ΕΛΛΟΓΑ ΚΑΙ ΜΑΝΤΙΚΑ ᾿Οδύναι καὶ ὠδῖνες Φαντάζεσθε, ἀγαπητοὶ ἀναγνῶστες, τί θὰ συνέδαινε, ἂν παρ’ ἐλπίδα ἀνεθίωναν τὰ ἑλληνικὰ ἰδανικὰ κι ὁ ἑλληνικὸς τρόπος ζωῆς, ὅπως εὔχονται μερικοὶ «ἀφελεῖς» σὰν τὸν Ρισπὲν καὶ τὸν Γκαῖτε ἢ τὀνΚίττο καὶ τὸν Λίδιγκστον; Φαντάζεσθε τί ἐπρόκειτο νὰ συμόῆ, ἂν παρ’ ἐλπίδα ἐδικαιώνοντο οἱ πάσης φύσεως ἑλληνιστές, ἑλληνολάτρεις, ἑλλη- γίζοντες κι ἑλλήηνικοί, ὅσοι τελοσπάντων ἐπιξητοῦν τὴν ἀπαλλαγὴ τῆς ἀνθρωπότητος ἀπ’ τὸ ἀνθρωποόύρο τέρας τῆς ἀσιογενοῦς ἐξ-ουσίας καὶ τὴν ἐπικράτηση τῆς Ἔλευ- θερίας͵ τῆς Δικαιοσύνης καὶ τῆς) Αρετῆς; Λοιπόν, «ἂν συνέδαινε κάτι τέτοιο, ἡ ἀνθρωπότητα θὰ κολυμποῦσε στὸ αἷμα»! Μὴν ἀρχίσετε τώρα τὰ πῶς καὶ τὰ γιατί, διότι δὲν πρόκειται νὰ καταλάδετε, ὅπως «δὲν ἔχε- τε καταλάδει» καὶ τὸ ἁπλούστερο πρᾶγμα, ὅτι δηλαδὴ «ἡ ᾿Αρχαία Ελλάδα ἦταν µα- κάδθρια, παθιασµένη μὲ τὴν αἱματοχυσία καὶ τὴν ἀνυπέρόλητη ἐνοχή: γι’ αὐτὸ καὶ 6ρί- σκεται πλήσιέστερα πρὸς τὴν σημερινὴ Βοσνία, παρὰ στὸν φωτεινὸ κόσμο τοῦ σύγ- χρονου νεοκλασσικισμοῦ»/ Τέτοια πράγματα θὰ συνέόαιναν͵ λοιπόν, σύμφωνα μὲ τὸ διεθνὲς περιοδικὸ ΤΙΜΕ, ἂν ἐξελληνιζόταν ἡ ἀνθρωπότητα: µακάθρια/ Σφαγὲς καὶ σκοτωμοί, γενοκτονίες, θρη- σκευτικοὶ πόλεμοι καὶ σταυροφορίες, ἱερὲς ἐξετάσεις καὶ πυρές, φανατισμοὶ καὶ ἔθνι- χισμοί, µισαλλοδοξίες καὶ διεθνισµοί, κρατικισμοὶ καὶ οἰκονομισμοί, πόλεμοι γιὰ τὰ πετρέλαια, τὰ δολλάρια καὶ τὰ διαμάντια, ἐκδικήσεις καὶ «μογέπι» {Ξ κατάρες καὶ ὄλε- θροι). Γι αὐτὸ θὰ πρέπει νὰ προσέξουν καλὰ ὅσοι ἀναφέρονται στὴν Ελλάδα, γιατὶ δὲν ξέρουν τί ζητᾶνε..., λένε οἱ σοφοὶ τοῦ ΤΙΜΕ. Εἴπατε «ράόδος ἐν γωνίᾳ...»; Οχι, δὲν πρόκειται περὶ αὐτοῦ: δηλαδή περὶ ἁπλοῦ πα- ραληρήματος... ᾿Εδῶ ἔχουμε ἡφαιστειακὴν ἔκρηξη, ἔχομε ξέσπασμα, ὅπως