ΤῸ ΑΝΕΚΛΟΤΟΘ ΔΙΉΓΗΜΑ ΤΟΥ͂ [Τὸ διήγημα ποὺ ἀκολουθεῖ, ἀποτελεῖ μέρος τῆς ἀνέκδοτης συλλογῆς διηγημάτων «Ἢ ἀέ- ναη σύγκρουση». ” Αλλα διηγήματα τῆς συλ- λογῆς αὐτῆς ἔχουν δημοσιευθεῖ στὸν «Δαυλὸ» (στὰ τεύχη 54, 79, 88, 107. 119, 130 καὶ 136). Ὑπάρχει µία σύνδεση μεταξὺ τῶν διηγημάτων αὐτῶν, χωρὶς νὰ ἐπηρεάζεται καὶ ἡ αὐτοτέλειάτους. Κάθε τυχὸν ὁμοιότη- τα μὲ ἱστορικὰ πρόσωπα ἢ λαοὺς εἶναι συ- μπτωματική]. Ἡ ὑποδοχὴ ἀπὸ τὸ µεγάλο μάντη, ποὺ τὸν ἀπεκάλεσε «υἱὸν θεοῦ» καλωσορίζο- ντάς τον στὸ μαντεῖο τῆς ἐρήμου, ἄφησε τὸν νεαρὸ θασιλιᾶ ἀδιάφορο. Δὲν εἶχε χάνει τὴν κοπιαστικἡ πορεία µέσα στὴν καυτῆ ἄμμο, χάνοντας τὸν πολύτιμο χρόνο του, γιὰ νὰ ἀκούσει τὶς κολακεῖες τῶν ἱερέων καὶ τῶν μάντεων. Κι ἂν δόθηκε εὑρεῖα δη- µοσιότητα στὰ περὶ τῆς θείας ὑποστάσεώς του, ἦταν γιὰ λόγους σκοπιμότητας. Κύριος λόγος τῆς ἐπισχέψεώςτου στὸ µα- ντεῖο ἦταν νὰ διασταυρώσει ὠρισμένες πληροφορίες γιὰ τὰ «πρὸ τ᾽ ἐόντα» ἀπὸ τὶς μυστικὲς γνώσεις τῶν μάντεων καὶ νὰ ἔξα- κριθώσει ἂν οἱ ὑποψίες τοῦ δασκάλου του γιὰ τὴν προέλευση λαοῦ μὲ ἰδιάζοντα χα- ρακτῆρα συνέπιπταν καὶ μὲ δικές τους ὑπο- ψίες ἢ πληροφορίες, ποὺ μπορεῖ νὰ ὑπῆρχαν στὸ μαντεῖο. Ὃ λαὸς αὐτός, ἐγω- κεντρικός, μὲ ἐχθρότητα γιὰ κάθε ξένο καὶ δόγμα του ἕναν ἄκρατο ὠφελιμισμὸ ποὺ καθώριζε κάθε πράξη του, πίστευε πὼς ἀποτελοῦσε τοὺς ἐκλεκτούς, ποὺ προορι- σµός τους ἦταν νὰ καταχυριεύσουν τοῦ πλανήτη. Ὃ 6ασιλιᾶς δὲν θιάστηκε νὰ φανερώσει τὸ σκοπὸ τῆς ἐπισκέψεώς του. ΄Αϕησε νὰ περάσουν οἱ πρῶτες ἡμέρες τῆς παραμονῆς του στὸ μαντεῖο δεχόμενος τὶς φιλοφρονή- σεις τῶν μάντεων. Αὐτοὶ τὸν ξεναγοῦσαν στοὺς διαφόρους χώρους προσπαθώντας νὰ τὸν ἐντυπωσιάζουν, ταυτοχρόνως µελε- τοῦσαν τὶς γνώσεις καὶ τὸ χαρακτῆρα του. Σύντομα οἱ μάντεις ἀντελήφθησαν, ὅτι ὁ εἰκοσιτετράχρονος ἠγεμόνας δὲν ἦταν τοῦ χεριοῦ τους. Αὐτὸ ἔγινε, ὅταν