ΕΛΛΟΓΑ ΚΑΙ ΜΑΝΤΙΚΑ ̓Οδύναι καὶ ὠδῖνες Φαντάζεσθε, ἀγαπητοὶ ἀναγνῶστες, τί θὰ συνέδαινε, ἂν παρ’ ἐλπίδα ἀνεθίωναν τὰ ἑλληνικὰ ἰδανικὰ κι ὁ ἑλληνικὸς τρόπος ζωῆς, ὅπως εὔχονται μερικοὶ «ἀφελεῖς» σὰν τὸν Ρισπὲν καὶ τὸν Γκαῖτε ἢ τὀνΚίττο καὶ τὸν Λίδιγκστον; Φαντάζεσθε τί ἐπρόκειτο νὰ συμόῆ, ἂν παρ’ ἐλπίδα ἐδικαιώνοντο οἱ πάσης φύσεως ἑλληνιστές, ἑλληνολάτρεις, ἑλληγίζοντες κι ἑλλήηνικοί, ὅσοι τελοσπάντων ἐπιξητοῦν τὴν ἀπαλλαγὴ τῆς ἀνθρωπότητος ἀπ’ τὸ ἀνθρωποόύρο τέρας τῆς ἀσιογενοῦς ἐξ-ουσίας καὶ τὴν ἐπικράτηση τῆς Ἔλευθερίας͵ τῆς Δικαιοσύνης καὶ τῆς) Αρετῆς; Λοιπόν, «ἂν συνέδαινε κάτι τέτοιο, ἡ ἀνθρωπότητα θὰ κολυμποῦσε στὸ αἷμα»! Μὴν ἀρχίσετε τώρα τὰ πῶς καὶ τὰ γιατί, διότι δὲν πρόκειται νὰ καταλάδετε, ὅπως «δὲν ἔχετε καταλάδει» καὶ τὸ ἁπλούστερο πρᾶγμα, ὅτι δηλαδὴ «ἡ ̓Αρχαία Ελλάδα ἦταν μακάδθρια, παθιασμένη μὲ τὴν αἱματοχυσία καὶ τὴν ἀνυπέρόλητη ἐνοχή: γι’ αὐτὸ καὶ 6ρίσκεται πλήσιέστερα πρὸς τὴν σημερινὴ Βοσνία, παρὰ στὸν φωτεινὸ κόσμο τοῦ σύγχρονου νεοκλασσικισμοῦ»/ Τέτοια πράγματα θὰ συνέόαιναν͵ λοιπόν, σύμφωνα μὲ τὸ διεθνὲς περιοδικὸ ΤΙΜΕ, ἂν ἐξελληνιζόταν ἡ ἀνθρωπότητα: μακάθρια/ Σφαγὲς καὶ σκοτωμοί, γενοκτονίες, θρησκευτικοὶ πόλεμοι καὶ σταυροφορίες, ἱερὲς ἐξετάσεις καὶ πυρές, φανατισμοὶ καὶ ἔθνιχισμοί, μισαλλοδοξίες καὶ διεθνισμοί, κρατικισμοὶ καὶ οἰκονομισμοί, πόλεμοι γιὰ τὰ πετρέλαια, τὰ δολλάρια καὶ τὰ διαμάντια, ἐκδικήσεις καὶ «μογέπι» {Ξ κατάρες καὶ ὄλεθροι). Γι αὐτὸ θὰ πρέπει νὰ προσέξουν καλὰ ὅσοι ἀναφέρονται στὴν Ελλάδα, γιατὶ δὲν ξέρουν τί ζητᾶνε..., λένε οἱ σοφοὶ τοῦ ΤΙΜΕ. Εἴπατε «ράόδος ἐν γωνίᾳ...»; Οχι, δὲν πρόκειται περὶ αὐτοῦ: δηλαδή περὶ ἁπλοῦ παραληρήματος... ̓Εδῶ ἔχουμε ἡφαιστειακὴν ἔκρηξη, ἔχομε ξέσπασμα, ὅπως λέει ὁ λαός. “Ἔνα ξέσπασμα ὀργῆς καὶ κακότητος, ποὺ ἐγγίζει τὰ ὅρια τῆς παράνοιας, ἀφοῦ οἱ ἄνθρωποι ἔφθασαν, χωρὶς νὰ τὸ καταλαδαίνουν, νὰ περιγράφουν τὸν σημερινὸ δικό τους κόσμο, τὸν ἐξ-ουσιαστικὀ «κόσμο» τους, μ ̓ ἀκρίδεια καὶ λεπτομέρεια, ἔστω καὶ μὲ τὴ γνωστὴ διεργασία τῆς ἐσωτερικῆς προδολῆς... Εὔλογα ὡστόσο διερωτᾶται κανείς, γιατί τόσο μῖσος καὶ πάθος ἐναντίον τῆς) Αρχαίας Ελλάδος, τῆς «νεκρῆς» ἐδῶ καὶ δυὸ χιλιάδες χρόνια ̓Αρχαίας Ελλάδος, ὅπως τόσο φιλάρεσκα τὴν ἀποκαλοῦν τὰ ὄργανα τῆς λογοκρατίας; Η ἀπάντηση εἶναι τόσο ἁπλῆ ὅσο καὶ σαφὴς δεδαίως: Διότι ἄρχισαν ν ̓ ἀντιλαμδάνωνται, ὅτι εἶναι γελασμένοι κι ὅτι ἡ ̓Αρχαία Ελλάδα ὄχι μόνο νεκρὴ δὲν εἶναι, ἀλλ ̓ ἀπεναντίας εἶναι τόσο ζωντανή, ὅσο ζωντανοὶ εἶναι κι οἱ ἀπανταχοῦ ἰδεολογικὰ “Ἕλληνες -- ἀνεξαρτήτως ἐθνικότητος -- ποὺ αὐξάνονται ὁσημέραι. " ́Αρχισαν ν ̓ ἀντιλαμθάνωνται, ὅτι ἡ 'Ελλάδα εἶναι ζωντανή καὶ παροῦσα ἔστω στὴν ἐκδαρδαρισμένη της «ἔκδοση» σ ̓ ὅλα τὰ κοινοδούλια τοῦ πολιτισμένου κόσμου, ὅπου οἱ δουλευτές, οἱ ὅσοι ἀνεξάρτητοι κι ἀδέσμευτοι ὄουλευτές, δίδουν μάχες διὰ τοῦ λόγου, ζητώντας τὴν ἐπίλυση τῶν ὅποιων προδλημάτων μὲ τὸν διάλογο’ ἄρχισαν ν ̓ ἀντιλαμθάνωνται, ὅτι ἡ Ελλάδα εἶναι ζωντανὴ καὶ θοιαμθεύει μέσα σ’ ὅλα τὰ πανεπιστήμια τοῦ κόσμου, ὅπου οἱ φοιτητὲς διδάσκονται φιλοσοφία καὶ μαθηματικά, φυσικὴ κι ἀστρονομία, πολιτικὲς ἐπιστῆμες καὶ ἰατρικήν, ποὺ ἄποτελοῦν δημιουργήματα τῶν ἀρχαιοελλήνων. ̓Αρχισαν ν’ ἀντιλαμόάνωνται, ὅτι ἡ 'Ελλάδα εἶναι ζωντανὴ καὶ θριαμδεύει μέσα σ ̓ ὅλα τὰ Μουσεῖα, τὰ Ωδεῖα, τὰ Θέατρα --γεννήματα κι αὐτὰ τῶν θυγατέρων τοῦ Διός, τῶν Μουσῶν -, ὅπου οἱ ἄνθρωποι ἀποζητοῦν τὴν καλλιτεχνική ἀπόλαυση, τὴν ψυχική ἀνάταση, τὸ διάλογο μὲ τὸ Ωραῖο, τὸ Αγαθὸ