᾿Επιστήμη αὐτοχειριαξόμενηή ᾿Επὶ 200 χρόνια ἀνὰ πᾶσαν στιγμὴν κάθε ἄνθρωπος θὰ µπο- οοῦσε νὰ ἀντιληφθῆ, ὅτι δὲν ὑπάρχει «ἰνδοευρωπαὶϊκὴ Φυλὴ» (προδήλως π.χ. ὁ ᾿Ιολανδὸς δὲν εἶναι ὁμόφυλος τοῦ ᾿Ινδοῦ), ὅτι δὲν ὑπάρχει «Ινδοευρωπαϊκὴ Οµοεθνία» (προδήλωςπ.χ. ὁ Γερ- μανὸς δὲν εἶναι ὁμοεθνὴς τοῦ Πέρση) καὶ ὅτι δὲν ὑπάρχει «Ινδο- ευρωπαϊκή Γλῶσσα» (ἀφοῦ οὔτε μία «ἰνδοευρωπαϊκὴ» λέξη δὲν εἶναι γνωστὴ οὔτε ἐκ γραπτῆς οὔτε ἐκ προφορικῆς παραδόσε- ως). Εἶναι πρόδηλον ἐπίσης, ἀκόμη καὶ γιὰ τὸν ἁπλοϊκὸ ἀνα- γνώστη τους, ὅτι τὰ Ομηρικὰ "πη περιγράφουν μὲ ἐξαιρετικὲς λεπτομέρειες γεγονότα, τόπους, θάλασσες, δραστηριότητες πο- λιτιχκές, στρατιωτικές, ἀτομιχές, γνώσεις, λόγους, πρόσωπα, ὁμά- δες μὲ σχεδὸν τέλεια ἀχρίόεια καὶ σαφήνεια, ὥστε πρόκειται γιὰ ἔργα ἱστορικὰ -- ὅπως ἄλλωστε τὰ θεωροῦσαν οἱ ἀρχαῖοι" Ελλη- νες, γιὰ τοὺς ὁποίους «ὁ ποιητὴς» (- ὁ "Ομηρος) ἦταν ἡ μόνη δι- ὁασκόμενη ἱστορία στὴν ἐκπαίδευση. Καὶ ὅμως γενεὲς μεγαλο- σχήμων ἐπιστημόνων ἀποδέχθηκαν καὶ ἐξακολουθοῦν νὰ ἀπο- δέχωνται τὴν «᾿Ινδοευρωπαϊκὴ Θεωρία» καὶ νὰ ἀδιαφοροῦν γιὰ τὸ “Ὅμηρο ὡς ἱστορικὴ πηγή, κατὰ τρόπον ποὺ ἐκπλήσσει κάθε λογικὸ ἄνθρωπο. Ποιὰ εἶναι ἡ αἰτία τοῦ ἀπίστευτου αὐτοῦ φαινομένου; Εἶναι δέόαιον, ὅτι, ἂν ὑπῆρχε πραγματικὰ ἐλεύθερη ἐπιστήμη, οἱ αὐτα- πόδεικτες αὐτὲς πλάνες θὰ ἦταν ἀδύνατο νὰ σταθοῦν, ἔστω καὶ ὡς θεωρίες. ὋΟ μοναδικὸς λόγος γιὰ τὸν ὁποῖο ὄχι μόνο πλά- σθηκαν, ἀλλὰ καὶ στάθηκαν, καὶ ἰσχύουν ἀκόμη, εἶναι ἡ ἐξάρ- τηση τῆς ἐπιστήμης ἀπὸ τὸν 4ιεθνῆ ᾿Εξ-ουσιασμό. Παρατηροῦμε δηλαδή, ὅτι ὅλα ἀνεξαιρέτως τὰ ἐπιστημονικὰ δόγματα ποὺ κα- τασκευάσθηκαν καὶ ἐπεδλήθησαν στοὺς τομεῖς ποὺ ἀναφέρονται στὸν Πολιτισμὸ (Ιστορία, Γλῶσσα, ᾿Αρχαιολογία κ.λπ.) ἔχουν ἕνα κοινὸ σημεῖο: ἐπιδιώκουν νὰ ἀποκρύψουν τὴν χρονικὴ προ- τεραιότητα καὶ μοναδικότητα τῆς ἀρχαίας Ἑλλάδος στὴν δημι- ουργία τοῦ Παγκόσμιου Πολιτισμοῦ -- ἢ ἀντιστρόφως νὰ χαλ- κεύσουν «στοιχεῖα», ποὺ νὰ ἐμφανίζουν κάποιες δῆθεν δημι- ουργικὲς ἐπιτεύδεις τῶν «προγόνων» τοῦ 4ιεθνοῦς ᾿Εξ-ουσια-