ΜΕΤΑΞΥ ΣΟΒΑΡΟΥ ΚΑΙ ΑΣΤΕΙΟΥ Τοῦ ᾿Αριστοφάνη Καρφιᾶ Κότοτο μοῖρα τοῦ Ντουνανμᾶ (τοῦ Αὐ- τοκρατορικοῦ ᾿Οθωμανικοῦ Στόλου), διετάχθη νὰ µεταφέρη τοὺς ἵππους συντάγ- ματος τινὸς σπαχήδων. Τὰ ἄλογα ἐπεβιβά- σθηκαν ἐν τάξει καὶ τὰ πλοῖα ἀπέπλευσαν. Ὃ καιρὸς ἦτο αἴθριος, ὅλα κατὰ τὸν πλοῦν ἔβαινον ὁμαλῶς, ὅταν κάποιαν στιγμήν, εἰς τὴν μέσην τοῦ πελάγους, τὰ ἄλογα, πει- νάσαντα, ἤρχισαν νὰ διαμαρτύρωνται, ὡς ἡ φύσις ὥρισεν, διὰ λακτισμάτων, δηλαδή, ἐπὶ τῶν σαθρῶν ξυλίνων τῶν πλοίων τοιχω- μάτων. Ζωοτροφαὶ ὅμως δὲν ὑπῆρχον. Κά- ποιος τὰς εἶχεν ὑπεξαιρέσει, ὡς ἡ παράδο- σις ἐπέτασσεν, πιστέψας προφανῶς ὅτι ὁ θαλασσινὸς ἀήρ ἤρκει, διὰ νὰ πληρώσῃ καὶ κοιλίας τῶν ζώων. “Ο ἐπικεφαλῆς πασ- σᾶς, βλέπων ὅτι ὑπῆρχε κίνδυνος νὰ διαρ- ραγοῦν τὰ τοιχώματα ἐκ τῶν λακτισμάτων καὶ νὰ βυθισθοῦν τὰ πλοῖα, διέταξεν τὸν σαλπιγκτὴν νὰ σαλπίση τὸ «γιέμ μπουρου- σοῦ» (διανομὴν τροφῆς). Τὸ στρατήγημα ἐ- πέτυχεν. Τὰ ἄλογα, ἀκούσαντα τὸν γνώρι- μον ἦχον, τὸν ὁποῖον ἠκολούθει τροφή, ἧ- σύχασαν. Ὅμως, ὕστερα ἀπὸ περέλευσιν ὥρας, ἀ- νησυχία ἤρχισεν καὶ πάλιν νὰ ἐκδηλοῦται. Ἐσαλπίσθη ξανὰ τὸ «γιὲμ - μπουρουσοῦ» καὶ ἡ ἡσυχία ἦλθεν καὶ πάλιν. Τὸ «γιὲμ - μπουρουσοῦ» ἐπανελήφθη ἀρκετὰς φοράς. Πλήν, ὁ μοιραῖος πλοῦς ἦτο μακρός... Κά- ποτε, τὰ ἄλογα ἐσυνειδητοποίησαν, ὅτι οἱ ἦχοι τοῦ «γιὲμ - μπουρουσοῦ», δὲν ἠδύναν- το μόνοι νὰ πληρώσουν τὰ κενὰς κοιλίας τῶν, ὁπότε ἤρχισαν νὰ λακτίζουν βιαίως καὶ ὁμαδικῶς πρὸς κάθε κατεύθυνσιν. Ἐν- τὸς ὀλίγου, ἄλογα, σπαχῆδες καὶ ναῦται εὑρίσκοντο εἰς τῶν νερῶν τὰ βάθη, ἐνῶ ὁ σαλπιγκτὴς εἰς τὸ ὑψηλότερον κατάρτι ἐ- ξηκολούθει νὰ σαλπίζη τὸ «γιὲμ - μπουρου- σοῦ»... Τὴν παλαιὰν ταύτην ἱστορίαν ἐνεθυμή- θην παρατηρῶν τὰ διαλαμβανόμενα ἐσχά- τως εἰς τὸ ἡμέτερον