ΠΑΝΝΗΣ Ν.ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗΣ Τρεῖς δραστηριότητες τοῦ Παιδαγωγικοῦ Ἰνοτιτούτου ἀποκαλύπτουν τὰ χάλια του ̓Ἐδῷ θὰ μᾶς ἀπασχολήσουν: 1) ἡ ὀργάνωση τῆς ἐπιμορφώσεως τῶν ἔχπαιδευτικῶν, 2) οἱ συζητήσεις γιὰ τὴν καταγωγὴ τοῦ ἑλληνικοῦ ἀλφαθήτου, 3) μιὰ πρόκληση πρὸς συζήτησιν ἐπὶ θεμάτων τῆς Γραμματικῆς. 1. Ἡ ὀργάνωση τῆς ἐπιμορφώσεως τῶν ἐχπαιδευτικῶν Ὃ θεσμὸς τῆς ἐπιμορφώσεως τῶν ἐχπαιδευτικῶν λειτουργεῖ διεθνῶς καὶ ἀποθλέπει στὸν ἐπιστημονικὸ ἐκσυγχρονισμὸ τῶν ἐπιμορφουμένων: στὸ φρεσκάρισμα τῶν θεωρητικῶν γνώσεων, τὶς ὁποῖες ἔλαθαν αὐτοὶ ἀπὸ τὰ Ανώτατα Ἐκπαιδευτικὰ Ἱδρύματα καὶ στὴν ἐνημέρωσή τους ὡς πρὸς τὶς προόδους τῆς δεδομένης ἐπιστήμης. Ὡς ἐπιστημονικὸς σύμθουλος τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας τὸ Παιδαγωγικὸ Ἰνστιτοῦτο ὀργανώνει τὴν ἐπιμόρφωση τῶν στελεχῶν τῆς ἐκπαιδεύσεως, προκειμένου νὰ καλυφθοὺν τὰ θεωρητικἁ κενὰ καὶ οἱ πρακτικὲς ἀδυναμίεςτους στὴν δουλειὰ τοῦ σχολείου, κενὰ καὶ ἀδυναμίες, ποὺ γνωρίζει (ὀφείλει νὰ γνωρίζει) τὸ Π.Ι. Συγκεκριμένα: α) προσδιορίζει τὴν διδαχθησομένη ὕλη σύμφωνα μὲ τὶς ἑκάστοτε ἀνάγχες, 6) ἐπιλέγει τοὺς καταλληλότερους καθηγητὲς/ἐπιμορφωτές, Υ) ἐλέγχει τὴν δραστηριότητα τόσο τῶν ἐπιμορφωτῶν, ὅσο καὶ τῶν ἔπιμορφουμένων. Γιὰ τὴν πορεία τῆς ἐπιμορφώσεως τῶν ἐκπαιδευτικῶν ἔχω στὴ διάθεσή μου δύο κείμενα καὶ κάμποσες προφορικὲς μαρτυρίες ἐπιμορφωθέντων. Ἕνα κείμενο ἅπτεται τῆς διδαχθείσης ὕλης (παρατίθεται παραπλεύρως σὲ φωτοτυπία), ἄλλο μιλάει γιὰ τὴν ἀξιολόγηση τῶν ἐπιμορφουμένων. Α. Τὸ πρῶτο γραπτὸ περιέχει συγκεντρωτικὰ τὴν διδαχθεῖσα ὕλη τῆς Γραμματικῆς (τοῦ Συνταχτικοῦ) στοὺς καθηγητὲς τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας. Θὰ κρίνομε λοιπὸν μόνον τὴν ὕλη αὐτή, μποροῦμε ὅμως νὰ θγάλομε καὶ γενικότερα συμπεράσματα. Οἱ τίτλοι τῶν θεμάτων ἀριθμοῦνται: 1. Ἡ διδασκαλία γραμματικῶν φαινομένων μὲ δάση τὰ πορίσματα τῆς σύγχρονης γλωσσολογίας 1.1. Τὸ πρόβλημα τῆς κατηγορικῆς ἑρμηνείας λειτουργικῶν ἐννοιῶν. 1.1.1. Ἡ περίπτωση τοῦ ὑποκειμένου. Ἔπονται 15 ἐπιμέρους θέματα. (Ἡ ὕλη αὐτὴ περιέχεται στὸ 6ι6λίο τοῦ καθηγητοῦ-ἐπιμορφωτοῦ κ. Χρ. Χαραλαμπάκη «Νεοελληνικὸς λόγος», κεφ. 3ο, ἐκδόσεις «Νεφέλη», 1992). Παρατηρήσεις: α) Ἡ διδαχθεῖσα ὕλη ἔχει προσδιορισθεῖ ὄχι ἀπὸ τὸ Π. Ἴνστιτοῦτο, ἀλλὰ ἀπὸ τὸν ἐπιμορφωτή, ὄχι σύμφωνα μὲ τὶς ἀνάγκες τῶν ἔπιμορφουμένων, ἀλλὰ σύμφωνα μὲ τὶς δυνατότητες τοῦ ἐπιμορφωτῆ. 6) Ὁ ἐπιμορφωτής ἀνέπτυξε μόνον τὸ ὑποκείμενο, ἀγνόησε τὸν ἄλλο κύριο ὅρο τῶν προτάσεων, τὸ κατηγόρημα, ἀγνόησε τοὺς ἐνδεχόμενους δευτερεύοντες ὅρους τῶν προτάσεων, ἀγνόησε τὴν ἴδια τὴν πρόταση, τὰ εἴδη αὐτῆς, καὶ οἱ ἐπιμορφωθέντες (οἱ ὁποῖοι γιὰ εὐνοήτους λόγους «παρακάμπτουν σιωπηρῶς τὴν διδασκαλία τοῦ συνταχτικοῦ», ὅπως ἔχει ὁμολογηθεῖ ἡμιεπισήμως) μετὰ τὸ τρίμηνο τῆς ἐπιμορφώσε-