ΚΑΛΛΙΜΑΧΚΟΣ ΔΙΟΓΕΝΟΥΣ Ἢ Μινωικὴ γραφὴ τοῦ Μὰ ντ ἸΑξιλ Ἐξετάζοντας ἀνθρωπολογικὰ πλαίσια ἐξελίξεως πολιτισμῶν στὴν Εὐρώπη, ὁ ΓΗ εν 6ρεποε κατονομάζει τὶς περιόδους Κρὸ Μανιὸν ἢ Ὠρινιάχειο ο οθοσία Οτο Μαρποπ καὶ Αυωτίρπας τῆς Ν.Δ. Γαλλίας), Μαγδαληναία (τοποθεσία Μαάε]είπε τῆς Ν.Δ. Γαλλίας) καὶ ̓Αζιλιανὴ ἢ Ταρδενοσία (τοποθεσίες Μας ἆ ̓ ΑΖ} στὸ Απερε Γαλλίας καὶ Τατάεπος Ἱσπανίας). Κατ’ αὐτὸν πολιτιστικὰ μεταναστευτικὰ κύματα ἐμφανίστηχκαν στὴν Εὐρώπη, στὸ τρίγωνο Βισκαϊκὸς Κόλπος -"Πυρηναῖα - Ν.Δ. Γαλλία, ἐδῶ καὶ χιλιάδες χρόνια. Ὁ δρεποε ἐντόπισε ἕνα μονοπάτι στὴν προϊστορία. Δὲν ἀσχολήθηκε ὅμως μὲ τὴ φορά τον, μὲ τὴν ἀφετηρία του οὔτε μὲ τὴν σχέση του μὲ ἄλλα μονοπάτια ἢ λεωφόρους. Κάποιοι εἰδικοὶ ἀνθρωπολόγοι ὀνομάζουν τὴν περίοδο Κρὸ Μανιὸν «παλαιοντολογική», τὴν Μαγδαληναία «παλαιολιθική» καὶ τὴν ̓Αζιλιανὴ «ἐπιπαλαιολιθική». Ἢ διάκριση ἔχει σχέση μὲ συγκεκριμένες χρονολογίες. Γιὰ τὴ χρονολόγηση ὅμως αὐτὴ ὑπάρχουν ἐπιφυλάξεις. Ὑπεστηρίχθη, ὅτι τὰ εὑρήματα τοῦ Μας ἆ ̓ Α7ιὶ ἐντάσσονται σὲ πολὺ παλαιότερα πλαίσια. Ακόμη κι ἂν ἀρκεσθοῦμε ὅμως στὸν χαρακτηρισμὸ «ἐπιπαλαιολιθική», σὲ ὅ,τι ἀφορᾶ τὴν ̓Αζιλιανὴ περἰοδο, ἐρευνητέα ἡ προέλευση τοῦ πολιτιστικοῦ κύματος ποὺ ἐπέδρασε καταλυτικὰ στὴν «ἀναθάθμιση» τῆς περιοχῆς. Οἱ ὀνομασίες Κρὸ Μανιόν, Ἑορινιάκ, Μαντελέν, Μὰ ντ’ ̓Αζὶλ καὶ Ταρδένος ξενίζουν, ἐπειδὴ δὲν ἐντοπίζεται ἐτυμολόγησή τους θάσει προδιαγραφῶν τῆς γαλατικῆς γλώσσας. Ἔχει λεχθεῖ, ὅτι πρόκειται γιὰ παραφθορὰ λέξεων ἄλλης γλώσσας, χωρὶς νὰ δίνεται ἑρμηνεία. Στὰ Λατινικὰ δὲν συναντᾶται συγγενὴς ρίζα. Νὰ ὑπάρχει ἄραγε τέτοια ρίζα στὰ ἕλληνικά, ὡς πρόγονου τῆς Λατινικῆς γλώσσας; Στὰ σπήλαια Ανεπμρπαπ ("Ανω Πυρηναῖα), Μοτνεῖ]ες, Κοσοαπιαάουτ(10ἱ) καὶ Οτουζαᾶς (1, Αυάε) θρέθηκαν