ΜΕΤΑΞΥ ΣΟΒΑΡΟΥ ΚΑΙ ΑΣΤΕΙΟΥ Τοῦ ̓Αριστοφάνη Καρφιᾶ Κότοτο μοῖρα τοῦ Ντουνανμᾶ (τοῦ Αὐτοκρατορικοῦ ̓Οθωμανικοῦ Στόλου), διετάχθη νὰ μεταφέρη τοὺς ἵππους συντάγματος τινὸς σπαχήδων. Τὰ ἄλογα ἐπεβιβάσθηκαν ἐν τάξει καὶ τὰ πλοῖα ἀπέπλευσαν. Ὃ καιρὸς ἦτο αἴθριος, ὅλα κατὰ τὸν πλοῦν ἔβαινον ὁμαλῶς, ὅταν κάποιαν στιγμήν, εἰς τὴν μέσην τοῦ πελάγους, τὰ ἄλογα, πεινάσαντα, ἤρχισαν νὰ διαμαρτύρωνται, ὡς ἡ φύσις ὥρισεν, διὰ λακτισμάτων, δηλαδή, ἐπὶ τῶν σαθρῶν ξυλίνων τῶν πλοίων τοιχωμάτων. Ζωοτροφαὶ ὅμως δὲν ὑπῆρχον. Κάποιος τὰς εἶχεν ὑπεξαιρέσει, ὡς ἡ παράδοσις ἐπέτασσεν, πιστέψας προφανῶς ὅτι ὁ θαλασσινὸς ἀήρ ἤρκει, διὰ νὰ πληρώσῃ καὶ κοιλίας τῶν ζώων. “Ο ἐπικεφαλῆς πασσᾶς, βλέπων ὅτι ὑπῆρχε κίνδυνος νὰ διαρραγοῦν τὰ τοιχώματα ἐκ τῶν λακτισμάτων καὶ νὰ βυθισθοῦν τὰ πλοῖα, διέταξεν τὸν σαλπιγκτὴν νὰ σαλπίση τὸ «γιέμ μπουρουσοῦ» (διανομὴν τροφῆς). Τὸ στρατήγημα ἐπέτυχεν. Τὰ ἄλογα, ἀκούσαντα τὸν γνώριμον ἦχον, τὸν ὁποῖον ἠκολούθει τροφή, ἧσύχασαν. Ὅμως, ὕστερα ἀπὸ περέλευσιν ὥρας, ἀνησυχία ἤρχισεν καὶ πάλιν νὰ ἐκδηλοῦται. Ἐσαλπίσθη ξανὰ τὸ «γιὲμ - μπουρουσοῦ» καὶ ἡ ἡσυχία ἦλθεν καὶ πάλιν. Τὸ «γιὲμ μπουρουσοῦ» ἐπανελήφθη ἀρκετὰς φοράς. Πλήν, ὁ μοιραῖος πλοῦς ἦτο μακρός... Κάποτε, τὰ ἄλογα ἐσυνειδητοποίησαν, ὅτι οἱ ἦχοι τοῦ «γιὲμ - μπουρουσοῦ», δὲν ἠδύναντο μόνοι νὰ πληρώσουν τὰ κενὰς κοιλίας τῶν, ὁπότε ἤρχισαν νὰ λακτίζουν βιαίως καὶ ὁμαδικῶς πρὸς κάθε κατεύθυνσιν. Ἐντὸς ὀλίγου, ἄλογα, σπαχῆδες καὶ ναῦται εὑρίσκοντο εἰς τῶν νερῶν τὰ βάθη, ἐνῶ ὁ σαλπιγκτὴς εἰς τὸ ὑψηλότερον κατάρτι ἐξηκολούθει νὰ σαλπίζη τὸ «γιὲμ - μπουρουσοῦ»... Τὴν παλαιὰν ταύτην ἱστορίαν ἐνεθυμήθην παρατηρῶν τὰ διαλαμβανόμενα ἐσχάτως εἰς τὸ ἡμέτερον ποιμνιοστάσιον. Ματαίως οἱ σαλπιγκταὶ τῶν ποιμένων μας σαλπίζουν «τουρκικὰς ἀπειλάς», «ἀμερικανικοὺς ἐκβιασμοὺς» «βάσεις θανάτου» καὶ ποικίλα ἄλλα ψυχοκατασταλτικὰ ἄλλοτε ἐμβατήρια. Τὰ περισσότερα πρόβατα τῆς ποίμνης ὄχι μόνον δὲν ἡσυχάζουν, ἀλλὰ καὶ ἐντείνουν τὰ λακτίσματά των, ἔνθεν κἀκεῖθεν. Τελικῶς κανὲν «γιὲμ - μπουρουσοῦ» δὲν δύναται νὰ ἀντικαταστήση τὴν πραγματικὴν τροφήν... Εξ τὰ ἐφημερίδας ἐδημοσιεύθησαν προσφάτως ποικίλα ρεπορτάζ καὶ φῶώτογραφίαι ἀπὸ τὴν ὁμαδικὴν σφαγὴν καὶ ταφὴν εἰς «χωματερὰς» 250.000 ὀρνίθων τῶν πτηνοτροφείων τῶν Μεγάρων. 'Ομοῦ ἐτάφησαν καὶ 4.500.000 αὐγά. Παρόμοιαι «τελετουργίαι» ἔγιναν καὶ εἰς πτηνοτροφεῖα τῆς Νιγρίτης --ἀκολουθοῦν δὲ τὰς σχετικὰς ποὺ γίνονται κατ ̓ ἔτος πλέον καὶ κατ’ ἔθιμον διὰ τὰ πορτοκάλια, μῆλα, ροδάκινα, ἀγγούρια καὶ λοιπὰ ὀπωροκηπευτικά. Αἱ «μυριόμβαι» αὐταὶ γίνονται, διὰ νὰ ἔξευμενισθοῦν οἱ νέοι σύγχρονοι θεοὶ-- αἱ τιμαί, τὰς ὁποίας θεσπίζει ἡ ΕΟΚ. «Συμφέρευ --λένε οἱ σοφοὶ-- νὰ ταφοῦν τὰ τρόφιμα, παρὰ νὰ πωληθοῦν εἰς χαμηλοτέρας τιμάς. Τὰς ταφὰς δὲ ταύτας διατάσσουν καὶ ἐπιβλέπουν οἱ ποιμένες μας --οἱ ἴδιοι, οἱ ὁποῖοι δὲν χάνουν εὐκαιρίαν εἰς παντοειδῆ συνέδρια, συνελεύσεις καὶ λοιπὰ τραπεζώματα νὰ ἐκφράζουν, μεταξὺ τυροῦ καὶ ᾱχλαδίου, τὴν «ὀδύνην» των διὰ τοὺς ἐκ τῆς πείνης μαστιζομένους λαοὺς τῆς ̓Αφρικῆς καὶ τῆς ̓Ασίας, καὶ ἐκ τῆς ὁποίας καθημερινῶς ἀποθνήσκουν ἑκατοντάδες χιλιάδες ἄνθρωποι --κυρίως παιδιά. « Ὑποκριταΐ, πῶς φύγετε ἀπὸ τῆς κρίσεως τῆς γεένης»! διάβασα, προσφάτως, ὅτι οἱ ἐπιστήμονες οἱ ἀσχολούμενοι μὲ τὴν «συμπεριφορὰν» τῶν ὑποατομικῶν «σωματιδίων» ἀνεκάλυψαν, ὅτι εἰς τὰ ὑψηλὰ ἠλεκτρομαγνητικὰ πεδία ὑφίστανται λεπτότατοι διά-