8522 ΔΑΥΛΟΣΜ46, Φεθρουάριος 1994 Μὲ τὰ παρόντα δὲ χωρία τελειώνει καὶ τὸ ὀιόλίο τῆς «Παλαιᾶς Διαθήκης τῶν ἐ6δομήκοντα» κ.τ.λ. Κύριε διευθυντά, Εἶναι εὔκολο νὰ ἀντιληφθεῖ κανεὶς τὸν διακαῆ πόθο ποὺ σιγοχαίει μέσα στὸ ἀπομεινάρι ἀνθρώπινης ψυχῆς τῶν συνταχτῶν τῶν «ιερῶν» κειμένων, ὡς καὶ στοῦ ἰδίου τοῦ θεοῦ Γιαχδὲ τοὺς «πάνσοφους» λόγους, γιὰ αἱματηρὴ ἐπικράτηση. Εἰναι ὅμως πολὺ δύσκολο νὰ καταλάθει κανεὶς τὰ κίνητρα τῶν κρατούντων αὐτοῦ ποὺ γεωγραφικὰ καὶ μόνο λέγεται Ἑλλάδα, ὅπως καὶ τὴ διαρχκῆ μανία προπαγάνδισης τοῦ Φοινικοεθραϊσμοῦ εἰς όάρος κάθε τι Ἕλληνικοῦ. Ὡς μοναδικὴ δικαιολογία δὲ θὰ θεωρήσουμε (γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ τοὺς ἐχλάβ6ουμε ὡς σκεπτόμενα -πονηρὰ ἔστωὄντα), πὼς ἁπλᾶ φροντίζουν γιὰ τὴ σωτηρία καὶ τὴν κάθαρση τῆς ψυχῆς τους, προσδοκῶντες δικαίωση μέσω ἀντιστάσεως... Φιλικὰ Σωτήριος Μακρυγιάννης Προγραμ/στῆς Η/Υ, ἔμπορος “Αγ. Παρασκευῆς 36, 19 100 Μέγαρα Περι τῆς μεταθάσεως τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων στὴν ̓Αμερικὴ ̓ ̓Αξιότιμε κ. Λάμπρου, Πρωτίστως θὰ ἤθελα νὰ σᾶς συγχαρῶ γιὰ τὶς ἀξιέπαινες ὑπηρεσίες σας στὸ ἔνδοξότατο Ἑλληνικο Ἔθνος. Στὴν ἐπιστολὴ αὐτὴ θὰ ἀσχοληθῶ μὲ ἕνα ἰδιαίτερα ἐνδιαφέρον θέμα, ποὺ ὡστόσο ἐπιμελῶς «θά6εται» καὶ ἀποσιωπᾶται, τὴν πραγματοποιηθεῖσα -- γιὰ δυστυχία πολλῶν συγχρόνων! μετάδασιν ἀρχαίων Ἑλλήνων εἰς τὴν Αμερικήν. Προφανῶς γνωρίζετε τὰ στοιχεῖα ποὺ ἀμέσως παραθέτω, ἀλλὰ ὡστόσο θεωρῶ καθῆκον μου νὰ συνδράμω τρόπον τινά στὴν θαυμαστὴ δραστηριότητά σας. Οἱ ἴδιοι οἱ ἀρχαῖοι ἔκαναν λόγο γιὰ τὴν ̓Αμερικὴ στὰ συγγράμματά τους (Πλάτων:Τίμαιος, Κριτίας, Πλούταρ ος, Απολλώνιος ὁ 'Ῥόδιος, “Ὅμηρος κ.ἀ.), ὅμως ἄς ἐξετάσουμε τὶ ἔχουν νὰ ποῦν οἱ εὐεργετημένοι πολιτισμικἀ ἰνδιάνικοι λαοί. Ὃ θεός τους Κουειζαλκοάτλ ἢ Κουχουλκὰν ( Αξτέκοι) ἦλθε ἀπὸ τὴν ̓Ανατολή, «πέρα ἀπὸ τὴν μεγάλη θάλασσα» καὶ ον λευκός, γενειοφόρος ἄνδρας. Τὸ ἴδιο έθαια καὶ οἱ θεοὶ Βιραχότχα (Ἡρακλῆς), Σαμὲ (Δημήτηρ). ̓Επιχειρῶντας μιὰ πρόχειρη ἐτυμολογικὴ προσέγγισιν διαπίστωσα τὰ ἑξῆς, που σᾶς παραθέτω