ΔΑΥΛΟΣ/Ι45, Ἰανουάριος 1994 δ444 Ἡ πανάρχαια παρουσία Ἑλλήνων στὴν Αἰθιοπία Φίλε κύριε Λάμπρου, Εἰς τὸ τεῦχος 143 τοῦ «Δαυλοῦ» ἔχετε δημοσιεύσει τὸ κείμενο τῆς ἐπιστολῆς τοῦ κ.Σ. Χριστοδουλάρη σχετικά, μὲ τὶς ὁμοιότητες τῆς Ἑλληνικῆς καὶ τῆς Αἰθιοπικῆς γραφῆς. Ἐπίὶ τοῦ ἐν λόγῳ θέματος ἔχω νὰ παρατηρήσω τὰ ἀκόλουθα ἐν συντομία: Κατὰ τὴν ἀρχαιότητα ἡ μεταξὺ τῶν παραποτάμων Νείλου καὶ Κυανοῦ Νείλου ̓χώρα (τῆς Αἰθιοπίας) θεωρουμένη καὶ ὡς νῆσος ὀνομάζετο Μερόη, εἰς τὴν ὁποίαν ὑπῆρχε και ὁμώνυμηή. πόλις. Ἡ πόλις Μερόη ητο ἔδρα ἰσχυροῦ ἱερατικοῦ καὶ ἐμπορικοῦ κράτους, είχε δὲ πολιτισμὸ συγγενή μὲ τὸν Αἰγυπτιακὸν καὶ τὰ ἱερατεῖα αὐτὰ εὑρίσκοντο εἰς ἄμεσον ἐπαφὴν μὲ τὰ ἄλλα ἱερατεῖα τοῦ ̓Απόλλωνος, το δὲ μουσικὸ ὑλικὸ τῶν Αἰθιόπων ἔχει καὶ πηγὰς Αἰολικάς, ̓Εὰν ἀνατρέξωμε εἰς τὴν προϊστορίαν, θλέπομε ὅτι ἡ Κλυμένη (Ὠκεανίδα) φέρεται ὡς κόρη τοῦ Ὠκεανοῦ καὶ τῆς Τηθύος, γιὰ τὸ λόγο αὐτὸ ἐκαλεῖτο καὶ Ὠκεανίδα. Ἢ μητέρα τῆς Κλυμένης, δηλαδὴ ἡ Τηθύς, φέρεται θυγατέρα τοῦ Οὐρανοῦ καὶ τῆς Γῆς καὶ μία τῶν Τιτανίδων, καὶ ὡς σύζυγος τοῦ Ὠκεανοῦ εἶχε τέκνα τὰς Ὠκεανίδας καὶ τοὺς θεοὺς τῶν ποταμῶν. Ἢ Τηθὺς κατὰ τὸν Πλούταρχο ἐταυτιζετο πρὸς τὴν Αἰγυπτίαν θεὰν Ἴσιδα, ἡ δὲ κόρη της Κλυμένη ἦταν. ἡ ἀγαπημένη τοῦ Ἡλίου, καὶ λέγεται ὅτι μὲ αὐτὴν ὁ Ἥλιος ἔκανε τὸν Φαέθοντα, ὁ δὲ Ἥλιος ἐταυτίζετο μὲ τὸν θεὸν ̓Απόλλωνα. ̓Επίσης ἡ Κλυμένη φέρεται καὶ ὡς σύζυγος τοῦ Μέροπος, δασιλέως τῶν Αἰθιόπων. Τὸ ὄνομα τῆς Κλυμένης ὦἀποτελεῖ καὶ τὴν πουπτογράφηση τοῦ ὀνόματος «Κύμη» καὶ «Κλυμένη Ξ Κύμη λένε», ὅπως ἀναφέρω καὶ εἰς τὸ διδλίο μου «Ἱστορία τῆς Εὐθοϊκῆς Κύμης - ̓Ελληνικὸ ἡ Κυμμαϊκὸ ̓Αλφάδητο - Σχέση Κύμης καὶ Μυκηνῶν». Μετὰ ἀπὸ αὐτὴ τὴν σύντομη ἀνάπτυξη παρατηροῦμε, ὅτι ὑπάρχει συσχετισμὸς ἐπὶ ἱστορικοῦ ἐπιπέδου μὲ τὸ θέμα τὸ ὁποῖο προαναφέραμε καὶ σὲ σχέση μὲ τὸ Κυμαϊκὸ ἀλφάδητο, τὸ ὁποῖο κατὰ τὴν ἀποψή μου εἶναι τὸ Ἑλληνικό. Φιλικώτατα ̓Αθαν. Δαφνῆς Διενθυντὴς Ὑπουργείου Οἰκονομικῶν Τὸ ἔτος τῆς καύσεως τοῦ ἔργου τοῦ Πλήθωνος ἀπὸ τὸν Γεννάδιο ̓Αξιότιμελ. Λάμπρου, ̓Οφείλω νὰ τὸ ὁμολογήσω! Οἱ ἀπὸ καιρὸ προτροπὲς φίλου μου φιλολόγου καὶ ἰδιαί τερα τὸ «δέλεαρ» τοῦ τίτλου στὸ τεῦχος 137 «ΝᾺ ΑΠΟΒΛΗΘΗ Η ΠΑ/ΙΑΙΑ 4ΙΑΘΗΚΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ» ἔγιναν ἢ ἀφορμὴ νὰ γίνω τακτικὸς ἀναγνώστης σας. Σᾶς ἐκφράζω τὰ θερμά μου συγχαρητήρια γιὰ τὴν ἐπιμελημένη, Ἀαλαίσθητη ἔκδοση καὶ τὴν συμπαράστασή μου στὶς θέσεις καὶ τὴν προσπάθειά σας |... Ἐπιτρέψτε μου τώρα μία παρατήρηση ἀπὸ τὴν ἀνάγνωση τοῦ τεύχους 137: Στὸ ἄρθρο τοῦ κ. Πάνου Τσίνα «Ἢ πτῶσις τῆς Πόλεως» διαδάζω (σελ. 7964): «Η ἀπάντησις εἶχε δοθῆ εἰς αὐτὸν πρὸ ἀρκετοῦ καιροῦ, ἀλλ’ ὁ Παλαιολόγος, ὡς ἐκ τῆς καλοκαγαθίας του, δὲν τὴν ἀντελήφθη... Τὸ γεγονὸς αὐτὸ ήτο ἢ δημοσία καῦσις τῶν ἔργων τοῦ Γεω γίου Γεμιστοῦ Πλήθωνος... Πρωτοστάτης ἥτο εἷς φιλόδοξος ἱ ἱερωμένος, ὁ Γεώργιος Γεννάδιος». Στὴν Εγκυκλοπαίδεια «ΔΟΜΗ» διαθά- ζουμε γιὰ τὸν Πλήθωνα: «Τὸ πρωτότυπο τοῦ ἔργου Νόμων Συγγραφἠ κάηκε ἀπὸ τὸν πατριάρχη Γεννάδιο Σχολάριο τὸ 1464 ὡς “εἰδωλολατρικό”». Γιὰ δὲ τὸν Γεννάδιο Σχολάριο διαθάζουμε: « ̓Απὸ τὸ [454 ἕως τὸ 1466 τρεῖς φορὲς ἀνέδήκε στὸν πατριαρχικὸ θρόνο καὶ τρεῖς φορὲς παραιτήθηκε... Τελικὰ ἀποσύρθηκε στὴ μονὴ τοῦ Προδρόμου... ̓Απ’ ἐκεῖ ἀπαγόρευσε τὴν ἀνάγνωση καὶ διέταξε τὴν καύση τῶν ἔργων τοῦ μεγάλου ὁραματιστῆ καὶ πιὸ πρωτότυπου δυζαντινοῦ φιλοσόφου, τοῦ Πλήθωνα». Εἶναι φανερὸ ὅτι ὑπάρχει θέμα χρόνου. Τὸ Ἰ464 ὁ Παλαιολόγος δὲν εἶναι πιὰ ἓν ζωῇ, γιὰ νὰ ἀντιληφθῆ τὴν «ἀπάντηση» τοῦ Γενναδίου «διὰ τῆς δημοσίας καύσεως τῶν ἔργων τοῦ Γεμιστοῦ εἰς ἀγυιάν τινα τῆς Πόλεως». Μὲ πολλὴν ἐκτίμηση: Κώστας Ἰωάννου Πολιτικὸς Μηχανικὸς Εὐγενείας 4-6, 151 23 Φιλοθέη