8522 ΔΑΥΛΟΣΜ46, Φεθρουάριος 1994 Μὲ τὰ παρόντα δὲ χωρία τελειώνει καὶ τὸ ὀιόλίο τῆς «Παλαιᾶς Διαθήκης τῶν ἐ6δο- μήκοντα» κ.τ.λ. Κύριε διευθυντά, Εἶναι εὔκολο νὰ ἀντιληφθεῖ κανεὶς τὸν διακαῆ πόθο ποὺ σιγοχαίει μέσα στὸ ἀπο- μεινάρι ἀνθρώπινης ψυχῆς τῶν συνταχτῶν τῶν «ιερῶν» κειμένων, ὡς καὶ στοῦ ἰδίου τοῦ θεοῦ Γιαχδὲ τοὺς «πάνσοφους» λόγους, γιὰ αἱματηρὴ ἐπικράτηση. Εἰναι ὅμως πολὺ δύσκολο νὰ καταλάθει κανεὶς τὰ κί- νητρα τῶν κρατούντων αὐτοῦ ποὺ γεω- γραφικὰ καὶ μόνο λέγεται Ἑλλάδα, ὅπως καὶ τὴ διαρχκῆ μανία προπαγάνδισης τοῦ Φοινικοεθραϊσμοῦ εἰς όάρος κάθε τι Ἕλλη- νικοῦ. Ὡς μοναδικὴ δικαιολογία δὲ θὰ θεωρή- σουµε (γιὰ νὰ µπορέσουµε νὰ τοὺς ἐχλά- ϐ6ουµε ὡς σκεπτόµενα -πονηρὰ ἔστω- ὄντα), πὼς ἁπλᾶ φροντίζουν γιὰ τὴ σωτη- ρία καὶ τὴν κάθαρση τῆς ψυχῆς τους, προσ- δοκῶντες δικαίωση µέσω ἀντιστάσεως... Φιλικὰ Σωτήριος Μακρυγιάννης Προγραµ/στῆς Η/Υ, ἔμπορος “Αγ. Παρασκευῆς 36, 19 100 Μέγαρα Περι τῆς µεταθάσεως τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων στὴν ᾽Αμερικὴ ᾿᾽Αξιότιμε κ. Λάμπρου, Πρωτίστως θὰ ἤθελα νὰ σᾶς συγχαρῶ γιὰ τὶς ἀξιέπαινες ὑπηρεσίες σας στὸ ἔνδο- ξότατο Ἑλληνικο Ἔθνος. Στὴν ἐπιστολὴ αὐτὴ θὰ ἀσχοληθῶ μὲ ἕνα ἰδιαίτερα ἐνδια- φέρον θέμα, ποὺ ὡστόσο ἐπιμελῶς «θά6ε- ται» καὶ ἀποσιωπᾶται, τὴν πραγματοποιη- θεῖσα -- γιὰ δυστυχία πολλῶν συγχρόνων! - μετάδασιν ἀρχαίων Ἑλλήνων εἰς τὴν Αμε- ρικήν. Προφανῶς γνωρίζετε τὰ στοιχεῖα ποὺ ἀμέσως παραθέτω, ἀλλὰ ὡστόσο θε- ωρῶ καθῆκον µου νὰ συνδράμω τρόπον τι- νά στὴν θαυμαστὴ δραστηριότητά σας. Οἱ ἴδιοι οἱ ἀρχαῖοι ἔκαναν λόγο γιὰ τὴν ᾿Αμερικὴ στὰ συγγράμματά τους (Πλά- των:Τίµαιος, Κριτίας, Πλούταρ ος, Απολ- λώνιος ὁ 'Ῥόδιος, “Ὅμηρος κ.ἀ.), ὅμως ἄς ἐξετάσουμε τὶ ἔχουν νὰ ποῦν οἱ εὐεργετη- μένοι πολιτισμικἀ ἰνδιάνικοι λαοί. Ὃ θεός τους Κουειζαλκοάτλ ἢ Κου- χουλκὰν ( Αξτέκοι) ἦλθε ἀπὸ τὴν ᾿Ανατο- λή, «πέρα ἀπὸ τὴν µεγάλη θάλασσα» καὶ ον λευκός, γενειοφόρος ἄνδρας. Τὸ ἴδιο έθαια καὶ οἱ θεοὶ Βιραχότχα (Ἡρακλῆς), Σαμὲ (Δημήτηρ). ᾿Επιχειρῶντας μιὰ πρό- χειρη ἐτυμολογικὴ προσέγγισιν διαπίστω- σα τὰ ἑξῆς, που σᾶς παραθέτω ἀμέσως, ὅτι δηλαδὴ πολλὲς σημαντικὲς λέξεις καὶ ὀνο- μασίες τῶν ἰνδιάνων εἶναι ἑλληνικές. Α. Ἡ ἱερὰ πόλις Τεοτιουακὰν ἦταν τὸ μέ- ρος ταφῆς τῶν δασιλέων τους καὶ στὴν γλῶσσα τῶν ἰνδιάνων σημαίνει κατὰ λέ- ιν:«ὁ τόπος ὅπου κανεὶς γίνεται θεός».