ποιμνιοστάσιον. Μα- ταίως οἱ σαλπιγκταὶ τῶν ποιμένων μας σαλπίζουν «τουρκικὰς ἀπειλάς», «ἀμερι- κανικοὺς ἐκβιασμοὺς» «βάσεις θανάτου» καὶ ποικίλα ἄλλα ψυχοκατασταλτικὰ ἄλ- λοτε ἐμβατήρια. Τὰ περισσότερα πρόβατα τῆς ποίμνης ὄχι μόνον δὲν ἡσυχάζουν, ἀλ- λὰ καὶ ἐντείνουν τὰ λακτίσματά των, ἔνθεν κἀκεῖθεν. Τελικῶς κανὲν «γιὲμ - μπουρου- σοῦ» δὲν δύναται νὰ ἀντικαταστήση τὴν πραγματικὴν τροφήν... Εξ τὰ ἐφημερίδας ἐδημοσιεύθησαν προ- σφάτως ποικίλα ρεπορτάζ καὶ φῶώτο- γραφίαι ἀπὸ τὴν ὁμαδικὴν σφαγὴν καὶ τα- φὴν εἰς «χωματερὰς» 250.000 ὀρνίθων τῶν πτηνοτροφείων τῶν Μεγάρων. 'Ομοῦ ἐτά- φησαν καὶ 4.500.000 αὐγά. Παρόμοιαι «τε- λετουργίαι» ἔγιναν καὶ εἰς πτηνοτροφεῖα τῆς Νιγρίτης --ἀκολουθοῦν δὲ τὰς σχετι- κὰς ποὺ γίνονται κατ᾽ ἔτος πλέον καὶ κατ’ ἔθιμον διὰ τὰ πορτοκάλια, μῆλα, ροδάκι- να, ἀγγούρια καὶ λοιπὰ ὀπωροκηπευτικά. Αἱ «μυριόμβαι» αὐταὶ γίνονται, διὰ νὰ ἔξευ- μενισθοῦν οἱ νέοι σύγχρονοι θεοὶ-- αἱ τιµαί, τὰς ὁποίας θεσπίζει ἡ ΕΟΚ. «Συμφέρευ --λένε οἱ σοφοὶ-- νὰ ταφοῦν τὰ τρόφιμα, παρὰ νὰ πωληθοῦν εἰς χαμηλοτέρας τιμάς. Τὰς ταφὰς δὲ ταύτας διατάσσουν καὶ ἐπι- βλέπουν οἱ ποιμένες µας --οἱ ἴδιοι, οἱ ὁ- ποῖοι δὲν χάνουν εὐκαιρίαν εἰς παντοειδῆ συνέδρια, συνελεύσεις καὶ λοιπὰ τραπεζώ- ματα νὰ ἐκφράζουν, μεταξὺ τυροῦ καὶ ᾱ- χλαδίου, τὴν «ὀδύνην» των διὰ τοὺς ἐκ τῆς πείνης µαστιζοµένους λαοὺς τῆς ᾿Αφρικῆς καὶ τῆς ᾿Ασίας, καὶ ἐκ τῆς ὁποίας καθημε- ρινῶς ἀποθνήσκουν ἑκατοντάδες χιλιάδες ἄνθρωποι --κυρίως παιδιά. « Ὑποκριταΐ, πῶς φύγετε ἀπὸ τῆς κρίσεως τῆς γεένης»! διάβασα, προσφάτως, ὅτι οἱ ἐπιστήμο- νες οἱ ἀσχολούμενοι μὲ τὴν «συμπερι- φορὰν» τῶν ὑποατομικῶν «σωματιδίων» ἀνεκάλυψαν, ὅτι εἰς τὰ ὑψηλὰ ἠλεκτρομα- γνητικὰ πεδία ὑφίστανται λεπτότατοι διά-