ζωγραφιαμένες στὸν θράχο παλάμες. Οἱ ζωγράφοι τῆς ἀρχαιότητος ἀκουμποῦσαν τὸ χέρι τους καὶ σχεδίαζαν τὸ περίγραμμα μὲ κόκκινο ἢ μαῦρο χρῶμα. Πρὸς τί αὐτὴ η τάση; Κάποιοι εἰδικοί, ἀδυνατώντας νὰ δώσουν ἐξήγηση, ἀπεδωσαν στὴν πράξη αὐτὴ «μαγικ σημασία», λέγοντας ὅτι παρόμοια συνήθεια συναντᾶται στοὺς Αδοτίριπες τῆς Αὐστραλίας. Στὸ Μέγα 1εξικὸν τῆς ̓Ελληνικῆς Γλώσσης τῶν [Λα 6]] καὶ οοο(ί διαθάζουμε: «παλαμναῖος Ξ-- μολυσμένος, ἱκέτης, μήπω ἐξαγνισθεὶς καὶ συνάμα ὁ χειρὶ ἀνελών τινα. παλάσσω Ξραντίζω, μολύνω, μιαίνω, διασκορπίζομαι καὶ πλήττομαι διὰ κεοαυνῶν». Τόσο στὴν πρώτη ὅσο καὶ στὴ δεύτερη λέξη ἀνιχνεύονται ἔννοιες ἵκεσίας πρὸς σωτηρίαν (π.χ. φυγῆς σὲ ἄλλο μέρος τῆς γῆς μαχρυὰ ἀπὸ σημειούμενες καταστροφές). Ἑπομένως στὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα τὸ σύμδολο τῆς παλάμης προδίδει τάση ἐξαγνισμοῦ. Ἡ τάση αὐτὴ εἶναι ἀνοδική, πρὸς τὸν οὐρανό, ὅπου κυρίαρχο στοιχεῖο τῆς φύσεως εἶναι ὁ ἀήρ. «Παλάμη» καὶ «χεὶρ» εἶναι λέξεις συμθολίξουσες τὸ στοιχεῖον ἀήρ. Ἂς δοῦμε τί διαπιστώνεται στὶς ἀντίστοιχες λέξεις στὰ Γαλλικά. Ἡ παλάμη στὴ Γαλλική γλῶσσα λέγεται ραιυπο. Εἶναι αὐτονόητη ἡ ἑλληνική της προέλευση (παλάμη, ποὺ παρεφθάρη σὲ Ἀπαλάμε καὶ Ἐπάλμε καὶ στὴ συνέχεια μὲ γραφὴ τοῦ Δ ὧς Ν ἔγινε ρᾶνηγο, ραυππε). Ἐκεῖ ὅπου ἐκπλήσσεται κανείς, εἶναι, ὅταν ἀντιληφθεῖ ὅτι ὁ ἀναγραμματισμὸς τοῦ ρᾶυπηε σὲ Ρᾶεππι δίδει τὴν ἔκφραση ρᾶ πηι Ξ- πα ἐμοῦ Ξ πατὴρ ἐμοῦ - ὁ πατήρ μου. Πρόκειται γιὰ ἀναφορὰ συγχρόνως στὸν οὐρανό, ἄρα καὶ στὸ στοιχεῖο ἀήρ. Στὰ Γαλλικὰ ἡ χεὶρ καλεῖται »παίη. “Ἡ τελευταία διασπώμενη προσφέρει. τὰ ἀκόλουθα; τη--ἀἴη, ηγὰ--ἰὴ καὶ παί-π. Στὴν πρώτη περίπτωση ἀνιχνεύεται ἡ ἔκφραση εμὰ εν (ἐμοὶ, τὸ ἕν Ξ εἰς ἐμὲ τὸ ἕν - σὲ μένα ἡ Μονάς), στὴ δεύτερη ἡ ἔκφραση