8445 ΔΑΥΛΟΣΜΙ45, Ἰανουάριος 1994 ̓Ακρόπολῃ, ̓Εθνικὸ ̓Αρχαιολογικὸ Μουσεῖο, Μετρὸ ̓Αγαπητέ «Δαυλέ», Βρίσκομαι σὲ θέση νὰ γράψω πρὸς τὴ μοναδικὴ ἴσως φωνή, ποὺ παλεύει γιὰ τὴν ἱστορικὴ ἀλήθεια τοῦ 'Ἑλληνισμοῦ, μὲ σκοπὸ νὰ καταγγείλω ὁρισμένες ἄπρεπες-ἀδικαιολόγη τες-ἐγχλη ματικὲς κατὰ τὴ γνώμη μου πράξεις, ποὺ ἀφοροῦν στὴ διαφύλαξη τῆς ἀρχαίας μας κληρονομιᾶς. Καὶ πρῶτα-πρῶτα: ὅποιος ἔτυχε νὰ ἔπισκεφθεῖ τὸν Παρθενῶνα κατὰ τὴ διάρκεια τοῦ καλοκαιριοῦ, θὰ θαύμασε ἕνα μεγάλο σιδερένιο γερανὸ (!) μέσα στὸν ὀπισθόδομὸ τοῦ Ναοῦ, παρέα μὲ πλῆθος ἐργαλείων (λοστῶν, σίδερων κ.λπ.), ποὺ 6ρίσκονταν παρατημένα πλάι στὸ Ναὸ τῆς Νίκης. Καὶ δέδαια εἶναι κατανοητὴ οἱαδήποτε ὀργανωμένη προσπάθεια συντήρησης τῶν μνημείων τῆς ̓Ακροπόλεως, ὅμως δὲ θᾶπρεπε νὰ ληφθεῖ ὑπόψιν ὑπὸ τῶν ἁρμοδίων ἡ χρονικὴ περίοδος τῶν ἐργασιῶν; Διότι τὸ νὰ μμεταθάλλει κανεὶς τὸν Ἱερὸ Βράχο σὲ ἐργοτάξιο μέσα στὸ κατακαλόκαιρο -ἐποχὴ μὲ τὸν μεγαλύτερο ἀριθμὸ ἐπισκεπτῶνεἶναι τουλάχιστον ἀνόητο. Σὲ ἄλλα κράτη καὶ γιὰ τέτοιας σημασίας ἀρχαιότητες εἶναι δέδαιον ὅτι οἱ ἐργασίες θὰ γίνονταν νυχθημερὸν καὶ μὲ ὑψηλὸ αἴσθημα εὐθύνης κι ὄχι διαστικὰ καὶ στὰ πλαίσια τῆς γνωστῆς Νεοελληνικῆς δημοσιοὐπαλληλικῆς νοοτροπίας. Ἕνας ἄλλος χῶρος στιγματισμένος ἀπὸ ἀδιαφορία καὶ προχειρότητα εἶναι τὸ Ἐθνικὸ ̓Αρχαιολογικὸ Μουσεῖο τῶν ̓Αθηνῶν. Ἐκεῖ, ἐκτὸς τῶν πρόσφατων κλοπῶν -- τὸ μέγεθος τῆς ἀδιαφορίας φαίνετα καθαρὰ ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ ὑπεύθυνοι τοῦ Μουσείου ἀμφιδάλλουν ἂν πρόΧειται γιὰ πραγματικὲς κλοπὲς ἢ γιὰ ἑλλείψεις ἐκθεμάτων λόγω μεταφορᾶς τους πρὸς τὶς αἴθουσες συντηρήσεως! -- ἀλλὰ καὶ τῶν ζημιῶν ποὺ γίνονται συχνά, χωρὶς κὰν νὰ παίρνουν δημοσιότητα, δύο εἶναι τὰ σημεῖα ποὺ ἁμαυρώνουν τὴν ἔξωθεν εἰκόνα πρὸς τοὺς ἐνδιαφερόμενους. Τὸ πρῶτο θλιδερὸ γεγονὸς ἔχει νὰ κάνει μὲ τὴ συνεχή συγκέντρωση ἀρχαίων εὑρημάτων ἀπὸ ὁλόκληρη τὴν Ἑλλάδα -- καὶ τὴν εὐρύτερη περιοχὴ τῆς ̓Ανατολικῆς Μεσογείου -- στὸ Μουσεῖο τῆς ὁδοῦ Πατησίων (καὶ νῦν 28ης ̓ ̓Οκτω6ρίου). Κοσμήματα ἀπὸ τὴν Κρήτη, νομί- σματα ἀπὸ τὴν Θράκη, τὴν Κάτω ̓Ιταλία καὶ τὴν Ἤπειρο, γλυπτὰ ἀπὸ τὴν Μακεδονία, τὴν Μικρὰ ̓Ασία καὶ τὶς Κυκλάδες εἶναι ὅλα ἐκεῖ στοιθαγμένα σὲ στενάχωρα ράφια ἢ ἀραδιασμένα σὲ -καλυμμένους μὲ τζάμι- πάγκους. Ὁπωσδήποτε ὁ χαρακτηρισμὸς «ἐθνικὸ» δικαιολογεῖ ὡς ἕνα δαθμὸ τὴν παρουσία στοιχείων Ἑλληνικοῦ Πολιτισμοῦ ἀπὸ τὴν εὐρύτερη -κι ὄχι μόνοἙλληνικὴ Ἐπικράτεια, ὅμως ὁ τρόπος παράθεσής τους ἐκτὸς τοῦ ὅτι μειώνει τὴν ἀξία τους ἀπ’ ὅλες τὶς πλευρές, ταυτόχρονα μαρτυρεῖ καὶ τὴ γύμνια τῆς ἑλληνικῆς ἐπαρχίας - τῆς «Αλλης» Ἑλλάδας -- σὲ ὑποδομὴ ὑλικοτεχνική, ἱκανὴ νὰ φιλοξενήσει τουλάχιστον τὰ κατὰ τόπους εὑρήματα. ̓Αλλὰ ὑποδομὴ ἄξια λόγου δὲν φαίνεται νὰ ὑπάρχει οὔτε καὶ στὸ ἴδιο τὸ Μουσεῖο τῶν ̓Αθηνῶν, ἂν κρίνει κανεὶς ἀπὸ τὴν ἄχαρη μέθοδο τοῦ «μαρκαρίσματος» τῶν ἐκθεμάτων μὲ τοὺς κωδικοὺς τετραψήφιους ἀριθμούς τους (μὲ μαῦρο μαρκαδόρο), μὲ ἀποτέλεσμα τὰ ἐκθέματα νὰ δείχνουν «μουτζουρωμένα», καὶ μάλιστα τὰ περισσότερα ἀπὸ αὐτὰ εἶναι ἐντελῶς ἐκτεθειμένα στὶς προθέσεις ὁρισμένων, δεδομένου ὅτι καὶ ἡ ἐπιτήρηση εἶναι σαφῶς πλημμελής. Ἕνα ἄλλο θέμα ὑψί στης ση μασί ας κι ἔπικαιρότητας εἶναι ἡ ἀναμενόμενη κατασκευὴ τοῦ ὑποηλεκτροσιδηρόδρομου σὲ σχέση μὲ τὴν ἀπρογραμμάτιστη κι ἐπιπόλάνα διάνοιξη τῆς σήραγγας στὰ «σπλάγχνα» τῆς) Αθήνας. Οἱ δῆθεν διαθεθαιώσεις τῶν ἁρμοδίων φορέων, ὅτι οἱ ἐκσκαφὲς διεξάγονται σὲ τέτοιο 6άθος ποὺ ἀποκλείεται ἡ ὕπαρξη ἀρχαίων εὑρημάτων, εἶναι ἀστεία, ἂν ὄχι ὕποπτη. Καὶ τώρα τὸ θηριῶδες κατασκεύασμα -τὸ εὐήχως ἀποκαλούμενο καὶ «μετροπόντικας»-- εἶναι ἕτοιμο νὰ ἁλέσει ὁτιδήποτε θρεῖ μπροστά του, ἐξαφανίζοντας ταυτόχρονα κάθε ἀπόδειξη «συνάντησής» του μὲ ἀρχαιο-κατασκευές, γιὰ νὰ ἀπαλλάξει μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ ἀπὸ τὶς εὐθύνες ὅλους ἐκείνους ποὺ ἔχουν ἀναλάδει νὰ «ἐκσυγχρονίσουν» τὴν ̓Αθήνα. Μὲ τιμὴ Δημήτρης Ε. Μπότσαρης Φοιτητὴς Ἰατρικῆς Πλούτωνος [6 185 43, Πειραιᾶς