8512 ΔΑΥΛΟΣΜ145, Ἰανουάριος 1994 τιστικὴ στρατεία τοῦ Μ. ᾿Αλεξάνδρου οἱ Θρᾶκες ἔπαιξαν πρωτεύοντα ρόλο, ἀφοῦ πλαι- σίωναν τὸν θασιλέα τόσο στενὰ ὅσο κι οἱ Μακεδόνες του «ἑταῖροι». Καὶ κατὰ τὴν περίο- δο τῆς Ρωμαιοκχρατίας ὅμως ἡ ἐκπολιτιστικὴ δραστηριότητα τῶν Θρακῶν ὑπῆρξε ἀμεί- ὠτη. Μακεδονία καὶ Θράκη τότε ἀποτελοῦσαν μαζὶ ἕνα διοικητικὸ διαμέρισμα, τὸ ὁποῖο ἀπελάμδανε πλήρως τὶς πολιτικο-κοινωνικές του ἐλευθερίες καὶ προῆγε τὰ γράμματα, τὶς τέχνες, τὸ ἐμπόριο καὶ γενικὰ τὸν πολιτισμό. Μόνο ἀπὸ τὰ χρόνια τοῦ Θεοδοσίου ἄρχι- σε νὰ παρακµάζη, γιὰ ν᾽ ἀπολήξη ἐν τέλει ὑπόδουλο στοὺς Τούρκους ἕνεκα τῆς 6υζα- ντινῆς ἀδιαφορίας. Ἢ Θράκη ἔμεινε ὑπόδουλος περισσότερο ἀπὸ ἕξι αἰῶνες, μιὰ περίοδο κατὰ τὴν ὁποία γνώρισε τὶς θηριωδίες Τούρκων, Βουλγάρων, ᾿Αθάρων, Γότθων καὶ Βανδάλων. Παρὰ, ταῦτα ὅμως οἱ Θρακομακεδόνες ἔμειναν ψυχο- πνευματικἁ ἀδούλωτοι. Καὶ τέτοιους τοὺς παρέλαθε τὸ Νεοελληνικὸν Κράτος τὸ 1920-22. Σήµερα ὅμως οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ χινδυ- νεύουν νὰ ὑποστοῦν ὅ,τι στὰ μαῦρα χρόνια τῆς σκλαθιᾶς δὲν ἔπαθαν: Ν᾽’ ἀφελληνισθοῦν. Τὸ Ἑλληνικὸ Κράτος, ἂν δὲν τοὺς ἔχει συνειδητὰ ἐγκαταλείψει, τοὺς λησµόνησε ἐξάπα- ντος, ἐνῶ δέχονται τοὺς «θομθαρδισμοὺς» τῶν γειτόνων τους λαῶν, οἱ ὁποῖοι τοὺς «διεχ- δικοῦνε»... Ἢ Τουρκία ἀδίστακτα προκαλεῖ τὸ ἐθνικὸ αἴσθημα τῶν ᾽Απομάχων (Ξ Πο- µάκων) τοῦ Μ. ᾿Αλεξάνδρου, τῶν περήφανων αὐτῶν στρατιωτικῶν ποὺ δόξασαν τὴν Ἑλλάδα, ἀποκαλώνταςτους Τούρκους, καί, ἀδιαφοροῦσα γιὰ τὶς διεθνεῖς ουνθῆκες, τοὺς διδάσκει τὴν Τουρκικὴ γλῶσσα, ποὺ οὐδέποτε ὁμιλοῦσαν. «Ἢ συνειδήτοποίησις ἀπ’ ὅλους τοὺς “Ἕλληνες κι ἰδιαίτερα τοὺς πολιτικούς... τῆς ἀπγ- λύτου ἀνάγκης εἰδικῆς μεταχειρίσεως τῆς Θράκης καὶ ἐπιλύσεως τῶν προδλημάτων της κατ’ ἀπόλυτον προτεραιότητα, μὲ τὴν θεθαιότητα ὅτι ἡ Θράκη ἀξίζει κάθε θυσία καὶ ὅτι οἰανδήποτε κι ἂν κάνωμε γι’ αὐτὴν εἶναι λίγο», ἀποτελεῖ ὑποχρέωσή µας, παρατηρεῖ, τε- λειώνοντας τὸ θιθλίο του, ὁ συγγραφεύς. Σαράντος Πὰν ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΟΥΒΑΛΑΚΗΣ, Παγκόσμιο Σύστημα καὶ Παρασύστημα Τὸ καπιταλιστικὸ σύστηµα μετὰ ἀπὸ μιὰ μακρὰ καὶ δύσθατη πορεία ἔφθασε πιά, φαί- νεται, στὴν ὁλοχλήρωσή του, ἄρα καὶ στὸ τέλος του. Οἱ ἐξ-ουσιαστὲς αἰσθάνονται τὸ ἔδα- Φος νὰ τρίζη κάτω ἀπ’ τὰ πόδια τους κι ἀπεγνωσμένα ἀναζητοῦν τὸ νέο πρότυπο, τὶς νέ- ες ἰδέες καὶ ἀντιλήψεις, ποὺ ἐλπίζουν ὅτι θὰ τοὺς δώσουν τὴ δυνατότητα νὰ ἐπιθιώσουν, ποὺ θὰ τοὺς ἐξασφαλίσουν ἀναστολὴ καταστροφῆς. Μέσα σ᾽ αὐτὰ τὰ νέα πλαίσια «ἡ καπιταλιστική πολιτεία (ὅπως ἀποκαλεῖ ὁ συγγρα- φεὺς τοῦ ἐν ἐπικεφαλίδι θιθλίου τὴν ἀστικὴ κοινοθουλευτικὴ δημοκρατία) προάγει μὲ τὸν καλύτερο δυνατὸ τρόπο τὴν ἀντιφατικὴ καπιταλιστική δοµή τοῦ παγκοσμίου συστή- ματος καὶ παρασυστήµατος κι ἐπιδιώκει συνδυασμένα καὶ μόνιμα τὸ παράλογο τῆς συ- νύπαρξης τῆς παγκόσμιας μὲ τὴν ἐθνικὴ οἰκονομία, τοῦ διεθνισμοῦ μὲ τὸν ἐθνικισμό, τῆς ἀνεξιθρησκείας μὲ τὴν ἐπιθολὴ μιᾶς ἐπίσημης ἐθνικῆς θρησκείας, τοῦ καπιταλιστικοῦ πολιτισμικοῦ μονόδρομου μὲ τὸν ἐθνικὸ πολιτισμικὸ πλουραλισμὸ» (σελ. 39). Ἔθνος, φυλετικὲς ἢ ἐθνικὲς μειονότητες καὶ ἐθνικὲς θρησκεῖες συνθέτουν κατὰ τὸν κ. Παν. Κουθαλάκη τὸ παρασύστηµα, τὸ ὁποῖο τὸ συντηρεῖ τὸ κατεστημένο γιὰ εὐνόητους λόγους «διότι ἡ θρησκεία, γιὰ παράδειγµα, μπορεῖ νὰ ἑνώνει τοὺς πιστούς της, δημι- ουργεῖ ὅμως κι ἀντιπαλότητες καὶ φανατισμοὺς ἐναντίον τῶν πιστῶν τῶν ἄλλων δογµά-