ΕΘΝΙΚΑ Γιὰ νὰ μὴν ἀπολέσωμεν τὰς φρένας Κουκλάκια, καρφίτσες, μαῦρα κεριά, πεντάλφες, αἷμα ἀπὸ τὴν μία. Επτάφωτες λυχνίες, ἄστρα του Δαδίδ, πεντάλφες, ἕνας θεὸς ποὺ ζητᾶ αἷμα καὶ καταστροφὴ ἀπὸ τὴν ἄλλη. Καὶ κάπου ἀνάμεσα παρεισφρύει ὡς διὰ «σατανικῆς» μαγείας καὶ τὸ ̓Ελληνικό. Οἱ “Ελληνες, λένε, τὰ ξεκίνησαν αὐτά. Καὶ παρουσιάζονται δεσποτάδες μὲ τὴν αὐλή τους, τοὺς χατζῆδες (χατζῆς - μουσουλμᾶνος προσκυνητὴς τῆς Μέκκας), ποὺ θέλουν νὰ δώσουν τὰ φῶτα, νὰ δηλώνουν: «ὁ σατανισμὸς δὲν εἶναι καινούργιο φαινόμενο, ἔχει προδρόμους καὶ πρόδρομός του εἶναι ἡ ̓Αρχαία Ελληνικὴ Θρήσκεία» (ἀρχιμανδρίτης Τιμόθεος Κιλίφης πρὸς τὸ «Μέγα Τσάννελ»). Α'λλοι τρέχουν στὴν σπηλιὰ τοῦ Πανὸς στὴν Πεντέλη --γιατὶ τοῦ Πανὸς καὶ ὄχι τοῦ Νταδέλη;-, γιὰ νὰ διώξουν τὰ «κακὰ» πνεύματα καὶ νὰ καθαγιάσουν τὸν χῶρο, νὰ ξορκίσουν τὸν «κακὸ» θεὸ Πᾶνα. Καὶ προσπαθεῖ ἡ ̓Ελληνικὴ ̓Εκκλησία νὰ ἀποδείξῃ, ὅτι οἱ πρόγονοι τῶν ̓ Ελλήνων ἦσαν λάτρεις τοῦ Σατανᾶ. “Οτι ἡ ἀρχαία ̓Ελληνικὴ σκέψις κατ ̓ ἐπέκτασιν εἶχε σατανιστικὴ προέλευση. Αλλά, γιὰ νὰ μὴν ἀπολέσωμεν πλήρως τὰς φρένας μας, ἂς πιάσουμε τὰ πράγματα ἀπ’ τὴν ἀρχή. Α. ΔΟΓΜΑ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ ΚΑΙ ΚΟΛΑΣΕΩ͂Σ. Ὃ “Ελληνας οὐδέποτε ἔκανε λόγο γιὰ τόπο τιμωρίας τῶν ψυχῶν καὶ διάκριση «καλοῦ» καὶ «κακοῦ». Ἢ κόλασις δὲν ὑφίσταται γιὰ τοὺς ἀρχαίους “Ελληνες. Ὃ “Αδης δὲν εἶναι τόπος δασανισμοῦ τῶν ψυχῶν, ἀλλὰ τόπος διαμονῆς των. Υπάρχουν ὄέδαια καὶ τὰ ̓Ηλύσια Πεδία, ὅπου ὁδεύουν οἱ ψυχὲς τῶν ἡρώων, ἀλλὰ αὐτὸ ὑπὸ τὸ κράτος τοῦ δικαίου, καθ’ ὅτι, ὅπως εἴπαμε καὶ παραπάνω, γιὰ τοὺς “Ελληνες δὲν ὑφίσταται ὁ διαχωρισμὸς «καλοῦ» καὶ «κακοῦ» παρὰ ἐκεῖνος τοῦ δικαίου καὶ ἀδίκου. Ο ἥρωας λοιπὸν καὶ ὄχι ὁ καλός. Ὃ ἐνεργὸς πολίτης ὁ ἐνταγμένος στὸ κοινωνικὸ σύνολο καὶ ὄχι ὁ ἀργὸς ἀσκητής, ὁ ἀπομονωμένος τῆς