ΚΑΛΛΙΜΑΧΚΟΣ ΔΙΟΓΕΝΟΥΣ Ἢ Μινωικὴ γραφὴ τοῦ Μὰ ντ ἸΑξιλ Ἐξετάζοντας ἀνθρωπολογικὰ πλαίσια ἐξελίξεως πολιτισμῶν στὴν Εὐρώπη, ὁ ΓΗ εν 6ρεποε κατονομάζει τὶς περιόδους Κρὸ Μανιὸν ἢ Ὠρινιάχειο ο οθοσία Οτο Μαρποπ καὶ Αυωτίρπας τῆς Ν.Δ. Γαλλίας), Μαγδαληναία (τοποθεσία Μαάε]είπε τῆς Ν.Δ. Γαλλίας) καὶ ᾿Αζιλιανὴ ἢ Ταρδενοσία (τοποθεσίες Μας ἆ᾿ ΑΖ} στὸ Απερε Γαλλίας καὶ Τατάεπος Ἱσπανίας). Κατ’ αὐτὸν πολιτιστικὰ µετα- ναστευτικὰ κύματα ἐμφανίστηχκαν στὴν Εὐρώπη, στὸ τρίγωνο Βισκαϊκὸς Κόλπος -"Πυρηναῖα - Ν.Δ. Γαλλία, ἐδῶ καὶ χιλιάδες χρόνια. Ὁ δρεποε ἐντόπισε ἕνα µο- νοπάτι στὴν προϊστορία. Δὲν ἀσχολήθηκε ὅμως μὲ τὴ φορά τον, μὲ τὴν ἀφετη- ρία του οὔτε μὲ τὴν σχέση του μὲ ἄλλα μονοπάτια ἢ λεωφόρους. Κάποιοι εἰδικοὶ ἀνθρωπολόγοι ὀνομάζουν τὴν περίοδο Κρὸ Μανιὸν «παλαι- οντολογική», τὴν Μαγδαληναία «παλαιολιθική» καὶ τὴν ᾿Αζιλιανὴ «ἐπιπαλαι- ολιθική». Ἢ διάκριση ἔχει σχέση μὲ συγκεκριμένες χρονολογίες. Γιὰ τὴ χρονο- λόγηση ὅμως αὐτὴ ὑπάρχουν ἐπιφυλάξεις. Ὑπεστηρίχθη, ὅτι τὰ εὑρήματα τοῦ Μας ἆ᾿ Α7ιὶ ἐντάσσονται σὲ πολὺ παλαιότερα πλαίσια. Ακόμη κι ἂν ἀρκεσθοῦμε ὅμως στὸν χαρακτηρισμὸ «ἐπιπαλαιολιθική», σὲ ὅ,τι ἀφορᾶ τὴν ᾿Αζιλιανὴ πε- ρἰοδο, ἐρευνητέα ἡ προέλευση τοῦ πολιτιστικοῦ κύματος ποὺ ἐπέδρασε καταλυ- τικὰ στὴν «ἀναθάθμιση» τῆς περιοχῆς. Οἱ ὀνομασίες Κρὸ Μανιόν, Ἑορινιάκ, Μα- ντελέν, Μὰ ντ’ ᾿Αζὶλ καὶ Ταρδένος ξενίζουν, ἐπειδὴ δὲν ἐντοπίζεται ἐτυμολόγη- σή τους θάσει προδιαγραφῶν τῆς γαλατικῆς γλώσσας. Ἔχει λεχθεῖ, ὅτι πρόκει- ται γιὰ παραφθορὰ λέξεων ἄλλης γλώσσας, χωρὶς νὰ δίνεται ἑρμηνεία. Στὰ Λα- τινικὰ δὲν συναντᾶται συγγενὴς ρίζα. Νὰ ὑπάρχει ἄραγε τέτοια ρίζα στὰ ἕλλη- νικά, ὡς πρόγονου τῆς Λατινικῆς γλώσσας; Στὰ σπήλαια Ανεπµρπαπ ("Ανω Πυρηναῖα), Μοτνεῖ]ες, Κοσοαπιαάουτ(10ἱ) καὶ Οτουζαᾶς (1, Αυάε) θρέθηκαν