8445 ΔΑΥΛΟΣΜΙ45, Ἰανουάριος 1994 ᾿Ακρόπολῃ, ᾿Εθνικὸ ᾿Αρχαιολογικὸ Μουσεῖο, Μετρὸ ᾿Αγαπητέ «Δαυλέ», Βρίσκομαι σὲ θέση νὰ γράψω πρὸς τὴ μο- ναδικὴ ἴσως φωνή, ποὺ παλεύει γιὰ τὴν ἱστορικὴ ἀλήθεια τοῦ 'Ἑλληνισμοῦ, μὲ σκοπὸ νὰ καταγγείλω ὁρισμένες ἄπρε- πες-ἀδικαιολόγη τες-ἐγχλη ματικὲς κατὰ τὴ γνώμη μου πράξεις, ποὺ ἀφοροῦν στὴ δια- φύλαξη τῆς ἀρχαίας μας κληρονομιᾶς. Καὶ πρῶτα-πρῶτα: ὅποιος ἔτυχε νὰ ἔπι- σκεφθεῖ τὸν Παρθενῶνα κατὰ τὴ διάρκεια τοῦ καλοκαιριοῦ, θὰ θαύμασε ἕνα µεγάλο σιδερένιο γερανὸ (!) µέσα στὸν ὀπισθόδο- μὸ τοῦ Ναοῦ, παρέα μὲ πλῆθος ἐργαλείων (λοστῶν, σίδερων κ.λπ.), ποὺ 6ρίσκονταν παρατηµένα πλάι στὸ Ναὸ τῆς Νίκης. Καὶ δέδαια εἶναι κατανοητὴ οἱαδήποτε ὀργα- νωμένη προσπάθεια συντήρησης τῶν µνη- μείων τῆς ᾿Ακροπόλεως, ὅμως δὲ θᾶπρεπε νὰ ληφθεῖ ὑπόψιν ὑπὸ τῶν ἁρμοδίων ἡ χρονικὴ περίοδος τῶν ἐργασιῶν; Διότι τὸ νὰ μµεταθάλλει κανεὶς τὸν Ἱερὸ Βράχο σὲ ἐργοτάξιο μέσα στὸ κατακαλόκαιρο -ἐποχὴ μὲ τὸν µεγαλύτερο ἀριθμὸ ἐπισκεπτῶν- εἶναι τουλάχιστον ἀνόητο. Σὲ ἄλλα κράτη καὶ γιὰ τέτοιας σημασίας ἀρχαιότητες εἶναι δέδαιον ὅτι οἱ ἐργασίες θὰ γίνονταν νυ- χθημερὸν καὶ μὲ ὑψηλὸ αἴσθημα εὐθύνης κι ὄχι διαστικὰ καὶ στὰ πλαίσια τῆς γνω- στῆς Νεοελληνικῆς δημοσιοὐπαλληλικῆς νοοτροπίας. Ἕνας ἄλλος χῶρος στιγματισμένος ἀπὸ ἀδιαφορία καὶ προχειρότητα εἶναι τὸ Ἐθνικὸ ᾿Αρχαιολογικὸ Μουσεῖο τῶν ᾿Αθηνῶν. Ἐκεῖ, ἐκτὸς τῶν πρόσφατων κλοπῶν -- τὸ μέγεθος τῆς ἀδιαφορίας φαί- νετα καθαρὰ ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ ὑπεύ- θυνοι τοῦ Μουσείου ἀμφιδάλλουν ἂν πρό- Χειται γιὰ πραγματικὲς κλοπὲς ἢ γιὰ ἑλλεί- ψεις ἐκθεμάτων λόγω μεταφορᾶς τους πρὸς τὶς αἴθουσες συντηρήσεως! -- ἀλλὰ καὶ τῶν ζημιῶν ποὺ γίνονται συχνά, χωρὶς κὰν νὰ παίρνουν δημοσιότητα, δύο εἶναι τὰ σημεῖα ποὺ ἁμαυρώνουν τὴν ἔξωθεν εἰκόνα πρὸς τοὺς ἐνδιαφερόμενους. Τὸ πρῶτο θλιδερὸ γεγονὸς ἔχει νὰ κάνει μὲ τὴ συνεχή συγκέ- ντρωση ἀρχαίων εὑρημάτων ἀπὸ ὁλόκληρη τὴν Ἑλλάδα -- καὶ τὴν εὐρύτερη περιοχὴ τῆς ᾿Ανατολικῆς Μεσογείου -- στὸ Μουσεῖο τῆς ὁδοῦ Πατησίων (καὶ νῦν 28ης ᾿᾽Οκτω- 6ρίου). Κοσμήματα ἀπὸ τὴν Κρήτη, νομί- σµατα ἀπὸ τὴν Θράκη, τὴν Κάτω ᾿Ιταλία καὶ τὴν Ἤπειρο, γλυπτὰ ἀπὸ τὴν Μακεδο- νία, τὴν Μικρὰ ᾿Ασία καὶ τὶς Κυκλάδες εἶναι ὅλα ἐκεῖ στοιθαγµένα σὲ στενάχωρα ράφια ἢ ἀραδιασμένα σὲ -καλυμμένους μὲ τζάµι- πάγκους. Ὁπωσδήποτε ὁ χαρακτη- ρισμὸς «ἐθνικὸ» δικαιολογεῖ ὡς ἕνα δαθμὸ τὴν παρουσία στοιχείων Ἑλληνικοῦ Πολι- τισμοῦ ἀπὸ τὴν εὐρύτερη -κι ὄχι µόνο- Ἑλληνικὴ Ἐπικράτεια, ὅμως ὁ τρόπος πα- ράθεσής τους ἐκτὸς τοῦ ὅτι μειώνει τὴν ἀξία τους ἀπ’ ὅλες τὶς πλευρές, ταυτόχρονα μαρτυρεῖ καὶ τὴ γύμνια τῆς ἑλληνικῆς ἐπαρχίας - τῆς «Αλλης» Ἑλλάδας -- σὲ ὑποδομὴ ὑλικοτεχνική, ἱκανὴ νὰ φιλοξε- νήσει τουλάχιστον τὰ κατὰ τόπους εὑρή- ματα. ᾿Αλλὰ ὑποδομὴ ἄξια λόγου δὲν φαί- νεται νὰ ὑπάρχει οὔτε καὶ στὸ ἴδιο τὸ Μου- σεῖο τῶν ᾿Αθηνῶν, ἂν κρίνει κανεὶς ἀπὸ τὴν ἄχαρη μέθοδο τοῦ «μαρκαρίσματος» τῶν ἐκθεμάτων μὲ τοὺς κωδικοὺς τετραψήφι- ους ἀριθμούς τους (μὲ μαῦρο µαρκαδόρο), μὲ ἀποτέλεσμα τὰ ἐκθέματα νὰ δείχνουν «μουτζουρωμένα», καὶ μάλιστα τὰ περισ- σότερα ἀπὸ αὐτὰ εἶναι ἐντελῶς ἐκτεθειμέ- να στὶς προθέσεις ὁρισμένων, δεδομένου ὅτι καὶ ἡ ἐπιτήρηση εἶναι σαφῶς πλημμελής. Ἕνα ἄλλο θέμα ὑψί στης ση μασί ας κι ἔπι- καιρότητας εἶναι ἡ ἀναμενόμενη κατα- σκευὴ τοῦ ὑποηλεκτροσιδηρόδρομου σὲ σχέση μὲ τὴν ἀπρογραμμάτιστη κι ἐπιπό- λάνα διάνοιξη τῆς σήραγγας στὰ «σπλάγ- χνα» τῆς) Αθήνας. Οἱ δῆθεν διαθεθαιώσεις τῶν ἁρμοδίων φορέων, ὅτι οἱ ἐκσκαφὲς διε- ξάγονται σὲ τέτοιο 6άθος ποὺ ἀποκλείεται ἡ ὕπαρξη ἀρχαίων εὑρημάτων, εἶναι ἀστεία, ἂν ὄχι ὕποπτη. Καὶ τώρα τὸ θη- ριῶδες κατασκεύασμα -τὸ εὐήχως ἀποκα- λούμενο καὶ «μετροπόντικας»-- εἶναι ἕτοιμο νὰ ἁλέσει ὁτιδήποτε θρεῖ μπροστά του, ἐξα- φανίζοντας ταυτόχρονα κάθε ἀπόδειξη «συνάντησής» του μὲ ἀρχαιο-κατασκευές, γιὰ νὰ ἀπαλλάξει μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ ἀπὸ τὶς εὐθύνες ὅλους ἐκείνους ποὺ ἔχουν ἀνα- λάδει νὰ «ἐκσυγχρονίσουν» τὴν ᾿Αθήνα. Μὲ τιμὴ Δημήτρης Ε. Μπότσαρης Φοιτητὴς Ἰατρικῆς Πλούτωνος [6 185 43, Πειραιᾶς