8442 ΔΑΥΔΟΣΜ145, Ἰανουάριος 1994 ἀρθοῦν στὸ ὕψος τῶν περιστάσεων καὶ νὰ ἀντιδράσουν στὸ ἔγχλημα ποὺ συντελεῖται, ἄλλως ἡ ἱστορία θὰ τοὺς καταγράψει ὡς τοὺς κυριώτερους ἐνόχους γι’ αὐτό. Προσωπικὰ ἔχω ἀρχίσει τὴν ἀντίδρασή μου, ἐπαναφέροντας τὸν τονισμὸ στὴν γραφή μου ἔστω καὶ μὲ κάποια λάθη. Μετὰ τιμῆς ̓Αναστάσιος Μπογιατζῆς Πειραιᾶς ὋὉ ἄγριος διωγμὸς τῆς Ἑλληνικότητος ἐπὶ Βυζαντίου Κύριε ε διευθυντὰ, Πρὸ ἐτῶν κάπου εἶχα διαδάσει: «Ὁ Θεὸς δημιουργεῖ τὸ μέλλον καὶ ὁ Τσάρος τὸ παρελθόν». Ὅποιος ὅμως τὸ ἔγραψε, σίγουρο εἶναι ὅτι θά εἶχε ὑπόψη του τὸν τρόπο ποὺ γράφεται ἡ Ἑλληνικὴ ἱ ἱστορία, μιὰ καὶ οἱ ἱστορικοί μας συνηθίζεται νὰ τὴν προσαρμόζουν στὰ ἰδεολογικά τους πιστεύω. Στὴν παροῦσα μου ἐπιστολὴ θὰ ἀναφερθῶ σ ̓ ὅσους προσπαθοῦν τὰ τελενταῖα {100 χρόνια νὰ ὡραιοποιήσουν τὴν Βυζαντινὴ περίοδο, καὶ χειρότερα, νὰ τὴν ταυτίσουν μὲ τὸν Ἑλληνισμό. Μέχρι τὰ μέσα τοῦ περασμένου αἰώνα, ποὺ οἱ θύμισες ἦταν ἀκόμα νωπές, δὲν ὑπῆρχε ἱστορικὸς ποὺ νὰ ἀναφέρεται κολακευτικὰ στὴ Βυζαντινὴ περίοδο. “Ο ”Αγγλος ἱστορικὸς Οτδδου περιέγραψε τὴν Βυζαντινὴ ἱστορία σὰν μία περίοδο γεμάτη ἀπὸ δολοφονίες καὶ φλυαρίες. Ὃ Γάλλος Λεμπὸ στοὺς 30 ὁλόχληρους τόμους ἱστορίας δὲν ἔχει νὰ πεῖ τίποτε τὸ θετικὸ γι’ αὐτὴ τὴν περίοδο. Ὁ Βολταῖρος ἔγραφε, ὅτι ἡ Βυζαντινὴ | ἱστορία εἶναι ἀποτρόπαιη διαδοχὴ γεγονότων, ὁ Μοντεσκιέ, ὁ Ντιντερὸ θεωροῦσαν τὸ Βυζάντιο «Βας Επιρίγε» καὶ ἐνσάρκωση τοῦ σχοταδισμοῦ. ὋὉ Γκαῖτε μιλάει γιὰ μία ἀτέλειωτη νύχτα, ποὺ ἔσδησε τὸ φῶς τῆς οἰκουμένης κ. λπ. Τὸ Βυζάντιο ηταν ἕνα θεοχρατικὸ χράτος ἀπόλυτο καὶ ἀπάνθρωπα σχλη ρό, ἐξόντωσε κάθε ἀντιφρονοῦντα καὶ ἀντιφωνοῦντα, ἰσοπέδωσε πόλεις, ἄλλαξε ὀνομασίες σὲτοπωγύμια καὶ ἀνθρώπους, γιὰ νὰ ἀποξενώσει, ἐχθροποιήσει χαὶ διαγράψει τὸ παρελθόν. Μετέτρεψε τή ροή χειμάρρων, γιὰ νὰ παρασύρουν καὶ σθήσουν ἀπὸ τὴν ἐπιφάνεια τῆς γῆς ὅ,τι μποροῦσε νὰ θυμίζει Ἑλληνικὸ πολι τισμὀ, μετακίνη σε .