ΠΑΝΝΗΣ Ν.ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗΣ Τρεῖς δραστηριότητες τοῦ Παιδαγωγικοῦ Ἰνοτιτούτου ἀποκαλύπτουν τὰ χάλια του ᾿Ἐδῷ θὰ μᾶς ἀπασχολήσουν: 1) ἡ ὀργάνωση τῆς ἐπιμορφώσεως τῶν ἔχπαι- δευτικῶν, 2) οἱ συζητήσεις γιὰ τὴν καταγωγὴ τοῦ ἑλληνικοῦ ἀλφαθήτου, 3) μιὰ πρόκληση πρὸς συζήτησιν ἐπὶ θεμάτων τῆς Γραμματικῆς. 1. Ἡ ὀργάνωση τῆς ἐπιμορφώσεως τῶν ἐχπαιδευτικῶν Ὃ θεσμὸς τῆς ἐπιμορφώσεως τῶν ἐχπαιδευτικῶν λειτουργεῖ διεθνῶς καὶ ἀπο- θλέπει στὸν ἐπιστημονικὸ ἐκσυγχρονισμὸ τῶν ἐπιμορφουμένων: στὸ φρεσκάρι- σµα τῶν θεωρητικῶν γνώσεων, τὶς ὁποῖες ἔλαθαν αὐτοὶ ἀπὸ τὰ Ανώτατα Ἐκπαι- δευτικὰ Ἱδρύματα καὶ στὴν ἐνημέρωσή τους ὡς πρὸς τὶς προόδους τῆς δεδοµέ- νης ἐπιστήμης. Ὡς ἐπιστημονικὸς σύμθουλος τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας τὸ Παιδαγωγικὸ Ἰνστιτοῦτο ὀργανώνει τὴν ἐπιμόρφωση τῶν στελεχῶν τῆς ἐκπαιδεύσεως, προ- κειμένου νὰ καλυφθοὺν τὰ θεωρητικἁ κενὰ καὶ οἱ πρακτικὲς ἀδυναμίεςτους στὴν δουλειὰ τοῦ σχολείου, κενὰ καὶ ἀδυναμίες, ποὺ γνωρίζει (ὀφείλει νὰ γνωρίζει) τὸ Π.Ι. Συγκεκριµένα: α) προσδιορίζει τὴν διδαχθησοµένη ὕλη σύμφωνα μὲ τὶς ἑκάστοτε ἀνάγχες, 6) ἐπιλέγει τοὺς καταλληλότερους καθηγητὲς/ἐπιμορφωτές, Υ) ἐλέγχει τὴν δραστηριότητα τόσο τῶν ἐπιμορφωτῶν, ὅσο καὶ τῶν ἔπιμορφου- μένων. Γιὰ τὴν πορεία τῆς ἐπιμορφώσεως τῶν ἐκπαιδευτικῶν ἔχω στὴ διάθεσή μου δύο κείμενα καὶ κάμποσες προφορικὲς μαρτυρίες ἐπιμορφωθέντων. Ἕνα κείμενο ἅπτεται τῆς διδαχθείσης ὕλης (παρατίθεται παραπλεύρως σὲ φωτοτυπία), ἄλλο μιλάει γιὰ τὴν ἀξιολόγηση τῶν ἐπιμορφουμένων. Α. Τὸ πρῶτο γραπτὸ περιέχει συγκεντρωτικὰ τὴν διδαχθεῖσα ὕλη τῆς Γραμ- ματικῆς (τοῦ Συνταχτικοῦ) στοὺς καθηγητὲς τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας. Θὰ κρί- νομε λοιπὸν μόνον τὴν ὕλη αὐτή, μποροῦμε ὅμως νὰ θγάλομε καὶ γενικότερα συ- μπεράσματα. Οἱ τίτλοι τῶν θεμάτων ἀριθμοῦνται: 1. Ἡ διδασκαλία γραμματικῶν φαινομένων μὲ δάση τὰ πορίσματα τῆς σύγχρονης γλωσσολογίας 1.1. Τὸ πρό- ϐληµα τῆς κατηγορικῆς ἑρμηνείας λειτουργικῶν ἐννοιῶν. 1.1.1. Ἡ περίπτωση τοῦ ὑποκειμένου. Ἔπονται 15 ἐπιμέρους θέματα. (Ἡ ὕλη αὐτὴ περιέχεται στὸ 6ι- 6λίο τοῦ καθηγητοῦ-ἐπιμορφωτοῦ κ. Χρ. Χαραλαμπάκη «Νεοελληνικὸς λόγος», κεφ. 3ο, ἐκδόσεις «Νεφέλη», 1992). Παρατηρήσεις: α) Ἡ διδαχθεῖσα ὕλη ἔχει προσδιορισθεῖ ὄχι ἀπὸ τὸ Π. Ἴνστι- τοῦτο, ἀλλὰ ἀπὸ τὸν ἐπιμορφωτή, ὄχι σύμφωνα μὲ τὶς ἀνάγκες τῶν ἔπιμορφου- μένων, ἀλλὰ σύμφωνα μὲ τὶς δυνατότητες τοῦ ἐπιμορφωτῆ. 6) Ὁ ἐπιμορφωτής ἀνέπτυξε µόνον τὸ ὑποκείμενο, ἀγνόησε τὸν ἄλλο κύριο ὅρο τῶν προτάσεων, τὸ κατηγόρημα, ἀγνόησε τοὺς ἐνδεχόμενους δευτερεύοντες ὅρους τῶν προτάσεων, ἀγνόησε τὴν ἴδια τὴν πρόταση, τὰ εἴδη αὐτῆς, καὶ οἱ ἐπιμορφωθέντες (οἱ ὁποῖοι γιὰ εὐνοήτους λόγους «παρακάµπτουν σιωπηρῶς τὴν διδασκαλία τοῦ συντα- χτικοῦ», ὅπως ἔχει ὁμολογηθεῖ ἡμιεπισήμως) μετὰ τὸ τρίμηνο τῆς ἐπιμορφώσε-