᾽Ας ἐπιχειρήσουμε νὰ ἀναλύσουμε τὴν λέξη: Τε- οτιουακὰν Ξ Τεο/τι/ου/καν « θεὸς τις οὗ γεν- (θέμα γίγνομαι). Τὸ ἀποτέλεσμα εἶναι πράγματι ἐκπληχτικό. Β. Ἡ πόλις Ξοχικάλχο « ἐξοχὴ κάλλος (πράγματι ἡ πόλις αὐτὴ θρίσκεται σ᾽ ἕνα παραδείσιο τόπο). Γ. Ἢ λέξη θάλλακ « θάλασσα, ἐξ οὗ καὶ ὁ θεὸς τῶν ὑδάτων Ὑλάλοκ ἢ Τάλλοκ, ὁ ὁποῖος ἐτυμολογεῖται ἀπὸ τὴν θάλασσα. Δ. Τὸ χτιριακὸ συγκρότημα Λωλτοὺν « Λωτὸς παρουσιάζει τὴν μορφὴ ἑνὸς λωτοῦ. Ε. Ἡ πόλις Τεουανάκο « θεοῦ ἀνάκτο- ρον ἢ «θεὸς ἄναξ. ΣΤ. Ὁ θεὸς Ἰτζάμνα « ἴαμα (θεὸς τῆς ἰα- τρικῆς). ) ΕΣ 2. Ἢ θεὰ Τεουκάρα « θεοῦ κάρα ἢ κό- ρα. ᾿Αμφότερα μᾶς ὁδηγοῦν στὴν θεὰ ᾿Αθηνᾶ, ποὺ ξεπήδησε ἀπὸ τὸ κεφάλι (κά- ρα) τοῦ πατρὸς Διός, τοῦ ὁποίου ἦταν κό- θη (κόρα). Η. Ἢ θεὰ Τεοκάλλι « θεὰ-γκάλλος (᾿Αφροδίτη). Ἢ θεὰ αὐτὴ ὀνομαξόταν ἐπί- σης ὡς ἑξῆς: Ὠρελιάνα « ὡραϊοσγλίαν (ἡ πολύ ὡραία). Ὡρεγόνα « ὡραϊοςτἩγον- (θ. γίγνομαι) (ἡ γεννηθεῖσα ὡραία). Οἱ ἰνδιάνοι ὀνόμαζαν τοὺς θεούς τους ἴδολος « εἴδωλα. 'Εκατοντάδες ἑλληνικὲς ἐπιγραφὲς ἔχουν εὑρεθεῖ σὲ ὁλόκληρη τὴν ᾿Αμερική, ἐνῶ οἱ καλλιτεχνικὲς παραστά. σεις ποὺ σώζονται μὲ μορφὲς ἑλληνικὲς εἶναι ἀναρίθμητες. Χαρακχτηριστικὰ παρα- δείγ ματα ἀποτελοῦν ἢ ἀρχαία πέτρα τοῦ Μπιλμπάο στὴν Γουατεμάλα, ὅπου ἀπει- κονίζεται ὁ Ἡρακλῆς κρατῶντας τὰ μῆλα τῶν Ἑσπερίδων. Αλλωστε Ἑσπερίδες ἦταν ἡ ᾽Αμερική, χώρα τῆς Δύσεως (ς ἑσπέρα). Στὴν δευτέρα σελίδα τοῦ κώδικος Λάουντ (Βιόλιοθήκη Μάντλιαν ᾿Οξφόρδης) ἀπει- κονίζεται ὀλοφάνερα ὁ Ἡρακλῆς, ποὺ φορεῖ τὴν λεοντῆ καὶ κραδαίνει τὸ ρόπαλό του. Ἢ φυλὴ αὐτή, μοναδικὴ δη μιουργὸς τοῦ Πολιτισμοῦ, ἡ Ελληνική: «...ἔτι δὲ τὸ κάλ- λιστον καὶ ἄριστον γένος ἐπ’ ἀνθρώπους ἐν τῇ χώρᾳ τῇ παρ᾽ ὑμῖν οὐκ ἴστε γεγονός...»' (Τίμαιος 236). Ἦλθε ἐπιτέλους ἡ στιγµή νὰ ἀνυψώσουμε τὸ Ἑλληνικὸ Πνεῦμα στὰ οὐράνια. Μετὰ τιμῆς Ἰωάννης Κωτούλας Μαθητής Γ’ Λυκείου