κοινωνίας, ἡ ἐσωστρεφὴς ἀνώμαλη φύσις. Τὰ καζάνια καὶ ὁ τόπος τιμωρίας εἶναι ἴδιον ἄλλων πολιτισμῶν. ἤΕτσι ἡ Εόραϊκὴ θρησκεία ὁρίζει ὡς τόπον τιμωρίας τὴν Γέεναν, ὀνομασία ποὺ ἐξάγεται ἀπ’ τὸ φαράγγι ἐκεῖνο στὸ ὁποῖο οἱ Εόραῖοι θυσίαξαν στὸν Μολλὼχ τὰ τέκνα τους (Ματθαῖος Ε 29,30). Β.ΣΑΤΑΝΑΣ- ΓΙΑΧΒΕΑΓΓΕΛΟΙ. Οὔτε αὐτὴ ἡ δυϊστικὴ ἀντίληψη περὶ Σατανᾶ καὶ Γιαχδὲ ὑφίσταται γιὰ τοὺς “Ελληνες. Δὲν ὑπάρχει ἀντίπαλον δέος ἔναντι τῆς παρουσίας τοῦ Διός. Δὲν ὑπάρχει ὁ «κακὸς»θεός, ποὺ ἀπειλεῖ τὴν ἀνθρωπότητα, ἐὰν αὐτὴ δὲν ὑποκύψει στὶς ἐντολὲς τοῦ Διός. “Ο Δίας δὲν δίνει ἐντολές, ποὺ οἱ ἄνθρωποι πρέπει ὑποχρεωτικὰ νὰ τηροῦν, παρὰ μόνον συμόουλεύει. Δὲν εἶναι τιμωρὸς θεὸς ἀλλὰ «πατὴρ θεῶν τε ἀνθρώπων», φίλος: «Ζεῦ φίλε, θαυμάζω σε». Μέσα στὴν ἑλληνικὴ ἀντίληψη δὲν ὑπάρχει οὔτε μιὰ θεότης, προορισμένη νὰ ἐπιφέρῃ τὸ «κακό». Ο Σατανᾶς στὴν 6ιόλική του μορφὴ ἀπουσιάζει παντελῶς ἀπὸ τὴν ἀρχαία Ελληνικὴ σκέψη, ὅπως οἱ ἄγγελοι καὶ οἱ ἐκπεσόντες ἀδελφοί του. ”Αγγελος γιὰ τοὺς Ἕλληνες εἶναι ὁ ἀγγελιαφόρος, καὶ δὲν ὑπάρχει οὔτε μία ἀναφορὰ περὶ εἰδικῶν ταγμάτων ἀγγέλων, «καλῶν» ἢ «κακῶν», ἀφοσιωμένων στὸν Δία ἢ στὸν μὴ ὑπάρχοντα ἀντίρροπον «κακὸ» θεό. Παντελῶς ἐλλείπουν. Ο ἑλληνικὸς ἄγγελος ἔχει οὐσιαστικὰ ὑλικὴ ὑπόσταση καὶ χρησιμοποιεῖται κυρίως στὴν δραματικὴ ποίηση ἢ στὴν ἀποστολὴ μηνυμάτων καὶ κατ ̓ ἐπέκτασιν, ἀφοῦ ἡ κοινωνία τῶν θεῶν εἶναι ἀντικατοπτρισμὸς τῆς ἀνθρώπινης, στὴν ἐπικοινωνία τῶν θεῶν. Ποτὲ ὅμως δὲν ἔχει συγκεντρωτικὴ μορφή. Δὲν ὑπάρχει λοιπὸν «καλὸς» Δίας καὶ «κακὸς» ἀντι-Δίας δάσει τοῦ προτύπου Γιαχ6ὲΣατανᾶς. Καὶ προσέτι ὁ ἄγγελος γιὰ τοὺς “Ελληνες εἶναι οὐδέτερος, σεδαστὸς ἀπ’ ὅλους, δὲν μπορεῖ νὰ πάρῃ θέση, καὶ θεωρεῖται ὑδριστικὴ πρᾶξις ἡ ὁποιαδήποτε κακοποίησίς του. Συνεπῶς οὔτε «καλοὶ» ἀλλὰ οὔτε καὶ «κακοί». Γι αὐτὸ καὶ ὁ ́Ερμῆς,