̓Επιστήμη αὐτοχειριαξόμενηή ̓Επὶ 200 χρόνια ἀνὰ πᾶσαν στιγμὴν κάθε ἄνθρωπος θὰ μποοοῦσε νὰ ἀντιληφθῆ, ὅτι δὲν ὑπάρχει «ἰνδοευρωπαὶϊκὴ Φυλὴ» (προδήλως π.χ. ὁ ̓Ιολανδὸς δὲν εἶναι ὁμόφυλος τοῦ ̓Ινδοῦ), ὅτι δὲν ὑπάρχει «Ινδοευρωπαϊκὴ Ομοεθνία» (προδήλωςπ.χ. ὁ Γερμανὸς δὲν εἶναι ὁμοεθνὴς τοῦ Πέρση) καὶ ὅτι δὲν ὑπάρχει «Ινδοευρωπαϊκή Γλῶσσα» (ἀφοῦ οὔτε μία «ἰνδοευρωπαϊκὴ» λέξη δὲν εἶναι γνωστὴ οὔτε ἐκ γραπτῆς οὔτε ἐκ προφορικῆς παραδόσεως). Εἶναι πρόδηλον ἐπίσης, ἀκόμη καὶ γιὰ τὸν ἁπλοϊκὸ ἀναγνώστη τους, ὅτι τὰ Ομηρικὰ "πη περιγράφουν μὲ ἐξαιρετικὲς λεπτομέρειες γεγονότα, τόπους, θάλασσες, δραστηριότητες πολιτιχκές, στρατιωτικές, ἀτομιχές, γνώσεις, λόγους, πρόσωπα, ὁμάδες μὲ σχεδὸν τέλεια ἀχρίόεια καὶ σαφήνεια, ὥστε πρόκειται γιὰ ἔργα ἱστορικὰ -- ὅπως ἄλλωστε τὰ θεωροῦσαν οἱ ἀρχαῖοι" Ελληνες, γιὰ τοὺς ὁποίους «ὁ ποιητὴς» (- ὁ "Ομηρος) ἦταν ἡ μόνη διὁασκόμενη ἱστορία στὴν ἐκπαίδευση. Καὶ ὅμως γενεὲς μεγαλοσχήμων ἐπιστημόνων ἀποδέχθηκαν καὶ ἐξακολουθοῦν νὰ ἀποδέχωνται τὴν « ̓Ινδοευρωπαϊκὴ Θεωρία» καὶ νὰ ἀδιαφοροῦν γιὰ τὸ “Ὅμηρο ὡς ἱστορικὴ πηγή, κατὰ τρόπον ποὺ ἐκπλήσσει κάθε λογικὸ ἄνθρωπο. Ποιὰ εἶναι ἡ αἰτία τοῦ ἀπίστευτου αὐτοῦ φαινομένου; Εἶναι δέόαιον, ὅτι, ἂν ὑπῆρχε πραγματικὰ ἐλεύθερη ἐπιστήμη, οἱ αὐταπόδεικτες αὐτὲς πλάνες θὰ ἦταν ἀδύνατο νὰ σταθοῦν, ἔστω καὶ ὡς θεωρίες. ὋΟ μοναδικὸς λόγος γιὰ τὸν ὁποῖο ὄχι μόνο πλάσθηκαν, ἀλλὰ καὶ στάθηκαν, καὶ ἰσχύουν ἀκόμη, εἶναι ἡ ἐξάρτηση τῆς ἐπιστήμης ἀπὸ τὸν 4ιεθνῆ ̓Εξ-ουσιασμό. Παρατηροῦμε δηλαδή, ὅτι ὅλα ἀνεξαιρέτως τὰ ἐπιστημονικὰ δόγματα ποὺ κατασκευάσθηκαν καὶ ἐπεδλήθησαν στοὺς τομεῖς ποὺ ἀναφέρονται στὸν Πολιτισμὸ (Ιστορία, Γλῶσσα, ̓Αρχαιολογία κ.λπ.) ἔχουν ἕνα κοινὸ σημεῖο: ἐπιδιώκουν νὰ ἀποκρύψουν τὴν χρονικὴ προτεραιότητα καὶ μοναδικότητα τῆς ἀρχαίας Ἑλλάδος στὴν δημιουργία τοῦ Παγκόσμιου Πολιτισμοῦ -- ἢ ἀντιστρόφως νὰ χαλκεύσουν «στοιχεῖα», ποὺ νὰ ἐμφανίζουν κάποιες δῆθεν δημιουργικὲς ἐπιτεύδεις τῶν «προγόνων» τοῦ 4ιεθνοῦς ̓Εξ-ουσια-