στὴ θέα τοῦ ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΜΑΡΜΑΊΣΟΥΡΗΣ Η ἔχστρατεια μεγάλου µεταλλίνου ἀγάλματος τοῦ θεοῦ, ποὺ στεχόταν μετέωρο στὴ μέση τοῦ ναοῦ --- χωρὶς νὰ στηρίζεται σὲ θάση --- ἀκου- σαν τὸ νεαρὸ θασιλιᾶ νὰ δίνει ἐντολὴ στοὺς ἀκολούθους του «νὰ φέρουν τὸ ἄγαλμα τοῦ θεοῦ στὴ φυσική του θέση, διότι καὶ οἱ θε- οἱ θρίσκονται μέσα στὴ φύση καὶ ὄχι ἔξω ἀπὸ αὐτὴν καὶ τοὺς νόμους της», ὁδηγώ- ντας τους νὰ ξηλώσουν τμήματα τῆς ὀροφῆς καὶ τοῦ δαπέδου, ἄνω καὶ κάτω τοῦ ἀγάλματος, ὥστε νὰ ἀποκαλυφθοῦν οἱ μα- γνῆτες. ᾿Αργότερα σὲ ἰδιαίτερη συνομιλία του μὲ τὸ μέγα μάντη ὁ δασιλιᾶς ἀπεκάλυψε τὸ σκοπὸ τῆς ἐπισκέψεώς του στὸ μαντεῖο. Τοῦ ἐξήγησε, πὼς ἔπρεπε νὰ γνωρίζει ὅσο πε- ρισσότερα μποροῦσε τόσο γιὰ τὰ πρὸ τοῦ γνωστοῦ χρόνου συµθάντα ὅσο καὶ γιὰ τὸν λαό ποὺ τὸ φέρσιμό του εἶχε ἐγείρει τὶς ὑπο- ψίες τοῦ μεγάλου σοφοῦ. Ἔπρεπε νὰ ξέρει, πρὶν συνεχίσει τὴν ἐκστρατεία του στὴν χαρδιὰ τῆς ἀντιπάλου αὐτοχρατορίας καὶ πέραν αὐτῆς. Αὐτὸ τὸ «πέραν» ἦταν ἄλλω- στε καὶ τὸ μυστικὸ τῆς ἐπιχειρήσεως, ποὺ γινόταν στὰ ἀχνάρια δύο προηγουμένων ἐξορμήσεων χαμένων στὰ δάθη τοῦ χρόνου. Οἱ ἐξορμήσεις αὐτὲς ἦσαν προσπάθειες μετὰ τὴν καταστροφὴ καὶ τὴν καταδύθιση τῆς μητροπολιτικῆς περιοχῆς, γιὰ τὴν ἀνεύ- ρεση τυχὸν διασωθεισῶν ἑστιῶν τοῦ οἰκου- μενικοῦ πολιτισμοῦ. Ὑπῆρχε καὶ τρίτη ἄποψη, κατὰ τὴν ὁποία ἡ μία ἐξόρμηση ἔγινε πρὶν καὶ ἡ ἄλλη μετὰ τὴν καταστροφή. Ἡ ἄποψη αὐτὴ 6α- σίζεται στὴ µυθοποίηση τῶν ἡγετῶν τῶν ἐξορμήσεων καὶ στὴν παρατήρηση ὅτι ὁ ἡγέτης τῆς πρώτης µυθοποιήθηκε ὡς θεὸς τῆς ψυχαγωγίας, τῆς διασκεδάσεως, τοῦ κε- φιοῦ καὶ τῆς χαρᾶς, ποὺ ἦσαν στοιχεῖα τῆς προκαταστροφικῆς ζωῆς, ἐνῶ ὁ ἡγέτης τῆς δεύτερης µυθοποιήθηκε ὡς ἡμίθεος ἥρω- ἴκῶν πράξεων κατὰ τεράτων καὶ κατα- στροφῶν, πρᾶγμα ποὺ σηµαίνει ἐποχὴ σκληρῶν ἀγώνων γιὰ ἐπιθίωση.