ΕΘΝΙΚΑ -; 3 “- ς / Μπορεῖ νὰ ἐξελλη νισθή ἡ ̓Ορ θοδοξία; Κάτι Φαίνεται νὰ ἀλλάζει σ ̓ αὐτὸν ἐδῶ τὸν τόπο. Κάποιοι δείχνουν. νὰ σαλεύουν καὶ νὰ ἀντιδροῦν στὶς ἀνθελληνικὲς προκλή σεις, ποὺ ἄλλοτε καλυμμένα καὶ ἄλλοτε ἀπροκάλυπτα ἐξαπολύονται ἀπὸ τὰ κέντρα ἀποφάσεων, ἐκεῖνα ποὺ νομίζουν ὅτι ἔχουν ἀκόμα νὰ κάνουν μὲ τοὺς γραικύλους τῶν προηγουμένων αἰώνων. Ὅ Νεοέλλη νας, ποὺ ἐπὶ αἰῶνες ἐπανεπαύετο στὸ πνευματικὸ μάνα τῆς ἐξουσίας, φοδούμενος τὴν ὀργὴ τοῦ κάθε εἴδους Κυρίου, ἐγκόσμιου ἢ ὑπερκόσμιου, ἀρχίξει πλέον νὰ ἀμφισθη τεῖ. ̓Αμφισθητεῖ τὴν ρωμαίιπκη παιδεία, τὸ ρωμαίικο κράτος τῶν ἐνταφιαστῶν τῆς Ελληνικῆς ἰδέας καὶ γλώσσας, τὴν καταγωγή του ἀπ ̓ τὸν ̓Αδραὰμ καὶ τὸν ̓Ισαάκ, τὴν ταυτότητατοῦ διπόδου ὑ ὑπηκόου, καὶ κόθει τὸν ὀμφάλιο λῶρο ἀπ ̓’ τὴν τεχνητή ἐκείνη παράδοση ποὺ τὸν ἤθελε ἕρμαιο τῶν ξένων συμφερόντων καὶ τὸν καθιστοῦσε ας στὸν κάθε ντόπιο μιἈροεξουσιαστή-μαριονέττα, τοῦ ὁποίου κάποιοι ἄλλοι ἀλλοδαποὶ μεγαλοεξουσιαστὲς κινοῦσαν καὶ κινοῦν τὰ νήματα, προκειμένου νὰ πείσῃ τὰ ἄλλοτε ἑλληνοειδῆ, ὅτι ὑπάρχουν καὶ ἄλλοι λαοὶ πλὴν τῶν "Ελλήνων, ὅτι οἱ “Ἕλληνες ἡήσαν «εἰδωλολάτρες» καὶ ἀνώμαλοι, ἐνῶ κάποιοι ἄλλοι ὁμαλοὶ καὶ θρῆσκοι, ποὺ κατὰ σύμπτωσιν οἰκοῦν τοὺς « ̓Αγίους Τόπους» καὶ αὐτοί, ὅπως καὶ οἱ πουμλοπαϊχτες. Και διαδίδουν μέχρι σήμερα, αὐτὰ τὰ τραγικὰ ψεύδη οἱ ἴδιοι, θέλοντας νὰ μᾶς πείσουν ξαφνικὰ ὅτι οἱ μαριονέττες ἀπέκτησαν δική τους φωνή. Καὶ εἶναι τραγικὰ τὰ ψεύδη καὶ ὄχι: κωμικοτραγικά, γιατὶ κανεὶς δὲν ἔἔχει τὸ δικαίωμα, νὰ ἀστειεύεται μὲ τὴν ἱστορία καὶ τὶς ἀξίες τῶν προγόνων του. Μὲ τὸ αἷμα ἐκείνων ποὺ πότισαν τὸ χῶμα ποὺ πατᾶμε ἐμεῖς σήμερα, προκειμένου νὰ διαφυλάξουν τὸ δικαίωμα τῆς ἐλευθερίας, τοῦ λόγου, τῆς ἐπιστήμης, ποὺ κάποιοι ἄλλοι ἀμείλικτα καταδίκασαν καὶ προσπάθησαν νὰ ἐξαφανίσουν, αἰσθα! νόμενοι μειονεκτυκά, μιᾶς καὶ ποτέτους δὲν ἀξιώθηκαν νὰ γνωρίσουν, ἀλλὰ οὔτε καὶ νὰ πατανοήσουν τὶς ἱερὲς αὐτὲς ἔννοιες, Καὶ ἔπλασαν (καθὼς ἄλλωστε καὶ ὁ θεός τους ἔχει ἀδυναμία στὸ «πλάσιμο») μιὰ θρησκεία τέτοια, ποὺ σκοπό της εἰχε τὴν ὑποδίδαση τῆς ἀνθρώπινης ὑπάρξεως στὸ ἐπίπεδο τοῦ δούλου -ὑπηκόου καὶ τὴν δημιουργία μιᾶς στρατιᾶς ὑπάκουων καὶ ἀνίσχυρων διπόδων μπροστὰ στὴν παντοδυναμία τοῦ Γιαχθέ. Μιὰ θρησκεία, ποὺ θεμελίωνε τὴν ἐλέῳ Γιαχδὲ θασιλεία και τὸ ἀποκαλυπτικὸ ὡς μη, ανατρέψιμο, τὸ δόγμα. Καὶ τέλος μιὰ θρησκεία, ποὺ ἐκ προοιμίου μᾶς δίνει τὸν ὁρισμό, τὴν θεμελίωση τοῦ ρατσισμοῦ έ θάξοντας τὸν Γιαχδὲ νὰ ἐπιλέγει ἕναν λαὸ ὡς πε ριούσιο καὶ περιορίζοντας τὴν ὑπόλοιπη οἰκουμένη στὸν ρόλο τῶν ἁμαρτωλῶν, τῶν ἀνικάνων, τῶν δούλων τοῦ περιούσιου λαοῦ τοῦ Γ ἴαχθέ. Αὐτὴ εἶναι ἡ θρησκεία, τῶν ̓Εὐραίων, ποὺ ἱερό τους διδλίο ἔἔχουν τὴν Παλαιὰ Διαθήκη. Καὶ εὐσεύής τους πόθος ἦταν νὰ διαδώσουν τὸ «ἱερὸ» αὐτὸ διδλίο καὶ στοὺς ἄλλους λαούς, ἀλλὰ χρυσώ: νοντας τὸ χάπι ταυτοχρόνως. Προσπάθησαν τὸ ἀκατόρθωτο, τὸ ἄλογο, νὰ κά: νουν τοὺς ὑπόλοιπους λαοὺς τῆς γῆς νά ἄποδε χτοῦν τὴν πνευματική τους ἔνδεια, ὅσο κι ἂν αὐτοὶ ἦσαν κλίμακες ἀνώτεροι πνευματικὰ τῶν ̓Εδραίων, καὶ νὰ ὑποκλιθοῦν μπροστὰ στὸ μεγαλεῖο ἑ ἑνὸς ἐθνικοῦ θεοῦ τῶν “Εὐραίων. Νὰ δεχθοῦν (μὲ τὴν ἀπειλὴ τοῦ Ρωμαϊκοῦ ξίφους) ὡς περιούσιο λαὸ ἕ ἕναν ξένο λαό, ὑποδιθάζοντας τοὺς ἑαυτούς τους πρὸ τῆς ἐμῴφα νίσεως τῆς Παλαιᾶς 4 ιαθήκης ὡς ἀγράμματους, εἰδωλολάτρες, ἀνήθικους καὶ ἐγκληματίες, ποὺ περίμεναν ἀπὸ κάποιον Μωύσή, εθνικὸ ἥρωα τῶν “Εὐραίων, νὰ τοὺς διδάξει τί θὰ πεῖ ἠθική. Καὶ δυστυχῶς τὸ πέτυχαν. Πέτυχαν δὲ ταυτόχρονα νὰ ἐξευτελίσουν τὴν ἔννοια τῆς ἑλληνικότητας, νὰ ὑποθιδάσουν τὴν ἑλληνικὴ θρησκευτικοφιλοσοφική μας παράδοση στὸ ἐπίπεδο τῆς «εἰδωλολατρείας», τὴν τέχνη μας στὸ ἐπίπεδο τοῦ «ἀσέμνου» καὶ «αισχροῦ», ἀλλὰ τὸ Κυριότερο νὰ ὁδηγή σουν χέρια ἑλληνικὰ νὰ κάψουν τὰ κείμε"α τῶν προγόνων τους ὡς αἱρετικά καὶ διαδολικὲς ἐμπνεύσεις, νὰ σπάσουν τὰ ἀγάλματα καὶ τοὺς ναοὺς τῶν προπατόρων τους ὡς ξένα πρὸς τὴν ἔννοια τῆς θρησκευτικότητας καὶ νὰ ὁρίσουν ξένους π οπάτορές τους τὸν ̓Αδραὰάμ καὶ τὸν ̓Ισαάκ. ̓Εν τέλει νὰ ὁδηγήσουν τοὺς “Ἕλληνες σὲ μιὰ ἐμφύλια διαμάχη, σὲ ἕναν ἐσωτερικὸ διχασμό, ποὺ μέχρι σήμερα ἐξακολουθεῖ νὰ ὑφίσταται, προκε ἐμένου τὸ ἀστέρι τοῦ 4 αυὶδ νὰ ρίξει πλατιὰ τὴν σκιά του, κρύθοντας τὸν ἑλληνικὸ πνευματικὸ ἥλιο τῆς διανοήσεως ἀπὸ τὴν οἰκουμένη. Τὸ σχέ ἐδιύ τους εἶχε πετύ ει. Γιὰ αἰῶνες ἡ αποτρόπαια σκιὰ αὐτοῦ τοῦ ἄστρου σκίαξε τὰ ἱερά μας χώματα. Καὶ οἱ λίγοι ποὺ ἀπεκάλυπταν τὸ σχέδιό τους, ἔπαιρναν τὸν χαρακτηρισμὸ τοῦ ἀντιχρίστου καθὼς καὶ πάλι αὐτοὶ ποὺ κινοῦσαν ἀπὸ μακριὰ τὰ νήματα ἔπειθαν τὰ εὐκολόπιστα ἑλληνοειδῆ τοῦ καιροῦ τους, ὅτι δῆθεν ὁ χριστιανισμὸς εἶναι ὁ στύχος καὶ