ἀμέσως, ὅτι δηλαδὴ πολλὲς σημαντικὲς λέξεις καὶ ὀνομασίες τῶν ἰνδιάνων εἶναι ἑλληνικές. Α. Ἡ ἱερὰ πόλις Τεοτιουακὰν ἦταν τὸ μέρος ταφῆς τῶν δασιλέων τους καὶ στὴν γλῶσσα τῶν ἰνδιάνων σημαίνει κατὰ λέιν:«ὁ τόπος ὅπου κανεὶς γίνεται θεός». ̓Ας ἐπιχειρήσουμε νὰ ἀναλύσουμε τὴν λέξη: Τεοτιουακὰν Ξ Τεο/τι/ου/καν « θεὸς τις οὗ γεν- (θέμα γίγνομαι). Τὸ ἀποτέλεσμα εἶναι πράγματι ἐκπληχτικό. Β. Ἡ πόλις Ξοχικάλχο « ἐξοχὴ κάλλος (πράγματι ἡ πόλις αὐτὴ θρίσκεται σ ̓ ἕνα παραδείσιο τόπο). Γ. Ἢ λέξη θάλλακ « θάλασσα, ἐξ οὗ καὶ ὁ θεὸς τῶν ὑδάτων Ὑλάλοκ ἢ Τάλλοκ, ὁ ὁποῖος ἐτυμολογεῖται ἀπὸ τὴν θάλασσα. Δ. Τὸ χτιριακὸ συγκρότημα Λωλτοὺν « Λωτὸς παρουσιάζει τὴν μορφὴ ἑνὸς λωτοῦ. Ε. Ἡ πόλις Τεουανάκο « θεοῦ ἀνάκτορον ἢ «θεὸς ἄναξ. ΣΤ. Ὁ θεὸς Ἰτζάμνα « ἴαμα (θεὸς τῆς ἰατρικῆς). ) ΕΣ 2. Ἢ θεὰ Τεουκάρα « θεοῦ κάρα ἢ κόρα. ̓Αμφότερα μᾶς ὁδηγοῦν στὴν θεὰ ̓Αθηνᾶ, ποὺ ξεπήδησε ἀπὸ τὸ κεφάλι (κάρα) τοῦ πατρὸς Διός, τοῦ ὁποίου ἦταν κόθη (κόρα). Η. Ἢ θεὰ Τεοκάλλι « θεὰ-γκάλλος ( ̓Αφροδίτη). Ἢ θεὰ αὐτὴ ὀνομαξόταν ἐπίσης ὡς ἑξῆς: Ὠρελιάνα « ὡραϊοσγλίαν (ἡ πολύ ὡραία). Ὡρεγόνα « ὡραϊοςτἩγον- (θ. γίγνομαι) (ἡ γεννηθεῖσα ὡραία). Οἱ ἰνδιάνοι ὀνόμαζαν τοὺς θεούς τους ἴδολος « εἴδωλα. 'Εκατοντάδες ἑλληνικὲς ἐπιγραφὲς ἔχουν εὑρεθεῖ σὲ ὁλόκληρη τὴν ̓Αμερική, ἐνῶ οἱ καλλιτεχνικὲς παραστά. σεις ποὺ σώζονται μὲ μορφὲς ἑλληνικὲς εἶναι ἀναρίθμητες. Χαρακχτηριστικὰ παραδείγ ματα ἀποτελοῦν ἢ ἀρχαία πέτρα τοῦ Μπιλμπάο στὴν Γουατεμάλα, ὅπου ἀπεικονίζεται ὁ Ἡρακλῆς κρατῶντας τὰ μῆλα τῶν Ἑσπερίδων. Αλλωστε Ἑσπερίδες ἦταν ἡ ̓Αμερική, χώρα τῆς Δύσεως (ς ἑσπέρα). Στὴν δευτέρα σελίδα τοῦ κώδικος Λάουντ (Βιόλιοθήκη Μάντλιαν ̓Οξφόρδης) ἀπεικονίζεται ὀλοφάνερα ὁ Ἡρακλῆς, ποὺ φορεῖ τὴν λεοντῆ καὶ κραδαίνει τὸ ρόπαλό του. Ἢ φυλὴ αὐτή, μοναδικὴ δη μιουργὸς τοῦ Πολιτισμοῦ, ἡ Ελληνική: «...ἔτι δὲ τὸ κάλλιστον καὶ ἄριστον γένος ἐπ’ ἀνθρώπους ἐν τῇ χώρᾳ τῇ παρ ̓ ὑμῖν οὐκ ἴστε γεγονός...»' (Τίμαιος 236). Ἦλθε ἐπιτέλους ἡ στιγμή νὰ ἀνυψώσουμε τὸ Ἑλληνικὸ Πνεῦμα στὰ οὐράνια. Μετὰ τιμῆς Ἰωάννης Κωτούλας Μαθητής Γ’ Λυκείου