8512 ΔΑΥΛΟΣΜ145, Ἰανουάριος 1994 τιστικὴ στρατεία τοῦ Μ. ̓Αλεξάνδρου οἱ Θρᾶκες ἔπαιξαν πρωτεύοντα ρόλο, ἀφοῦ πλαισίωναν τὸν θασιλέα τόσο στενὰ ὅσο κι οἱ Μακεδόνες του «ἑταῖροι». Καὶ κατὰ τὴν περίοδο τῆς Ρωμαιοκχρατίας ὅμως ἡ ἐκπολιτιστικὴ δραστηριότητα τῶν Θρακῶν ὑπῆρξε ἀμείὠτη. Μακεδονία καὶ Θράκη τότε ἀποτελοῦσαν μαζὶ ἕνα διοικητικὸ διαμέρισμα, τὸ ὁποῖο ἀπελάμδανε πλήρως τὶς πολιτικο-κοινωνικές του ἐλευθερίες καὶ προῆγε τὰ γράμματα, τὶς τέχνες, τὸ ἐμπόριο καὶ γενικὰ τὸν πολιτισμό. Μόνο ἀπὸ τὰ χρόνια τοῦ Θεοδοσίου ἄρχισε νὰ παρακμάζη, γιὰ ν ̓ ἀπολήξη ἐν τέλει ὑπόδουλο στοὺς Τούρκους ἕνεκα τῆς 6υζαντινῆς ἀδιαφορίας. Ἢ Θράκη ἔμεινε ὑπόδουλος περισσότερο ἀπὸ ἕξι αἰῶνες, μιὰ περίοδο κατὰ τὴν ὁποία γνώρισε τὶς θηριωδίες Τούρκων, Βουλγάρων, ̓Αθάρων, Γότθων καὶ Βανδάλων. Παρὰ, ταῦτα ὅμως οἱ Θρακομακεδόνες ἔμειναν ψυχο- πνευματικἁ ἀδούλωτοι. Καὶ τέτοιους τοὺς παρέλαθε τὸ Νεοελληνικὸν Κράτος τὸ 1920-22. Σήμερα ὅμως οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ χινδυνεύουν νὰ ὑποστοῦν ὅ,τι στὰ μαῦρα χρόνια τῆς σκλαθιᾶς δὲν ἔπαθαν: Ν ̓’ ἀφελληνισθοῦν. Τὸ Ἑλληνικὸ Κράτος, ἂν δὲν τοὺς ἔχει συνειδητὰ ἐγκαταλείψει, τοὺς λησμόνησε ἐξάπαντος, ἐνῶ δέχονται τοὺς «θομθαρδισμοὺς» τῶν γειτόνων τους λαῶν, οἱ ὁποῖοι τοὺς «διεχδικοῦνε»... Ἢ Τουρκία ἀδίστακτα προκαλεῖ τὸ ἐθνικὸ αἴσθημα τῶν ̓Απομάχων (Ξ Πομάκων) τοῦ Μ. ̓Αλεξάνδρου, τῶν περήφανων αὐτῶν στρατιωτικῶν ποὺ δόξασαν τὴν Ἑλλάδα, ἀποκαλώνταςτους Τούρκους, καί, ἀδιαφοροῦσα γιὰ τὶς διεθνεῖς ουνθῆκες, τοὺς διδάσκει τὴν Τουρκικὴ γλῶσσα, ποὺ οὐδέποτε ὁμιλοῦσαν. «Ἢ συνειδήτοποίησις ἀπ’ ὅλους τοὺς “Ἕλληνες κι ἰδιαίτερα τοὺς πολιτικούς... τῆς ἀπγλύτου ἀνάγκης εἰδικῆς μεταχειρίσεως τῆς Θράκης καὶ ἐπιλύσεως τῶν προδλημάτων της κατ’ ἀπόλυτον προτεραιότητα, μὲ τὴν θεθαιότητα ὅτι ἡ Θράκη ἀξίζει κάθε θυσία καὶ ὅτι οἰανδήποτε κι ἂν κάνωμε γι’ αὐτὴν εἶναι λίγο», ἀποτελεῖ ὑποχρέωσή μας, παρατηρεῖ, τελειώνοντας τὸ θιθλίο του, ὁ συγγραφεύς. Σαράντος Πὰν ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΟΥΒΑΛΑΚΗΣ, Παγκόσμιο Σύστημα καὶ Παρασύστημα Τὸ καπιταλιστικὸ σύστημα μετὰ ἀπὸ μιὰ μακρὰ καὶ δύσθατη πορεία ἔφθασε πιά, φαίνεται, στὴν ὁλοχλήρωσή του, ἄρα καὶ στὸ τέλος του. Οἱ ἐξ-ουσιαστὲς αἰσθάνονται τὸ ἔδαΦος νὰ τρίζη κάτω ἀπ’ τὰ πόδια τους κι ἀπεγνωσμένα ἀναζητοῦν τὸ νέο πρότυπο, τὶς νέες ἰδέες καὶ ἀντιλήψεις, ποὺ ἐλπίζουν ὅτι θὰ τοὺς δώσουν τὴ δυνατότητα νὰ ἐπιθιώσουν, ποὺ θὰ τοὺς ἐξασφαλίσουν ἀναστολὴ καταστροφῆς. Μέσα σ ̓ αὐτὰ τὰ νέα πλαίσια «ἡ καπιταλιστική πολιτεία (ὅπως ἀποκαλεῖ ὁ συγγραφεὺς τοῦ ἐν ἐπικεφαλίδι θιθλίου τὴν ἀστικὴ κοινοθουλευτικὴ δημοκρατία) προάγει μὲ τὸν καλύτερο δυνατὸ τρόπο τὴν ἀντιφατικὴ καπιταλιστική δομή τοῦ παγκοσμίου συστήματος καὶ παρασυστήματος κι ἐπιδιώκει συνδυασμένα καὶ μόνιμα τὸ παράλογο τῆς συνύπαρξης τῆς παγκόσμιας μὲ τὴν ἐθνικὴ οἰκονομία, τοῦ διεθνισμοῦ μὲ τὸν ἐθνικισμό, τῆς ἀνεξιθρησκείας μὲ τὴν ἐπιθολὴ μιᾶς ἐπίσημης ἐθνικῆς θρησκείας, τοῦ καπιταλιστικοῦ πολιτισμικοῦ μονόδρομου μὲ τὸν ἐθνικὸ πολιτισμικὸ πλουραλισμὸ» (σελ. 39). Ἔθνος, φυλετικὲς ἢ ἐθνικὲς μειονότητες καὶ ἐθνικὲς θρησκεῖες συνθέτουν κατὰ τὸν κ. Παν. Κουθαλάκη τὸ παρασύστημα, τὸ ὁποῖο τὸ συντηρεῖ τὸ κατεστημένο γιὰ εὐνόητους λόγους «διότι ἡ θρησκεία, γιὰ παράδειγμα, μπορεῖ νὰ ἑνώνει τοὺς πιστούς της, δημιουργεῖ ὅμως κι ἀντιπαλότητες καὶ φανατισμοὺς ἐναντίον τῶν πιστῶν τῶν ἄλλων δογμά-