Β ΚΙΝΉΙΣΙΣ ΤΩΝ ΙΔΒΩΝ ΓιΔ.ΜΑΓΚΡΙΩΤΗΣ, Θράκη: Η ἔπαλξη τοῦ ̓Ελληνικοῦ Βορρᾶ Πράγματι, «οἱ περισσότεροι “Ελληνες σήμερα, ὅταν ἀναφέρωνται στὴν Θράκη, ἐννοοὖν τοὺς τρεῖς νομούς: Ξάνθης, Ροδόπης καὶ "Εδρου, ποὺ ἀποτελοῦν τὴν Δυτικὴ Θράκη» καὶ ἀνήκουν στὴν ἑλληνικὴ ἐπικράτεια, ὅπως παρατηρεῖ στὸ ἐν κεφαλίδι ἔργο του ὁ συγγραφεὺς κ ́ Γ.Δ.Μ. Ἢ Θράκη ὡστόσο δὲν εἶναι μόνον αὐτή. Διὰ μέσου τῶν αἰώνων καὶ τῶν χιλιετιῶν ἣ Θράκη γνώρισε ἀκμή, δόξες καὶ μεγαλεῖα ̓ ἐκτατικὰ δὲ ἔφθασε μέχρι καὶ ν ̓ ἀποτελῆ ἤπειρον, «ποὺ ἄρχιζε ἀπ’ τὸ Αἰγαῖο καὶ τὴν Προποντίδα κι ἔφθανε στὸν Ὡκεανό, ποὺ κατὰ τὴν Μυθολογία μας περιέδαλλε τὴν Γῇ» (σελ. 9). Οἱ Θρᾶκες εἶναι αὐτόχθων ἑλληνικὴ φυλή, ἐγκατεστημένη ἐκεῖ ἀπ’ τὴν 4η τουλάχιστον π.Χ. χιλιετία, ὅπως μαρτυροῦν τ’ ἀρχαιολογικὰ εὑρήματα καὶ οἱ ἱστορικοί, ἦσαν δὲ γένος πολυπληθές: «Θρηικίων δὲ γένος μέγιστόν ἐστι μετὰ δὲ ̓Ινδοὺς πάντων ἀνθρώπων. Εἰ δὲ ὑπ ̓ ἑνὸς ἄρχοιτο καὶ φρονέοι κατὰ ταυτῷ ἄμαχον τ ̓ ἂν εἴη», παρατηρεῖ ὁ Ἡρόδοτος, πρᾶγμα ποὺ μαρτυρεῖ ὄχι μόνο τὴ δύναμή τους ἀλλὰ καὶ τὴν ἑλληνική τους ἀντίληψη περὶ διοική σεως καὶ ἐλευθερίας: Διότι οἱ Ἕλληνες ἡ ἠρέσκοντο νὰ ζοῦν ἐλεύθεροι, αὐτοίεραρχημένοι στὴν πόλη τους, ὅπου μποροῦσαν νὰ χαλλιεργοῦν καὶ νὰ ἐκδηλώνουν ὅλες τους τὶς ψυχοπνευματικὲς δυνάμεις καὶ σωματικές τους ἱκανότητες γιὰ λογ αριασμὸ τῆς πόλεώς τους: ὅτι τοὺς ἀπέχρουε ἦταν ἡ ἐξίσωση κι ἡ συνακόλουθη ἀνελευθερία. «Οἱ πιὸ γνωστὲς θρακικὲς φυλές, ἐκεῖνες τῶν ὁποίων τὰ ὀνόματα διασώθηκαν μέχρι σήμερα σὲ θρακικὰ τοπωνύμια, εἶναι οἱ Αγριᾶνες, Βῆσσοι, Βίστωνες, Δἴοι (-- Πομάκοι), οἱ Βισάλτες, οἱ Δόλογκοι, οἱ Κίκονες, οἱ Ξάνθιοι, οἱ Οδρύσσες, οἱ Σαππαῖοι, οἱ Σέρδοι καὶ οἱ Σίθωνες. Πέραν τοῦ Δουνάδεως οἱ ἱστορικοὶ ἀναφέρουν τοὺς Γέτες καὶ τοὺς Τριδαλλούς, ἐνῶ στὴ Μ. ̓Ασία τοὺς ̓"Αστες, τοὺς Θύνες, τοὺς