ΕΘΝΙΚΑ -- ; 3 “- ς / Μπορεῖ νὰ ἐξελλη νισθή ἡ ᾿Ορ θοδοξία; Κάτι Φαίνεται νὰ ἀλλάζει σ᾽ αὐτὸν ἐδῶ τὸν τόπο. Κάποιοι δείχνουν. νὰ σαλεύουν καὶ νὰ ἀντιδροῦν στὶς ἀνθελληνικὲς προκλή σεις, ποὺ ἄλλοτε καλυμμένα καὶ ἄλλοτε ἀπροκάλυπτα ἐξαπολύονται ἀπὸ τὰ κέντρα ἀποφάσεων, ἐκεῖνα ποὺ νομίζουν ὅτι ἔχουν ἀκόμα νὰ κάνουν μὲ τοὺς γραικύλους τῶν προηγουμένων αἰώνων. Ὅ Νεοέλλη νας, ποὺ ἐπὶ αἰῶνες ἐπανεπαύετο στὸ πνευματικὸ μάνα τῆς ἐξουσίας, φοδού- μενος τὴν ὀργὴ τοῦ κάθε εἴδους Κυρίου, ἐγκόσμιου ἢ ὑπερκόσμιου, ἀρχίξει πλέον νὰ ἀμφι- σθη τεῖ. ᾿Αμφισθητεῖ τὴν ρωμαίιπκη παιδεία, τὸ ρωμαίικο κράτος τῶν ἐνταφιαστῶν τῆς Ελλη- νικῆς ἰδέας καὶ γλώσσας, τὴν καταγωγή του ἀπ᾿ τὸν ᾿Αδραὰμ καὶ τὸν ᾿Ισαάκ, τὴν ταυτότη- τατοῦ διπόδου ὑ ὑπηκόου, καὶ κόθει τὸν ὀμφάλιο λῶρο ἀπ᾽’ τὴν τεχνητή ἐκείνη παράδοση ποὺ τὸν ἤθελε ἕρμαιο τῶν ξένων συμφερόντων καὶ τὸν καθιστοῦσε ας στὸν κάθε ντόπιο µι- Ἀροεξουσιαστή-μαριονέττα, τοῦ ὁποίου κάποιοι ἄλλοι ἀλλοδαποὶ μεγαλοεξουσιαστὲς κι- νοῦσαν καὶ κινοῦν τὰ νήματα, προκειμένου νὰ πείσῃ τὰ ἄλλοτε ἑλληνοειδῆ, ὅτι ὑπάρχουν καὶ ἄλλοι λαοὶ πλὴν τῶν "Ελλήνων, ὅτι οἱ “Ἕλληνες ἡ ήσαν «εἰδωλολάτρες» καὶ ἀνώμαλοι, ἐνῶ κάποιοι ἄλλοι ὁμαλοὶ καὶ θρῆσκοι, ποὺ κατὰ σύμπτωσιν οἰκοῦν τοὺς « ᾽Αγίους Τόπους» καὶ αὐτοί, ὅπως καὶ οἱ πουμλοπαϊχτες. Και διαδίδουν μέχρι σήµερα, αὐτὰ τὰ τραγικὰ ψεύ- δη οἱ ἴδιοι, θέλοντας νὰ μᾶς πείσουν ξαφνικὰ ὅτι οἱ μαριονέττες ἀπέκτησαν δική τους φω- νή. Καὶ εἶναι τραγικὰ τὰ ψεύδη καὶ ὄχι: κωμικοτραγικά, γιατὶ κανεὶς δὲν ἔ ἔχει τὸ δικαίωμα, νὰ ἀστειεύεται μὲ τὴν ἱστορία καὶ τὶς ἀξίες τῶν προγόνων του. Μὲ τὸ αἷμα ἐκείνων ποὺ πότι- σαν τὸ χῶμα ποὺ πατᾶμε ἐμεῖς σήμερα, προκειμένου νὰ διαφυλάξουν τὸ δικαίωμα τῆς ἐλευ- θερίας, τοῦ λόγου, τῆς ἐπιστήμης, ποὺ κάποιοι ἄλλοι ἀμείλικτα καταδίκασαν καὶ προσπά- θησαν νὰ ἐξαφανίσουν, αἰσθα! νόμενοι μειονεκτυκά, μιᾶς καὶ ποτέτους δὲν ἀξιώθηκαν νὰ γνω- ρίσουν, ἀλλὰ οὔτε καὶ νὰ πατανοήσουν τὶς ἱερὲς αὐτὲς ἔννοιες, Καὶ ἔπλασαν (καθὼς ἄλλωστε καὶ ὁ θεός τους ἔχει ἀδυναμία στὸ «πλάσιμο») μιὰ θρη- σκεία τέτοια, ποὺ σκοπό της εἰχε τὴν ὑποδίδαση τῆς ἀνθρώπινης ὑπάρξεως στὸ ἐπίπεδο τοῦ δούλου -ὑπηκόου καὶ τὴν δημιουργία μιᾶς στρατιᾶς ὑπάκουων καὶ ἀνίσχυρων διπόδων μπροστὰ στὴν παντοδυναμία τοῦ Γιαχθέ. Μιὰ θρησκεία, ποὺ θεµελίωνε τὴν ἐλέῳ Γιαχδὲ θασιλεία και τὸ ἀποκαλυπτικὸ ὡς μη, ανατρέψιµο, τὸ δόγμα. Καὶ τέλος μιὰ θρησκεία, ποὺ ἐκ προοιμίου μᾶς δίνει τὸν ὁρισμό, τὴν θεμελίωση τοῦ ρατσισμοῦ έ θάξοντας τὸν Γιαχδὲ νὰ ἐπιλέγει ἕναν λαὸ ὡς πε ριούσιο καὶ περιορίζοντας τὴν ὑπόλοιπη οἰκουμένη στὸν ρόλο τῶν ἁμαρτωλῶν, τῶν ἀνικάνων, τῶν δούλων τοῦ περιούσιου λαοῦ τοῦ Γ ἴαχθέ. Αὐτὴ εἶναι ἡ θρησκεία, τῶν ᾿Εὐραίων, ποὺ ἱερό τους διδλίο ἔ ἔχουν τὴν Παλαιὰ Διαθήκη. Καὶ εὐσεύής τους πόθος ἦταν νὰ διαδώσουν τὸ «ἱερὸ» αὐτὸ διδλίο καὶ στοὺς ἄλλους λαούς, ἀλλὰ χρυσώ: νοντας τὸ χάπι ταυτοχρόνως. Προσπάθησαν τὸ ἀκατόρθωτο, τὸ ἄλογο, νὰ κά: νουν τοὺς ὑπόλοιπους λαοὺς τῆς γῆς νά ἄποδε χτοῦν τὴν πνευματική τους ἔνδεια, ὅσο κι ἂν αὐτοὶ ἦσαν κλίμακες ἀνώτεροι πνευματικὰ τῶν ᾿Εδραίων, καὶ νὰ ὑποκλιθοῦν μπροστὰ στὸ μεγαλεῖο ἑ ἑνὸς ἐθνικοῦ θεοῦ τῶν “Εὐραίων. Νὰ δεχθοῦν (μὲ τὴν ἀπειλὴ τοῦ Ρωμαϊκοῦ ξίφους) ὡς περιούσιο λαὸ ἕ ἕναν ξένο λαό, ὑποδιθάζοντας τοὺς ἑαυτούς τους πρὸ τῆς ἐμῴφα νίσεως τῆς Παλαιᾶς 4 ιαθήκης ὡς ἀγράμματους, εἰδωλολάτρες, ἀνήθικους καὶ ἐγκληματίες, ποὺ περί- µεναν ἀπὸ κάποιον Μωύσή, εθνικὸ ἥρωα τῶν “Εὐραίων, νὰ τοὺς διδάξει τί θὰ πεῖ ἠθική. Καὶ δυστυχῶς τὸ πέτυχαν. Πέτυχαν δὲ ταυτόχρονα νὰ ἐξευτελίσουν τὴν ἔννοια τῆς ἑλληνικότητας, νὰ ὑποθιδάσουν τὴν ἑλληνικὴ θρησκευτικοφιλοσοφική µας παράδοση στὸ ἐπίπεδο τῆς «εἰδωλολατρείας», τὴν τέχνη µας στὸ ἐπίπεδο τοῦ «ἀσέμνου» καὶ «αισχροῦ», ἀλλὰ τὸ Κυριότερο νὰ ὁδηγή σουν χέ- ρια ἑλληνικὰ νὰ κάψουν τὰ κείμε"α τῶν προγόνων τους ὡς αἱρετικά καὶ διαδολικὲς ἐμπνεύ- σεις, νὰ σπάσουν τὰ ἀγάλματα καὶ τοὺς ναοὺς τῶν προπατόρων τους ὡς ξένα πρὸς τὴν ἔννοια τῆς θρησκευτικότητας καὶ νὰ ὁρίσουν ξένους π οπάτορές τους τὸν ᾿Αδραὰάμ καὶ τὸν ᾿Ισαάκ. ᾿Εν τέλει νὰ ὁδηγήσουν τοὺς “Ἕλληνες σὲ μιὰ ἐμφύλια διαμάχη, σὲ ἕναν ἐσωτερικὸ διχασμό, ποὺ μέχρι σήμερα ἐξακολουθεῖ νὰ ὑφίσταται, προκε ἐμένου τὸ ἀστέρι τοῦ 4 αυὶδ νὰ ρίξει πλατιὰ τὴν σκιά του, κρύθοντας τὸν ἑλληνικὸ πνευματικὸ ἥλιο τῆς διανοήσεως ἀπὸ τὴν οἰκουμένη. Τὸ σχέ ἐδιύ τους εἶχε πετύ ει. Γιὰ αἰῶνες ἡ αποτρόπαια σκιὰ αὐτοῦ τοῦ ἄστρου σκίαξε τὰ ἱερά μας χώματα. Καὶ οἱ λίγοι ποὺ ἀπεκάλυπταν τὸ σχέδιό τους, ἔπαιρναν τὸν χαρακτηρι- σμὸ τοῦ ἀντιχρίστου καθὼς καὶ πάλι αὐτοὶ ποὺ κινοῦσαν ἀπὸ μακριὰ τὰ νήματα ἔπειθαν τὰ εὐκολόπιστα ἑλληνοειδῆ τοῦ καιροῦ τους, ὅτι δῆθεν ὁ χριστιανισμὸς εἶναι ὁ στύχος καὶ