λέει ὁ λαός. “Ἔνα ξέσπασμα ὀργῆς καὶ κακότητος, ποὺ ἐγγίζει τὰ ὅρια τῆς παράνοιας, ἀφοῦ οἱ ἄνθρωποι ἔφθασαν, χωρὶς νὰ τὸ καταλαδαίνουν, νὰ περιγράφουν τὸν σημερινὸ δικό τους κόσμο, τὸν ἐξ-ουσιαστικὀ «κόσμο» τους, μ᾽ ἀκρίδεια καὶ λεπτομέρεια, ἔστω καὶ μὲ τὴ γνωστὴ διεργασία τῆς ἐσωτερικῆς προδολῆς... Εὔλογα ὡστόσο διερωτᾶται κανείς, γιατί τόσο μῖσος καὶ πάθος ἐναντίον τῆς) Αρχαί- ας Ελλάδος, τῆς «νεκρῆς» ἐδῶ καὶ δυὸ χιλιάδες χρόνια ᾿Αρχαίας Ελλάδος, ὅπως τό- σο φιλάρεσκα τὴν ἀποκαλοῦν τὰ ὄργανα τῆς λογοκρατίας; Η ἀπάντηση εἶναι τόσο ἁπλῆ ὅσο καὶ σαφὴς δεδαίως: Διότι ἄρχισαν ν᾿ ἀντιλαμδάνωνται, ὅτι εἶναι γελασμένοι κι ὅτι ἡ ᾿Αρχαία Ελλάδα ὄχι μόνο νεκρὴ δὲν εἶναι, ἀλλ᾽ ἀπεναντίας εἶναι τόσο ζωντα- νή, ὅσο ζωντανοὶ εἶναι κι οἱ ἀπανταχοῦ ἰδεολογικὰ “Ἕλληνες -- ἀνεξαρτήτως ἐθνικό- τητος -- ποὺ αὐξάνονται ὁσημέραι. "΄Αρχισαν ν᾿ ἀντιλαμθάνωνται, ὅτι ἡ 'Ελλάδα εἶναι ζωντανή καὶ παροῦσα ἔστω στὴν ἐκδαρδαρισμένη της «ἔκδοση» σ᾽ ὅλα τὰ κοινοδού- λια τοῦ πολιτισμένου κόσμου, ὅπου οἱ δουλευτές, οἱ ὅσοι ἀνεξάρτητοι κι ἀδέσμευτοι ὄου- λευτές, δίδουν μάχες διὰ τοῦ λόγου, ζητώντας τὴν ἐπίλυση τῶν ὅποιων προδλημάτων μὲ τὸν διάλογο’ ἄρχισαν ν᾿ ἀντιλαμθάνωνται, ὅτι ἡ Ελλάδα εἶναι ζωντανὴ καὶ θοιαμ- θεύει μέσα σ’ ὅλα τὰ πανεπιστήμια τοῦ κόσμου, ὅπου οἱ φοιτητὲς διδάσκονται φιλοσοφία καὶ μαθηματικά, φυσικὴ κι ἀστρονομία, πολιτικὲς ἐπιστῆμες καὶ ἰατρικήν, ποὺ ἄποτε- λοῦν δημιουργήματα τῶν ἀρχαιοελλήνων. ᾿Αρχισαν ν’ ἀντιλαμόάνωνται, ὅτι ἡ 'Ελλά- δα εἶναι ζωντανὴ καὶ θριαμδεύει µέσα σ᾽ ὅλα τὰ Μουσεῖα, τὰ Ωδεῖα, τὰ Θέατρα --γεν- νήματα κι αὐτὰ τῶν θυγατέρων τοῦ Διός, τῶν Μουσῶν -, ὅπου οἱ ἄνθρωποι ἀποζητοῦν τὴν καλλιτεχνική ἀπόλαυση, τὴν ψυχική ἀνάταση, τὸ διάλογο μὲ τὸ Ωραῖο, τὸ Αγαθὸ