Σκαιούς, τοὺς Τραυσούς, τοὺς Φρύγες, τοὺς Βίθυνες, τοὺς Μυσοὺς καὶ τοὺς Τραλλούς» (σελ. 29). Οἱ Θρᾶκες ἀνέπτυξαν ἐξαιρετικὰ ὑψηλὸ πολιτισμό, ὑπῆρξαν δὲ οἱ ἐκπολιτιστὲς κι ὅλων τῶν γειτονικῶν, μὴ ἑλληνικῶν φυλῶν. Διακρίθηκαν στὴ φιλοσοφία καὶ στὶς τέχνες κι ἀνέδειξαν τὸν ̓Ορφέα, τὸ Θάμυρι, τὸ Μουσαῖο, τὸν Εὔμολπο, τὸ Λίνο' τὸν γλύπτη Παιώνιο, ποὺ φιλοτέχνησε τ ̓ ἀετώματα τοῦ Παρθενῶνος: τὸν Λεύκιππο καὶ τὸ Δημόκριτο, τοὺς πατέρες τῆς ἀτομικῆς θεωρίας" τὸν Πρωταγόρα, τὸν Ἑκαταῖο, τὸ Διοχλείδη, τὸν Εὐμένη, τὸν Πύθωνα, μεγάλους φιλοσόφους, ἱστορικούς, σοφιστές. «Φαίνεται, ὅτι οἱ Θρᾶκες ἔδωσαν τὴν θρησκεία στοὺς Ἓλληνες, ποὺ μερικοὶ ὑποστηρίζουν ὅτι παράγεται ἀπ’ τὴ λέξη Θράκη. 'Η Θράκη ἐθεωρεῖτο ὡς ἡ κατ’ ἐξοχὴν “ἱερὰ χώρα”, ἡ χώρα τοῦ φωτός, ἡ ἀληθινὴ πατρίδα τῶν Μουσῶν. "Αλλωστε καὶ ἡ Πιερία -- ἐξ ἧς οἱ Πιερίδες Μοῦσες -- κατὰ τοὺς ὁμηρικοὺς χρόνους ἦτο τμῆμα τῆς Θράκης» (σελ. 14). Πράγματι, οἱ Θρᾶκες φαίνεται, ὅτι εἰσήγαγαν στὴν Ἑλλάδα τόσο τὰ μυστήρια (Ἐλευσιγια, Καθείρια, Ὀρφικά) ὅσο καὶ τὶς διάφορες τελετὲς καὶ τὰ ὀνόματα τῶν θεῶν, αὐτὰ δη λαδῆ τὰ ὁποῖα ὁ Ἡρόδοτος ἀναφέρει ὡς «ἐκ τῶν δαρδάρων ἡ ἥκοντα», χωρὶς αὐτὸ νὰ σημαίνη ὅτι οἱ Θρᾶκες ησαν δάρδαροι. Ἢ γλῶσσα τους ἁπλῶς ἦταν κατά τι τραχύτερη τῶν νότιων Ἑλλήνων, πρᾶγμα ποὺ δικαιολογεῖται τόσο ἐξαιτίας τοῦ κλίματος ὅσο καὶ τῆς ἀραιᾶς ἐπικοινωνίας τους μὲ τοὺς λοιποὺς Ἕλληνες, Παρὰ ταῦτα οἱ σχέσεις τῶν πόλεων τῶν Θρακῶν μὲ τὶς λοιπὲς ἑλληνικὲς ἦσαν ἄριστες, ἡ δὲ παρουσία τῶν Θρακῶν στὴν ̓Αθήνα, γιὰ παράδειγμα, ἦταν ἀποφασιστική.”Ας μὴν λησμονοῦμε, ὅτι διασημότητες τῆς πολιτικῆς καὶ πνευματικῆς ζωῆς τῶν ̓Αθηνῶν, ὅπως ὁ Μιλτιάδης καὶ ὁ Κίμων, ὁ Θεμιστοκλῆς καὶ ὁ Κόνων, ὁ Θουκυδίδης κι ὁ ̓Αντισθένης, ὁ Χαρίδημος κι ὁ Ἰφικράτης, ὁ Διογένης κιἄ., ἦσαν θρακικῆς καταγωγῆς. Στὴν ἐκπολι-