Νὰ ζῆ κανεὶς -- καὶ ποῦ νὰ ζῆ; «“Η ̓ Ελλάδα εἶναι ἡ πλέον δυσάρεστη χώρα, γιὰ νὰ ξῇ κανεὶς» [«Τάιμς» Λονδίνου) Ἔ! Γιὰ νὰ τὸ ὑποστηρίζουν οἱ φίλοι μας οἱ Αγγλοι, κάτι θὰ ξέρουν. Δὲν μπορεῖ! Ολόκληροι «Τάιμς» τὸ γράφουν: κι ἐδῶ ποὺ τὰ λέμε δὲν ἔχουν κι ἄδιχο. Τί νὰ πιάσῃς καὶ τίν’ ἀφήσῃς. Καὶ πρῶτα ἀπ’ ὅλα δὲν ἔγινε ποτὲ Αγγλικὴ ἀποικία ἢ καθ’ ὁλοκληρίαν προτεκτορᾶτο. Νὰ ἐκπολιτιστῆ, δρὲ ἀδελφέ! Ὅπως οἱ νέγροι τῆς διακεκαυμένης, ποὺ τοὺς ἔντυναν στὰ μάλλινα μὲ τὸ ἔτσι θέλω. Μόνο ἐκεῖνα τὰ παλιονήσια τοῦ ̓Ιονίου δαστοῦσαν κάνοντάς μας μιὰ χάρη, ἔτσι ἀπὸ μεγαλοψυχία. Καὶ μεῖς τὰ κοπάνια δὲν τὸ καταλαδαίναμε. Μέχοι ποὺ οἱ ἄνθρωποι ἀγανάκτησαν καὶ μᾶς τὰ ἐπέστρεψαν, γιὰ νὰ τὰ ξεφορτωθοῦν. Τί δουλειὰ εἶχαν αὐτοί, κοτξἀμ λόρδοι, στὴν Ψωροκώσταινα! ̓Αλλὰ καὶ στὴν Κύπρο δὲν τοὺς εἶχαν καὶ τοῦ πουλιοῦ τὸ γάλα; Τὸ εἶχαν. ̓Αλλὰ ἡήταν ἀχάριστοι. "Αχου νὰ θέλουν «Ενωση»; Καὶ σὰν πραγματικοὶ τξέντλεμεν τὴν ἀχαριστία δὲν τὴν συγχωροῦσαν. Γι’ αὐτὸ κόντεψαν νὰ κρεμάσουν ὅλο τὸ νησί. Τελικὰ μὲ ὅλα τους τὰ δίχια τὰ δρόντηξαν κι ἔφυγαν. "Οχι, θὰ τοὺς ἔκαναν τὴν χάρη νὰ κάτσουν; Μά, στὸ θεό σας, εἶναι χώρα αὐτή, γιὰ νὰ ξῇ κανείς; ́Ασε ποὺ δὲν στολίσαμε ποτὲ τὸ Βρεταννικὸ Θησαυροφυλάκειο, ὅπως οἱ ̓Ινδοὶ καὶ κάμποσοι ̓ Αφρικανού μὲ τίποτε διαμάντια, χρυσὸ καὶ ἄλλα εὐγενῆ μέταλλα. Κάτι παλιόπετρες πῆραν μόνο ἀπὸ τὸν Παρθενῶνα γιὰ σουθενίρ. Γι αὐτὸ καλὰ ἔκαναν καὶ ἀνεγνώρισαν οἱ Βρεταννοὶ τὸ κράτος τῶν Σκοπίων. Τοὺς συνδέουν μὲ τοὺς Σκοπιανοὺς τόσοι δεσμοὶ αἵματος καὶ κοινῶν ἀγώνων. Εἶναι καὶ ἡ κοινὴ πολιτισμική κληρονομιά, ποὺ τοὺς ἐμπνέει. ̓Εμεῖς εἴχαμε καμμιὰ συνάφεια μαζί τους; Μόνον αὐτοὶ ἦταν κύριοι ἀπέναντί μας. Πάντα εἶχαν μιὰ συμδουλὴ γιὰ μᾶς: καὶ ἕνα στόλο. Ξέρετε τώρα, Πατσιφικικά, Παρκερικά, Κριμαϊκός κ.ἄ. σαν γαλαντόμοι. Νὰ σοῦ δανείσουν ἀπὸ τὸ Σίτυ ὅ,τι θέλεις. ́Ασχετα ἂν οἱ ὅροι τοῦ Σάῦλωκ φάνταξαν ἀνθρωπιστικὴ προσφορὰ μπροστὰ στοὺς ὅρους καὶ τὶς δεσμεύσεις τῶν εὐγενῶν κερδοσκόπων 'Εόραίων Ρικάρντο τῆς Γηραιᾶς ̓Αλδιόνος. Χώρια ποὺ μεταπολεμικὰ ὁ χυδαῖος ὄχλος, τὸ σύνολο σχεδὸν τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ, «πουτάνα» ἀνέόαξε τὴν ̓Αγγλία, «πουτάνα» τὴν κατέδαζε. Μωρὲ ἀναγνώριση τῶν Σκοπίων καὶ πάλι ἀναγνώριση. Βρεταννία! Αγιασμένη χώρα. Εκεῖ ποὺ ὁ ἄνθρωπος ἀναδεικνύεται σὲ ὑπέρτατη ἀξία. Ὅπως στὴν ἐποχὴ τῆς διομη χανικῆς ἐπαναστάσεως, ποὺ τὴν πεοιγράφει ἐναργέστατα ὁ Κάρολος Ντίκενς καὶ ὁ ἡμέτερος ̓Αχιλλεὺς Παράσχος. Ποὺ δὲν ἔξησες ποτὲ ἀπὸ τὸν ἱδρῶτα τοῦ Αφρικανοῦ, τοῦ ̓Ασιάτη, τοῦ ̓Αμερικάνου. Χώρα τῆς εὐνομίας τῶν ̓Ιρλανδῶν καὶ τῆς κοινωνικῆς ἰσότητας τῶν ἀκραίων συνοικιῶν τοῦ Λονδίνου. Μητρόπολη τῶν εὐγενῶν φιλάθλων καὶ τῶν ἀχαρικτήριστων σνόμπ, ποὺ συχάθηκαν τὴν καλοπέραση καὶ κοιμοῦνται πλέον στὰ πάρκα, στοὺς σταθμοὺς τοῦ μετρὸ κι ὅπου ἀλλοῦ 6ροῦν τρώγοντας σκουπίδια. “Βρεταννία! Χώρα μὲ μηδενικὴ παιδικὴ ἢ ἢ ἄλλη ἐγκληματικότητα, εἶσαι ἡ μόνη χώρα ποὺ ἀξίζει νὰ ζῇ κανείς. Γιῶργος Πετρόπουλος