ὁλόκλη ρους πλη θυσμούς, δημιούργησε ἀνύπαρκτες ἐθνότητες, σοφίστηκε ἀλφάδητα, προκάλεσε τὴν ἐννοιολογικὴ ἀναστροφὴ λέξεων (Ἐωσφόρος, Μέμφις, Ἑλλην), γιὰ νὰ τεμαχίσει καὶ ἀποδυναμώσει, ἀποπροσανατολίσει τὸν ἄνθρωπο, καὶ ἀπὸ ἄνω θρώσκοντα νὰ τὸν μεταθάλει σὲ δοῦλο ταπεινὸ καὶ ὑπάκουο μὲ ἕνα συνεχὲς πνευματικὸ καὶ σωματικὸ σφυροκόπημα ποὺ θάσταξε 1100 χρόνια. ̓Αποπροσανατόλισε τὴν ἀνθρωπότητα, ποὺ δὲν μπορεῖ ἀκόμη καὶ σήμερα νὰ συνέλθει ἀπὸ αὐτὸ τὸν ἐφιάλτη. Γιὰ 1100 χρόνια ὁ μοναδικὸς σχοπὸς ὕπαρξης τοῦ Βυζαντίου δὲν ἡήταν ἡ λατρεία τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ ἡα ἢ γενοκτονία τοῦ γένους τῶν Ἑλλήνων και ἡ ἐξαφάνιση ἀπὸ προσώπου γῆς ὅσων μποροῦσαν νὰ θυμίζουν Ἕλληνικχο πολιτισμό. Ἡ μόνη τέχνη ποὺ ἀναπτύχθη κε ἦταν αὐτὴ ποὺ εἰχε σχέση μὲ τὴν Ἐκκλησία, ὅλες οἱ ἄλλες δραστηριότητες ἐκτὸς τῆς γεωργίας ἦταν ὑ ὑπὸ διωγμὸν. Τὸ «θέλημα τοῦ Θεοῦ» ἔγινε ὁ χαταλύτης κάθε προσπάθειας σκέψης καὶ ἡ μοναδικὴ ἀπάντηση στὶς ἔρωτ σεις ἐπὶ παντὸς ἐπιστητοῦ. Τὸ Βυζάντι οῆταν ἐναντίον τῶν γραμμάτων, τῶν τεχνῶν καὶ τὸ χειρότερο ἐναντίον τῆς χαρᾶς τῆς ζωῆς, ποὺ ται. τίστηκε μὲ τὴν ἁμαρτία. Καταδίωξε, ἐξόρι σε, δολοφόνησε καὶ χατατρομοχράτησε τὸν ἄνθρωπο μὲ ἀφορισμούς, κατάρες, ἀναθέματα, χατασχέσεις, ἐξορίες, ἐγκλή ματα: καὶ γενοκχτονίες. Ἢ ἄρνηση ὑποταγῆς στὴν ἐπίσημη λατρεία ἐ ἐτιμωρεῖτο μὲ θάνατο καὶ, μευση τῶν ὅποιων περιουσιακῶν στοι εις ων. Τὴν μαύρη αὐτὴ περίοδο, ὁπότε διαπράχθηκε τὸ μεγαλύτερο. σὲ διάρχειά καὶ ἀγριότητα ἔγχλημα στὴν ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητος, τὴν σημματοδοτοῦν δύο πορκαγιές τοῦ ἔντυπου λόγου. Τὴν πρώτη τὴν διέταξε ὁ ὁ πρῶτος διδάξας τὸ κάψιμο 6ιθλίων, ὁ αὐτοκράτορας Κωνσταντῖνος τὸ 325 μ. Χ., ὁπότε κάηκαν ὅλα τὰ διδλία ἐκτὸς τῶν ἐκκλησιαστικῶν. Ἴσως αὐτὴ ἡ καταστροφὴ τοῦ πνευματικοῦ πλούτου νὰ εἶχε μεγαλύτερες ἐ ἐπιπτώσεις στὴν ἐξέλιξη τῆς ἀνθρωπότητος ἀπὸ τὴν καταστροφὴ τῆς Βιθλιοθήκης τῆς κο ωνδοσίας, Καὶ τὴν τελευταία την διέταξε ὁ πατριάρχης Γεννάδιος Σχολάριος μὲ τὰ ἴδια Ἀριτήρια. Τὸ Βυζάντιο τελικὰ σὲ πεῖσμα τῆς λογικῆς καὶ τῶν ἱερῶν κανόνων κατόρθωσε τὸ ἀκατόρθωτο: Νὰ μετατρέψει μιὰ οἴκουμενικῆ θρησκεία σὲ κρατική. Καὶ στὴ συνέχεια νὰ συρρικνωθεῖ ἕνα ἔθνος, ποὺ ἁπλωνόταν σὲ τρεῖς ἠπείρους, σὲ ἕνα κρατίδιο 134 χιλιάδων τ.χλμ. Τὰ ἔδεσε καὶ τὰ