀπὸ αὐτὴν καὶ τοὺς νόμους της», ὁδηγώντας τους νὰ ξηλώσουν τμήματα τῆς ὀροφῆς καὶ τοῦ δαπέδου, ἄνω καὶ κάτω τοῦ ἀγάλματος, ὥστε νὰ ἀποκαλυφθοῦν οἱ μαγνῆτες. ̓Αργότερα σὲ ἰδιαίτερη συνομιλία του μὲ τὸ μέγα μάντη ὁ δασιλιᾶς ἀπεκάλυψε τὸ σκοπὸ τῆς ἐπισκέψεώς του στὸ μαντεῖο. Τοῦ ἐξήγησε, πὼς ἔπρεπε νὰ γνωρίζει ὅσο περισσότερα μποροῦσε τόσο γιὰ τὰ πρὸ τοῦ γνωστοῦ χρόνου συμθάντα ὅσο καὶ γιὰ τὸν λαό ποὺ τὸ φέρσιμό του εἶχε ἐγείρει τὶς ὑποψίες τοῦ μεγάλου σοφοῦ. Ἔπρεπε νὰ ξέρει, πρὶν συνεχίσει τὴν ἐκστρατεία του στὴν χαρδιὰ τῆς ἀντιπάλου αὐτοχρατορίας καὶ πέραν αὐτῆς. Αὐτὸ τὸ «πέραν» ἦταν ἄλλωστε καὶ τὸ μυστικὸ τῆς ἐπιχειρήσεως, ποὺ γινόταν στὰ ἀχνάρια δύο προηγουμένων ἐξορμήσεων χαμένων στὰ δάθη τοῦ χρόνου. Οἱ ἐξορμήσεις αὐτὲς ἦσαν προσπάθειες μετὰ τὴν καταστροφὴ καὶ τὴν καταδύθιση τῆς μητροπολιτικῆς περιοχῆς, γιὰ τὴν ἀνεύρεση τυχὸν διασωθεισῶν ἑστιῶν τοῦ οἰκουμενικοῦ πολιτισμοῦ. Ὑπῆρχε καὶ τρίτη ἄποψη, κατὰ τὴν ὁποία ἡ μία ἐξόρμηση ἔγινε πρὶν καὶ ἡ ἄλλη μετὰ τὴν καταστροφή. Ἡ ἄποψη αὐτὴ 6ασίζεται στὴ μυθοποίηση τῶν ἡγετῶν τῶν ἐξορμήσεων καὶ στὴν παρατήρηση ὅτι ὁ ἡγέτης τῆς πρώτης μυθοποιήθηκε ὡς θεὸς τῆς ψυχαγωγίας, τῆς διασκεδάσεως, τοῦ κεφιοῦ καὶ τῆς χαρᾶς, ποὺ ἦσαν στοιχεῖα τῆς προκαταστροφικῆς ζωῆς, ἐνῶ ὁ ἡγέτης τῆς δεύτερης μυθοποιήθηκε ὡς ἡμίθεος ἥρωἴκῶν πράξεων κατὰ τεράτων καὶ καταστροφῶν, πρᾶγμα ποὺ σημαίνει ἐποχὴ σκληρῶν ἀγώνων γιὰ ἐπιθίωση. [Τὸ διήγημα ποὺ ἀκολουθεῖ, ἀποτελεῖ μέρος τῆς ἀνέκδοτης συλλογῆς διηγημάτων «Ἢ ἀέναη σύγκρουση». ” Αλλα διηγήματα τῆς συλλογῆς αὐτῆς ἔχουν δημοσιευθεῖ στὸν «Δαυλὸ» (στὰ τεύχη 54, 79, 88, 107. 119, 130 καὶ 136). Ὑπάρχει μία σύνδεση μεταξὺ τῶν διηγημάτων αὐτῶν, χωρὶς νὰ ἐπηρεάζεται καὶ ἡ αὐτοτέλειάτους. Κάθε τυχὸν ὁμοιότητα μὲ ἱστορικὰ πρόσωπα ἢ λαοὺς εἶναι συμπτωματική]. Ἡ ὑποδοχὴ ἀπὸ τὸ μεγάλο μάντη, ποὺ τὸν ἀπεκάλεσε «υἱὸν θεοῦ» καλωσορίζοντάς τον στὸ μαντεῖο τῆς ἐρήμου, ἄφησε τὸν νεαρὸ θασιλιᾶ ἀδιάφορο. Δὲν εἶχε χάνει τὴν κοπιαστικἡ πορεία μέσα στὴν καυτῆ ἄμμο, χάνοντας τὸν πολύτιμο χρόνο του, γιὰ νὰ ἀκούσει τὶς κολακεῖες τῶν ἱερέων καὶ τῶν μάντεων. Κι ἂν δόθηκε εὑρεῖα δημοσιότητα στὰ περὶ τῆς θείας ὑποστάσεώς του, ἦταν γιὰ λόγους σκοπιμότητας. Κύριος λόγος τῆς ἐπισχέψεώςτου στὸ μαντεῖο ἦταν νὰ διασταυρώσει ὠρισμένες πληροφορίες γιὰ τὰ «πρὸ τ ̓ ἐόντα» ἀπὸ τὶς μυστικὲς γνώσεις τῶν μάντεων καὶ νὰ ἔξακριθώσει ἂν οἱ ὑποψίες τοῦ δασκάλου του γιὰ τὴν προέλευση λαοῦ μὲ ἰδιάζοντα χαρακτῆρα συνέπιπταν καὶ μὲ δικές τους ὑποψίες ἢ πληροφορίες, ποὺ μπορεῖ νὰ ὑπῆρχαν στὸ μαντεῖο. Ὃ λαὸς αὐτός, ἐγωκεντρικός, μὲ ἐχθρότητα γιὰ κάθε ξένο καὶ δόγμα του ἕναν ἄκρατο ὠφελιμισμὸ ποὺ καθώριζε κάθε πράξη του, πίστευε πὼς ἀποτελοῦσε τοὺς ἐκλεκτούς, ποὺ προορισμός τους ἦταν νὰ καταχυριεύσουν τοῦ πλανήτη. Ὃ 6ασιλιᾶς δὲν θιάστηκε νὰ φανερώσει τὸ σκοπὸ τῆς ἐπισκέψεώς του. ́Αφησε νὰ περάσουν οἱ πρῶτες ἡμέρες τῆς παραμονῆς του στὸ μαντεῖο δεχόμενος τὶς φιλοφρονήσεις τῶν μάντεων. Αὐτοὶ τὸν ξεναγοῦσαν στοὺς διαφόρους χώρους προσπαθώντας νὰ τὸν ἐντυπωσιάζουν, ταυτοχρόνως μελετοῦσαν τὶς γνώσεις καὶ τὸ χαρακτῆρα του. Σύντομα οἱ μάντεις ἀντελήφθησαν, ὅτι ὁ εἰκοσιτετράχρονος ἠγεμόνας δὲν ἦταν τοῦ χεριοῦ τους. Αὐτὸ ἔγινε, ὅταν στὴ θέα τοῦ