Νὰ ζῆ κανεὶς -- καὶ ποῦ νὰ ζῆ; «“Η ᾿ Ελλάδα εἶναι ἡ πλέον δυσάρεστη χώρα, γιὰ νὰ ξῇ κανεὶς» [«Τάιμς» Λονδίνου) Ἔ! Γιὰ νὰ τὸ ὑποστηρίζουν οἱ φίλοι μας οἱ Αγγλοι, κάτι θὰ ξέρουν. Δὲν μπορεῖ! Ολόκληροι «Τάιμς» τὸ γράφουν: κι ἐδῶ ποὺ τὰ λέμε δὲν ἔχουν κι ἄδι- χο. Τί νὰ πιάσῃς καὶ τίν’ ἀφήσῃς. Καὶ πρῶτα ἀπ’ ὅλα δὲν ἔγινε ποτὲ Αγγλικὴ ἀποικία ἢ καθ’ ὁλοκληρίαν προτεκτορᾶτο. Νὰ ἐκπολιτιστῆ, δρὲ ἀδελφέ! Ὅπως οἱ νέγροι τῆς διακεκαυμένης, ποὺ τοὺς ἔντυναν στὰ μάλλινα μὲ τὸ ἔτσι θέλω. Μόνο ἐκεῖνα τὰ παλιονήσια τοῦ ᾿Ιονίου δαστοῦσαν κάνοντάς μας μιὰ χάρη, ἔτσι ἀπὸ μεγαλοψυχία. Καὶ μεῖς τὰ κοπάνια δὲν τὸ καταλαδαίναμε. Μέ- χοι ποὺ οἱ ἄνθρωποι ἀγανάκτησαν καὶ μᾶς τὰ ἐπέστρεψαν, γιὰ νὰ τὰ ξεφορ- τωθοῦν. Τί δουλειὰ εἶχαν αὐτοί, κοτξἀμ λόρδοι, στὴν Ψωροκώσταινα! ᾿Αλλὰ καὶ στὴν Κύπρο δὲν τοὺς εἶχαν καὶ τοῦ πουλιοῦ τὸ γάλα; Τὸ εἶχαν. ᾿Αλλὰ ἡ ήταν ἀχάριστοι. "Αχου νὰ θέλουν «Ενωση»; Καὶ σὰν πραγματικοὶ τξέ- ντλεμεν τὴν ἀχαριστία δὲν τὴν συγχωροῦσαν. Γι’ αὐτὸ κόντεψαν νὰ κρεµάσουν ὅλο τὸ νησί. Τελικὰ μὲ ὅλα τους τὰ δίχια τὰ δρόντηξαν κι ἔφυγαν. "Οχι, θὰ τοὺς ἔκαναν τὴν χάρη νὰ κάτσουν; Μά, στὸ θεό σας, εἶναι χώρα αὐτή, γιὰ νὰ ξῇ κανείς; ΄Ασε ποὺ δὲν στολίσαµε ποτὲ τὸ Βρεταννικὸ Θησαυροφυλάκειο, ὅπως οἱ ᾿Ινδοὶ καὶ κάμποσοι᾽ Αφρικανού μὲ τίποτε διαμάντια, χρυσὸ καὶ ἄλλα εὐγενῆ μέταλλα. Κάτι παλιόπετρες πῆραν µόνο ἀπὸ τὸν Παρθενῶνα γιὰ σου- θενίρ. Γι αὐτὸ καλὰ ἔκαναν καὶ ἀνεγνώρισαν οἱ Βρεταννοὶ τὸ κράτος τῶν Σκοπίων. Τοὺς συνδέουν μὲ τοὺς Σκοπιανοὺς τόσοι δεσμοὶ αἵματος καὶ κοινῶν ἀγώ- νων. Εἶναι καὶ ἡ κοινὴ πολιτισμική κληρονομιά, ποὺ τοὺς ἐμπνέει. ᾽Εμεῖς εἴχα- µε καμμιὰ συνάφεια μαζί τους; Μόνον αὐτοὶ ἦταν κύριοι ἀπέναντί µας. Πά- ντα εἶχαν μιὰ συμδουλὴ γιὰ μᾶς: καὶ ἕνα στόλο. Ξέρετε τώρα, Πατσιφικικά, Παρκερικά, Κριμαϊκός κ.ἄ. σαν γαλαντόμοι. Νὰ σοῦ δανείσουν ἀπὸ τὸ Σί- τυ ὅ,τι θέλεις. ΄Ασχετα ἂν οἱ ὅροι τοῦ Σάῦλωκ φάνταξαν ἀνθρωπιστικὴ προ- σφορὰ μπροστὰ στοὺς ὅρους καὶ τὶς δεσμεύσεις τῶν εὐγενῶν κερδοσκόπων 'Εόραίων Ρικάρντο τῆς Γηραιᾶς ᾽Αλδιόνος. Χώρια ποὺ μεταπολεμικὰ ὁ χυ- δαῖος ὄχλος, τὸ σύνολο σχεδὸν τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ, «πουτάνα» ἀνέόαξε τὴν ᾽Αγγλία, «πουτάνα» τὴν κατέδαζε. Μωρὲ ἀναγνώριση τῶν Σκοπίων καὶ πά- λι ἀναγνώριση. Βρεταννία! Αγιασµένη χώρα. Εκεῖ ποὺ ὁ ἄνθρωπος ἀναδεικνύεται σὲ ὑπέρ- τατη ἀξία. Ὅπως στὴν ἐποχὴ τῆς διομη χανικῆς ἐπαναστάσεως, ποὺ τὴν πε- οιγράφει ἐναργέστατα ὁ Κάρολος Ντίκενς καὶ ὁ ἡμέτερος ᾽Αχιλλεὺς Παρά- σχος. Ποὺ δὲν ἔξησες ποτὲ ἀπὸ τὸν ἱδρῶτα τοῦ Αφρικανοῦ, τοῦ ᾿Ασιάτη, τοῦ ᾽Αμερικάνου. Χώρα τῆς εὐνομίας τῶν ᾿Ιρλανδῶν καὶ τῆς κοινωνικῆς ἰσότη- τας τῶν ἀκραίων συνοικιῶν τοῦ Λονδίνου. Μητρόπολη τῶν εὐγενῶν φιλά- θλων καὶ τῶν ἀχαρικτήριστων σνόµπ, ποὺ συχάθηκαν τὴν καλοπέραση καὶ κοιμοῦνται πλέον στὰ πάρκα, στοὺς σταθμοὺς τοῦ μετρὸ κι ὅπου ἀλλοῦ 6ροῦν τρώγοντας σκουπίδια. “Βρεταννία! Χώρα μὲ μηδενικὴ παιδικὴ ἢ ἢ ἄλλη ἐγκλη- µατικότητα, εἶσαι ἡ μόνη χώρα ποὺ ἀξίζει νὰ ζῇ κανείς. Γιῶργος Πετρόπουλος