ζωγραφιαμένες στὸν θράχο παλάμες. Οἱ ζωγρά- φοι τῆς ἀρχαιότητος ἀκουμποῦσαν τὸ χέρι τους καὶ σχεδίαζαν τὸ περίγραμμα μὲ κόκκινο ἢ μαῦρο χρῶμα. Πρὸς τί αὐτὴ η τάση; Κάποιοι εἰδικοί, ἀδυνατώντας νὰ δώσουν ἐξήγηση, ἀπεδωσαν στὴν πράξη αὐτὴ «μαγικ σημασία», λέγοντας ὅτι παρόμοια συνήθεια συναντᾶται στοὺς Αδοτίριπες τῆς Αὐστραλίας. Στὸ Μέγα 1εξικὸν τῆς ᾿Ελληνικῆς Γλώσσης τῶν [Λα 6]] καὶ οοο(ί διαθάζουµε: «παλαμναῖος Ξ-- μολυσμένος, ἱκέτης, μήπω ἐξαγνισθεὶς καὶ συνάμα ὁ χειρὶ ἀνελών τινα. παλάσσω Ξραντίζω, μολύνω, μιαίνω, διασκορπίζομαι καὶ πλήττομαι διὰ κε- οαυνῶν». Τόσο στὴν πρώτη ὅσο καὶ στὴ δεύτερη λέξη ἀνιχνεύονται ἔννοιες ἵκε- σίας πρὸς σωτηρίαν (π.χ. φυγῆς σὲ ἄλλο μέρος τῆς γῆς μαχρυὰ ἀπὸ σημειούμε- νες καταστροφές). Ἑπομένως στὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα τὸ σύμδολο τῆς παλάμης προδίδει τάση ἐξαγνισμοῦ. Ἡ τάση αὐτὴ εἶναι ἀνοδική, πρὸς τὸν οὐρανό, ὅπου κυρίαρχο στοιχεῖο τῆς φύσεως εἶναι ὁ ἀήρ. «Παλάμη» καὶ «χεὶρ» εἶναι λέξεις συμθολίξουσες τὸ στοιχεῖον ἀήρ. Ἂς δοῦμε τί διαπιστώνεται στὶς ἀντίστοιχες λέξεις στὰ Γαλλικά. Ἡ παλάμη στὴ Γαλλική γλῶσσα λέγεται ραιυπο. Εἶναι αὐτονόητη ἡ ἑλληνική της προέλευση (παλάμη, ποὺ παρεφθάρη σὲ Ἀπαλάμε καὶ Ἐπάλμε καὶ στὴ συνέχεια μὲ γραφὴ τοῦ Δ ὧς Ν ἔγινε ρᾶνηγο, ραυππε). Ἐκεῖ ὅπου ἐκπλήσσεται κανείς, εἶναι, ὅταν ἀντιληφθεῖ ὅτι ὁ ἀναγραμματισμὸς τοῦ ρᾶυπηε σὲ Ρᾶεππι δίδει τὴν ἔκφραση ρᾶ πηι Ξ- πα ἐμοῦ Ξ πατὴρ ἐμοῦ - ὁ πατήρ μου. Πρόκειται γιὰ ἀναφορὰ συγχρόνως στὸν οὐρανό, ἄρα καὶ στὸ στοιχεῖο ἀήρ. Στὰ Γαλλικὰ ἡ χεὶρ καλεῖται »παίη. “Ἡ τελευταία διασπώμενη προσφέρει. τὰ ἀκόλουθα; τη--ἀἴη, ηγὰ--ἰὴ καὶ παί-π. Στὴν πρώτη περίπτωση ἀνιχνεύεται ἡ ἔκφρα- ση εμὰ εν (ἐμοὶ, τὸ ἕν Ξ εἰς ἐμὲ τὸ ἕν - σὲ μένα ἡ Μονάς), στὴ δεύτερη ἡ ἔκφραση